Ένας σεφ στο μικρόφωνο!

Θέλω να σας μιλήσω για ένα μοναδικό φίλο, τον Γόγο μου. Ένα παραλίγο σεφ, που η αγάπη του για το τραγούδι τον έσπρωξε στο να παρατήσει τις σπουδές του σεφ και να πιάσει το μικρόφωνο. Φίλε μου καλά έκανες ούτος ή άλλως η κουζίνα δεν …χα χα χα! Το μικρόφωνο όμως το χεις! Η φωνή σου μας ταξιδεύει σε φανταστικές ερμηνείες και κυρίως στο χώρο του έντεχνου τραγουδιού αν και εμένα προσωπικά μου έχει λείψει πολύ η ενέργεια που αφήνεις όταν ερμηνεύεις λαϊκά τραγούδια. Τότε που έβγαινες στην πίστα και έδινες ρέστα στη ΓΛΑΣΤΟΝΟΣ, θυμάσαι? Αλλά και στο τότε Πέραμα όταν απολαμβάναμε ένα αξέχαστο ρεπερτόριο ελαφρό-λαϊκού τραγουδιού, σε συνδυασμό με γλυκές μπαλάντες. Όπως φυσικά και τώρα εδώ και δύο χρόνια περίπου, στη ΡΟΚ μουσική σκηνή Πέραμα σε ένα μπουκέτο τραγουδιών που αγαπήσαμε στο χρόνο και που πάντα θα αγαπάμε. Είναι μαγικό, είναι σημαντικό να ακολουθείς την καρδιά σου, γιατί εκεί βρίσκεται κι ο θησαυρός σου. Αν δεν το κάνεις θα ματώνεσαι και θα αιμορραγείς σε λάθος μονοπάτια. Το να κάνεις αυτό που αγαπάς με το όποιο τίμημα που το συνοδεύει, τιμάς τη ζωή σου, κάνεις το ταξίδι της ζωής να αξίζει, να έχει νόημα. Κάθε φορά που παρατάμε ένα όνειρο, μια αγάπη, προδίνουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Δεν τον εμπιστευόμαστε αρκετά για να τον ακολουθήσουμε, να αφουγκραστούμε την αλήθεια της καρδιάς μας. Και συχνά ακούμε τους ‘άλλους’ και τους αφήνουμε να μας επηρεάζουν, καλουπώνοντας μας κάτω απ’ τη λεπίδα του φόβου και της απόρριψης. Και είναι ακριβώς αυτές τις φωνές των άλλων που δεν πρέπει να ακούμε και να ακολουθούμε. Γιατί αυτές οι φωνές κλέβουν τα όνειρα μας και μας φτιάχνουν βολεμένες και σίγουρες φυλακές. Κι αν το καταλάβουμε ίσως μια μέρα, πολύ φοβάμαι θα είναι ίσως αργά. Γιατί ένα πράγμα που δεν έχουμε τελικά στη ζωή είναι ο χρόνος. Νομίζουμε πως τον έχουμε και αυτή είναι η μεγαλύτερη μας πλάνη. Αυτό που έχουμε είναι επιλογές. Όταν τραγουδά ο Γόγος δεν ακούς απλά μια γλυκιά όμορφη ερμηνεία. Ξεδιπλώνει τη ψυχή του και την αφήνει σαν άμμο να αιωρείται στο κενό. Κτίζει κόσμους διάφανους με το τραγούδι και ενώ είναι μαζί μας, ταξιδεύει με τις νότες του αλλού. Και έτσι με κάνεις και ταξιδεύω με τη φωνή σου αγαπημένε φίλε και γεύομαι τη χαρά της παντοτινής σου νιότης. Σε ευχαριστώ που έμαθες να αγαπάς τους θησαυρούς σου!

Μια νεράιδα στο σχολείο!

Φίλη καλή του ‘σεφ’ και της ‘Μπέττυς’ είναι η ‘Νεύλα’. Τι να πει κανείς για την Νεύλα? Ένα μικρό σύννεφο μια μέρα την έριξε κάτω στη γη, ή μπορεί και να ήταν μια μαργαρίτα που την ξεπέταξε μέσα από το χυμώδες νέκταρ των πετάλων της. Πάντως εγώ δεν το ‘χαψα ποτέ ότι είναι άνθρωπος. Είναι νεράιδα και διδάσκει σε παιδιά στα σχολεία. Και τα παιδιά επειδή καταλαβαίνουν περισσότερα την ‘βλέπουν’ καλύτερα από ότι οι ‘μεγάλοι’. Τις προάλλες της φώναζαν κάμποσοι έφηβοι, «κυρία κυρία εσύ να μας βάψεις, εσύ που είσαι απαλοχέρα». Άκουσε εκεί να την πούνε απαλοχέρα! Ξέρει να φτάνει τις καρδιές των μαθητών της και να φυτεύει εκεί σπόρους χαράς και αισιοδοξίας. Σπόρους που γεννούν τη πίστη για τα άπιαστα όνειρα τους. Εκείνα νομίζουν πως έχουν τρελαθεί με τα θέλω τους και κρατάνε κινητά όλη τη μέρα και πατάνε κουμπάκια για να ξεχαστούν. Και εκείνη η Νεράιδα τους καθηγήτρια, τους κοιτάει μες τα μάτια, χαμηλώνει τα κινητά τους απαλά στα θρανία και τους μαθαίνει πως δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα στη ζωή από το κυνήγι ονείρων. Τους δείχνει ένα δρόμο που οι ‘άλλοι’ τους τον κλείσανε. Το δρόμο της ελπίδας για αυτά που αγαπάνε πραγματικά. Και μετά σου λέει τους αγαπάνε οι γονείς τους περισσότερο και θέλουν το καλό τους και τους στέλνουν να μάθουν διοίκηση επιχειρήσεων, θάβοντας όσο καλά μπορούνε τη αγάπη τους για τη μουσική. Μια αγάπη που δεν έχει να κάνει με αριθμούς μα ίσως με νότες, ίσως με πινέλα, ίσως με μια πένα που θέλει να γράφει ασταμάτητα της ψυχής την έμπνευση. «ΟΧΙ, λένε οι γονείς που σ’ αγαπάνε, αυτά δεν έχουν λεφτά, δεν θα βρεις δουλειά, ΤΡΕΛΑΘΗΚΕΣ?» Νεύλα μου, θα ήθελα να γεννιόσουν ξανά και ξανά και να σε βάζανε σε όλα τα σχολεία για να σώζεις όνειρα και να φυτεύεις στις εφηβικές καρδιές την πίστη για αυτά που αγαπάνε. Με την μαγική δύναμη της ψυχής σου, κρατάς τα κύματα μακριά, απ’ τα αθώα εφηβικά τους κάστρα που πλέουν φοβισμένα στην κινούμενη άμμο του κόσμου τούτου.

Μια πυγολαμπίδα στο θέατρο!

Ναι έχω αναφέρει και τη φίλη Μπέττυ και θα διερωτάστε ποια είναι. Η Μπέττυ είναι μια πυγολαμπίδα στο θέατρο. Ξέρετε τι είναι η πυγολαμπίδα? Η πυγολαμπίδα λοιπόν, είναι φως μες το σκοτάδι. Σειρήνες γυμνές, φτερωτά ζουζούνια που χαρίζουν ένα θέαμα μαγικό. Στήνουν ερωτικό χορό και θα σας εξηγήσω πιο κάτω πως γίνεται αυτό. Αλλά πριν σας πω, θα σας μιλήσω λίγο για την Μπέττυ που τα δικά μου μάτια την βλέπουν σαν μια πυγολαμπίδα να κτίζει την θεατρική της στέγη με το φως της ψυχής της. Και όσο αυτό συμβαίνει, τόσο το φως της δυναμώνει. Κάποιοι άνθρωποι έχουν το δικό τους φως και κάποιοι άλλοι ίσως χρειάζεται να δανείζονται λίγο από αυτούς τους πιο λαμπερούς ανθρώπους, έτσι ώστε να μπορέσουν αργότερα να ψάξουν να βρουν το δικό τους φως. Δεν έχει σημασία αν είναι λιγότερο, έχει σημασία να το βρούμε, το δικό μας φως. Αυτό είναι το μήνυμα που εγώ παίρνω από τον κόσμο του θεάτρου και γενικά από τους αληθινά προικισμένους καλλιτέχνες μας. Γιατί δυστυχώς δεν είναι όλοι αληθινοί καλλιτέχνες και ας βρίσκονται στο χώρο. Καλλιτέχνης είναι αυτός που υπερβαίνει τα μέτρα. Η δουλειά του καλλιτέχνη είναι πάντα να βαθαίνει το μυστήριο. Να σε αφήνει με χιλιάδες ερωτηματικά μετά από μια παράσταση. Να σου βγάζει δάκρυα απ’ τη ψυχή και γέλια απ’ το στομάχι. Να σε ρίχνει στην αναζήτηση σου και πάλι, έτσι που ξεχάστηκες στα σοκάκια της βαριάς καθημερινής σου ρουτίνας.  Μέσα από το θεατή ο καλλιτέχνης ζει τον προσωπικό του μύθο. Μοιράζεται το φωτεινό βασίλειο της ψυχής του φορώντας πότε κουρέλια και πότε φτερά αγγέλων. Ενσαρκώνει νεράιδες, ήρωες, ζητιάνους, και βασιλιάδες. Μπέττυ μου μικρή πυγολαμπίδα, συνέχισε τον ερωτικό χορό σου, για να σκορπιέται έτσι το άπλετο φως σου στα δικά μας σκοτάδια.

Όπως λέει και ο Κωστής Παλαμάς πολύ εύστοχα… «Στη νυχτιά μας μια πυγολαμπίδα, των αρχαίων η μνήμη, ψευτοφέγγει ..»

Ποιο είναι όμως το φαινόμενο της πυγολαμπίδας? Φαίνεται πως οι αναλαμπές της, συνδέονται με την σεξουαλική προσέλκυση. Καθώς τα αρσενικά περιπολούν στη περιοχή, κάνουν οπτικά σήματα στο σκοτάδι. Αν ένα θηλυκό εντυπωσιαστεί αρκετά, απαντά με αναλαμπές στο κάλεσμα του. Είναι δηλαδή στη κρίση της θηλυκιάς πυγολαμπίδας, να αποφασίσει αν θα γίνει ταίρι με το συγκεκριμένο αρσενικό, αφού σε άλλη περίπτωση δεν θα μπορέσει το αρσενικό να την βρει στο σκοτάδι. Κατά τη διάρκεια του ζευγαρώματος, η θηλυκή πυγολαμπίδα, δέχεται το “γαμήλιο δώρο” από το αρσενικό. Φαίνεται πως τα θηλυκά έλκονται από τη φωτεινότητα και τη διάρκεια της αναλαμπής. Αυτό σημαίνει πως ένα ακμαίο αρσενικό που μπορεί να παράγει λαμπρότερη αναλαμπή -άρα και σεβαστότερο “γαμήλιο δώρο”- καθίσταται με τον τρόπο αυτό η καλύτερη επιλογή για την θεά πυγολαμπίδα. Δεν είναι καταπληκτικό?!!!

Με αυτά ταξίδεψα σήμερα στο κόσμο της γραφής, ένα κόσμο που με ενώνει με το δικό μου σύμπαν για να μπορώ να μ’ αγαπώ. Για να ξέρω πως αν αύριο λάχει και φύγω, θα έχω βρει το θησαυρό μου!

Domenica~

Μπέττυ Ουπς, μια παράσταση που ακόμα ‘παίζει’ μέσα μου! Μια παράσταση διαφορετική, με τις δύο όψεις του νομίσματος, με τα δύο πρόσωπα της ζωής. Χαρά και λύπη …γέλιο και δάκρυ …δράμα και κωμωδία. Ένα μίνι μιούζικαλ, που μας ταξιδεύει στο κόσμο του show μπίζ, την κωμικοτραγική μοίρα της γυναίκας προϊόν, της γυναίκας που η βιομηχανία του θεάματος την έχει κάνει μια καρικατούρα εαυτό-κυριολεκτικά, για να πουλά και να αγοράζουν άντρες και γυναίκες αυτή την εικονική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που ο καθένας επιλέγει σύμφωνα με τις δικές του… ανασφάλειες.

Και με τα δικά μου λόγια-σχόλια εδώ πιο κάτω, θέλω να καταθέσω αυτό που άφησε στη δικιά μου ψυχή, η καταπληκτική ερμηνεία της αγαπημένης φίλης μου ηθοποιού Δανάης Χρίστου, σε ανάμιξη του μαγικού ταλέντου στο σενάριο, επίσης αγαπημένου φίλου Μάριου Ιωάννου.

« …καθρέφτη μου, βοήθησε με!»

«Πρέπει να αλλάξεις Μπέττυ, να δυναμώσεις, να αγαπήσεις τον εαυτό σου, να πεις αντίο σε αυτούς που σε κρατούν ξένη από σένα»

«Από ποιους καθρέφτη μου, πες μου …»

«Είναι πολλοί αλλά κυρίως πρέπει να απαλλαγείς από την …Μπέττυ!»

«Χα …εννοείς την Μπέττυ Ουπς? …χα …μα πως, πως θα αλλάξω, μήπως μπορείς να με βοηθήσεις εσύ?»

«Δεν σου υπόσχομαι πως η αλλαγή θα είναι εύκολη. Χρειάζεται κουράγιο για να διαμορφώσεις τη ζωή σου έτσι όπως εσύ την θέλεις Μπέττυ. Όλων των ειδών τα εμπόδια, πραγματικά ή φανταστικά, υπάρχουν στην πορεία σου, αλλά δεν πρέπει να σε απονθαρύνουν»

«Να την ….πάλι γύρισε …την ακούς καθρέφτη? …δεν θέλω να μου μιλά …..δεν θέλω να ακούωωωωωω ……»

«ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΜΠΕΤΤΥ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΣΤΟ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΣΟΥ. ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΜΟΝΗ ΣΟΥ. ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΛΑΘΟΣ. ΘΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΕΙΣ»

Ο φόβος στη ψυχή της βασίλευε και δεν μπορούσε να βρει στιγμή ησυχίας. Μονάχα οι φίλοι της, τα χάπια της, οι ουσίες της, την βοηθούσαν λίγο να δραπετεύσει από τις φωνές. Ξύπνησε και ο καλός της φίλος ήταν εκεί. Τον κοίταξε και είδε πάλι εκείνη τη γνωστή εικόνα, μάτια πρησμένα και κατακόκκινα από το κλάμα της αυτολύπησης. Ξαφνικά ο φόβος έγινε θυμός, φοβερός θυμός και την κατέκλυσε, ξεχείλισε από μέσα της και άρχισε να ξεφωνίζει στο είδωλο της στο καθρέφτη «ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ …ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ …ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!»

Φώναζε μέχρι που δεν είχε πια ούτε φωνή ούτε δύναμη.

Και τότε ήταν που είδε στο καθρέφτη τον ‘φράκτη’. Ένα περίεργο, υπέροχο συναίσθημα ανακούφισης και μια ηρεμία που δεν ξανάνιωσε ποτέ. Μίλησε απαλά «ΝΑΙ».

Η παλιά γνώριμη φωνή της καταστροφής και της μαυρίλας είχε πνιγεί.

«Καθρέφτη …θα βρω τρόπο να πάω εκεί και θα βρω πάλι εμένα. Θα κάνω αυτό που είπες.»

«Υπάρχουν τα φώτα της σκηνής και υπάρχουν τα φώτα της ψυχής και ένας ‘φράκτης’ πάντα για τον καθένα μας. Δύσκολα συνυπάρχουν όλα μαζί. Μα κάποτε Μπέττυ πρέπει να διαλέξεις για να αλλάξουν τα πράγματα. Πήγαινε …»

Ντομένικα~

I wanna be loved by you
just you and nobody else but you
I wanna be loved by you – alone.
Boo boo bee doo

I wanna be kissed by you
just you and nobody else but you
I wanna be kissed by you – alone.
Boo boo bee doo

I couldn’t aspire
to anything higher
and to feel the desire
to make you my own.
Badum badum bee doodily dum ! Boo !

I wanna be loved by you
just you and nobody else but you
I wanna be loved by you – alone.
Boo boo bee doo

I couldn’t aspire
to anything higher
and to feel the desire
to make you my own.
Badum badum bee doodily dum ! Boo !

I wanna be loved by you
just you and nobody else but you
I wanna be loved by you
Ba deedily deedily deedily dum
Boo boo bee doo !

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Κείμενο/Σκηνοθεσία: Μάριος Ιωάννου – a dream traveler!!!

Ηθοποιός: Δανάη Χρίστου
Μουσική Επιμέλεια: Στέφανος Στεφάνου
Σχεδιασμός Φωτισμού: Κούλλης Κυριακούλλης
Κατασκευή Σκηνικού: Κώστας Παπαμιχαήλ
Video/Επεξεργασία και Φωτογραφία: ARTcinematographers (Πάμπος Χαραλάμπους, Λούκας Καραμάνος, Γιώργος Βασιλείου)
Video Editing : Final Art EditorsΚοστούμι: Gregory Morfi
Σχεδιασμός Αφίσας: ‘Εμιλυ Κωνσταντίνου
Βοηθός Παραγωγής: Χρίστος Γεωργίου

and

Κόμμωση/Μακιγιάζ: Νικόλας Μακρής (what can I say about you my dearest Nikola, a true artist with the magical hands, o mikros apsilos mas magos!!!!!!

Πρώτη Παράσταση: Τετάρτη 2 Μαΐου 2012- ΘΕΑΤΡΟ ΕΝΑ, Λεμεσός (Β’ Δημοτική Αγορά)

Τακτικές Παραστάσεις: ΘΕΑΤΡΟ ΕΝΑ, Λεμεσός (Β’ Δημοτική Αγορά)

02 – 06 Μαΐου 2012 και 06 – 10 Ιουνίου 2012

Φίλοι και φίλες αυτή την παράσταση μην την χάσετε!!!

Danae mou, thank U!

Μια φορά και ένα καιρό ήτανε δυο φίλες, η Ζωή και η Βόλτα. Ήταν αχώριστες ακόμα κι αν περνούσαν ζόρια. Περπατούσανε πάντα μαζί και στα Καλοκαίρια και στους Χειμώνες. Και στις διακοπές και στη σκληρή δουλειά πάντα χέρι-χέρι. Κάνανε όνειρα, βάζανε στόχους, μαθαίνανε καινούργια πράγματα, αποχτούσαν Σοφία μέσα από διάφορες εμπειρίες και αν κάποτε έχανε η μια την άλλη για λίγο, της σφυρούσε κλέφτικα η Ζωή και αυτή αμέσως πίσω στο Δρόμο. Ο δε Δρόμος ήταν και αυτός στη παρέα πιστός φίλος. Ήταν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, ήταν το στήριγμα τους. Κι αν κάποτε χάνανε τον Δρόμο τους, τα ‘φερνε Βόλτα η Ζωή και τον ξανάβρισκαν. Δεν ήταν πάντα ο ίδιος αφού είχε την μαγική ικανότητα να αλλάζει. Τη μια ήταν στολισμένος με ροδοπέταλα και τον βαδίζανε γεμάτες ευτυχία και την άλλη ήταν γεμάτος αγκάθια τσουχτερά που μάτωναν τις καρδούλες τους. Άλλοτε ο Δρόμος ανηφόριζε φέρνοντας την κούραση και τους αναστεναγμούς, μα άλλοτε κατηφόριζε ανακουφίζοντας τις ευχάριστα φέρνοντας την ξεκούραση και τον αναπαμό. Υπήρχαν όμως και φορές που ήτανε ίσιος και εύκολος, φέρνοντας την Ισορροπία και την Γαλήνη.  Για τον ίσιο όμως Δρόμο έπρεπε να παλέψουν, να διεκδικήσουν και να επιμείνουν. Η Ζωή πάντα το έλεγε στην Βόλτα πως τίποτα δεν χαρίζεται έτσι απλόχερα. Για όλα πρέπει να μοχθήσει κανείς, κυρίως για την Ελευθερία και την Γαλήνη. Σπουδαίες κυρίες και αυτές, σπάνιες και τιμημένες στο Κόσμο. Η Ελευθερία δεν πιανόταν από πουθενά και κατοικούσε μόνο μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, εφόσον και εάν την άξιζαν. Η Γαλήνη ήταν φιλική και προσιτή και την έβρισκες μονάχα εκεί που βασίλευε η ησυχία, η ομορφιά και η καλοσύνη. Συνήθως οι άνθρωποι την έψαχναν αλλού και έτσι δεν την έβρισκαν εύκολα.

Μια φορά το χρόνο μαζεύονταν όλοι μαζί για να δώσουν αναφορά στον Κόσμο που ήταν και ο αρχηγός τους, παίρνοντας τις νέες αποστολές για τους ανθρώπους κάτω στη γη. Η συνάντηση γινόταν ψηλά εκεί όπου τα σύννεφα ήταν τόσο πυκνά που φτιάξανε εκεί την αίθουσα τους. Ο Κόσμος ήταν ένα μικροσκοπικό πλάσμα, όσο κι αν αυτό σας κάνει εντύπωση, αλλά με τεράστιο μυαλό και αντίληψη. Ο Κόσμος ήξερε τα πάντα, διάβαζε τις καρδιές των ανθρώπων και ήξερε την πάσα αλήθεια. Μάζευε τα ψέματα και τα ‘ριχνε συχνά στα μούτρα των ανθρώπων. Είχε ένα κόλπο και με αυτό τους έστηνε παγίδες. Οι άνθρωποι κάθε φορά που έλεγαν ψέματα, τα ξεχνούσαν και έτσι τους την έφερνε. Ο Κόσμος έδινε δώρο στους ανθρώπους την Ζωή που ήταν ότι πολυτιμότερο. Μετά τους όπλιζε με αρετές και στον καθένα έδινε και από ένα χάρισμα. Μόνο που έπρεπε να το ανακαλύψουν μόνοι τους οι άνθρωποι, καθώς η Ζωή θα έκανε την Βόλτα της κάτω στη γη. Ο Δρόμος θα ήταν πάντα εκεί αλλά θα τον επέλεγαν ανάλογα με τα ζητήματα τους και αυτός με τη σειρά του θα τους πρόσφερε την ανάλογη ποιότητα Δρόμου. Την μόνη που είχαν παρεξηγήσει πολύ οι άνθρωποι κάτω στην γη ήταν την Ελευθερία που όχι μόνο έκαναν κατάχρηση της, αλλά σε πολλές περιπτώσεις την ποδοπάτησαν κιόλας. Η Γαλήνη προσπαθούσε απεγνωσμένα να παραμείνει στις καρδίες τους αλλά δεν τα κατάφερνε αφού οι ίδιοι οι άνθρωποι με τα καμώματα τους την έδιωχναν ή την έχαναν χωρίς να το καταλαβαίνουν καν.

Ο Κόσμος άκουσε υπομονετικά όλες τις ιστορίες και τα παράπονα της τρομερής ομάδας του, όπου στο τέλος με βαριά καρδιά κατάλαβε πως εκεί κάτω στη γη τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πολύ και θα πρέπει να χρησιμοποιήσει διαφορετική ταχτική προκειμένου να σώσει ότι σώζεται.  Ζήτησε την συμβουλή της Σοφίας και εκείνη του είπε πως η μόνη λύση εδώ που φτάσανε τα πράγματα είναι να ξαναδημιουργηθεί ο Κόσμος απ’ την αρχή με τους λιγοστούς καλής ποιότητας ανθρώπους που ίσως έχουν απομείνει. Η Ελπίδα όμως εκλιπαρούσε την ομάδα να μην παραιτηθούν ακόμα. Έβλεπε φως παντού έστω και λίγο της αρκούσε για να αντλήσει Δύναμη. Ήθελε όπως πάντα να τους δώσει ακόμη μια ευκαιρία. Η Λογική το θεωρούσε χάσιμο χρόνου και συμφώνησε με την Σοφία. Και ενώ υπήρχε έντονη η διαφωνία και πανζουρλισμός, ανάμεσα τους, η Ζωή θυμωμένη φώναξε.

«ΣΙΩΠΗΗΗΗ ……»

Κόπασε η θύελλα και με έκδηλη την ντροπή στην όψη τους, όλοι κοίταξαν την Ζωή με μεγάλη προσοχή και δέος. Ήξεραν όλοι πως η Ζωή ήταν το πάν κάτω στη γη. Χωρίς αυτήν δεν υπήρχε τίποτα.

«Τι πάθατε όλοι μου λέτε? …..έχω δώσει το λόγο μου σε αυτούς εκεί κάτω πως θα κάνω το καλύτερο μου μέχρι να βγει η ψυχή τους. Τους έχω υποσχεθεί πως όσο υπάρχω θα παλεύω για το καλύτερο και όσο άσχημα και αν δείχνουν τα πράγματα, εγώ θα βρίσκω τρόπους να τους εμψυχώνω για να προχωρούν κοντά μου, στη Ζωή! Δεν μπορώ να τους εγκαταλείψω επειδή τα πράγματα έχουν ασχημύνει πολύ. Με λένε Ζωή και το νόημα μου είναι να συνεχίζω πάντα ακάθεκτη στον αγώνα, όποιος κι αν είναι αυτός για τον καθένα. Ο πόνος του καθενός είναι μεγάλος πάντα για τον ίδιο και έτσι τους αντιμετωπίζω χρόνια τώρα. Δεν συγκρίνω τον ένα με τον άλλο, θα ήταν και μάταιο και ανόητο. Είναι όλοι τους τόσο διαφορετικοί, μα και τόσο όμοιοι, είναι μαγικά πλάσματα. Απλά χρειάζονται την βοήθεια μας, ολονών μας. Για αυτό είμαστε εδώ, αυτή είναι η δουλειά μας. Έχετε ποτέ προσέξει πόσο όμορφοι γίνονται οι άνθρωποι όταν παλεύουν με το φόβο και τον νικούν, όταν όλα μοιάζουν μάταια και με την βοήθεια ενός από εμάς συνεχίζουν να ελπίζουν, όταν χάνουν ότι αγαπούν περισσότερο στο κόσμο και κρατιούνται ακόμα στη ζωή επειδή υπάρχει ο χρόνος που γιατρεύει τις πληγές τους. Έχετε δει πως λάμπουν τα πρόσωπα τους, όταν μετά από μεγάλη πάλη με τον ίδιο τον θάνατο, γαντζωμένοι  επάνω μου καταφέρνουν να ζήσουν έστω για ακόμη ένα χρόνο στη γη! Τους λένε οι γιατροί τους πως έχουν μόνο 6 μήνες ζωής και εγώ τους δίνω άλλα 6 χρόνια. Λυπάμαι φίλοι μου αλλά σας το ξανά λέω, με λένε Ζωή και δεν πάω πουθενά, εδώ θα μείνω μέχρι το τέλος. Θα συνεχίσω κι αν πρέπει να τα κάνω όλα μόνη μου. Και το ξέρετε πολύ καλά πως μπορώ και μόνη μου, γιατί όλοι εσείς, αγαπημένη μου ομάδα βρίσκεστε εδώ σήμερα και υπάρχετε, επειδή υπάρχει Ζωή.»

Domenica~

-          Μα που είμαι?

-          Όπου είμαι και εγώ, πάντα πάμε πακέτο το ξέχασες?

-          Που σημαίνει?

-          Πως εγώ σε ‘κρατάω’ καλή μου, σε κρατάω να μη πέσεις.

-          Θα πάρει πολύ ώρα αυτό το αστείο Λάκα?

-          Μην φωνάζεις Φουρκέτα γιατί το κεφάλι μου πονά.

-          Ε πώς να μην πονά τέτοιο άγριο γλέντι ψες. Περάσαμε όμως πολύ ωραία στο κεφάλι της κυράς μας ε?

-          Ωραία μόνο? Είμαι και σκληρό καρύδι μην ξεχνιόμαστε, η καλύτερη Λάκα στην αγορά και έτσι κρατήθηκα καλά στα μαλλιά της κυράς μας και σε είχα όλο το βράδυ αγκαλιά και σε κρατούσα.

-          Ναι όσο για αυτό έχεις γερό ‘κράτημα’. Δεν λέω και εγώ πέρασα αξέχαστα ψες, εσύ με την ανθεκτικότητα σου με κράτησες στο πάρτι όλο το βράδυ. Τι έγινε όμως? Που είμαστε τώρα Λάκα? Συνήθως τέτοια ώρα είμαι στο …’κουτί’ μου.

-          Δεν πήγε σπίτι φαίνεται. Θυμάσαι τη φάση με εκείνο το γόη που της το έπαιζε δύσκολος και τσαντίστηκε?

-          Αν θυμάμαι λέει …παρολίγο να με χάσετε ψες όταν άρχισε να ξύνει το κεφάλι της με μανία απ’ τα νεύρα της αλλά κρατήθηκα χάρη σε σένα.

-          Είδες τη μάρκας είμαι ε?

-          Ναι είδα, άντε μη χαίρεσαι τώρα και κάνε κάτι να την ξυπνήσουμε. Πρέπει να επιστρέψουμε στο σπίτι να μπω πίσω στο ‘κουτί’. Μην ξεχνάς είμαι μια πολύ ακριβή φουρκέτα με μικρά διαμαντάκια που πρέπει να φυλάγονται κάπου καλά.

-          Γιατί Φουρκέτα μου δεν σ’ αρέσει εδώ μαζί μου? Έχει τόσο καιρό να σε στολίσει στο κεφάλι της και να περάσουμε τόσο τέλεια μαζί. Πολύ το χάρηκα και μακάρι να αργήσει να μας πάει σπίτι γιατί όπως είπες και εσύ, θα σε βάλει πίσω στο ‘κουτί’.

-          Έχεις δίκιο αλλά πρέπει να μπω πίσω στο κουτί για ασφάλεια …η αλήθεια είναι πως δεν θέλω να πάω πίσω στο ‘κουτί’ Λάκα. Αν μπορούσε να γίνει κάτι να είμαι συνέχεια στα μαλλιά της, να πηγαίνω όπου πάει να βλέπω πράγματα, να βλέπω τον κόσμο, να ακούω τα πάντα. Το ‘κουτί’ είναι πολύ όμορφο και καταστολισμένο και είναι ασφαλισμένα και ζεστά εκεί μέσα, αλλά είναι και τόσο πληκτικά και ούτε μαζί σου δεν μπορώ να μιλώ.

-          Σκεύτομαι κάτι αλλά δεν ξέρω αν θα πετύχει.

-          Τι? Για πες.

-          Τον βλέπεις εκείνο το τύπο εκεί με τα ράστα τα μαλλιά?

-          Ναι το βλέπω το παλικάρι.

-          Αν βρούμε ένα τρόπο να πάμε στο κεφάλι του νομίζω ο συγκεκριμένος τύπος δεν θα μας βγάλει ποτέ από πάνω του και είμαι σίγουρος δεν έχει ούτε ‘κουτιά’ στο σπίτι του. Είναι ο τύπος που θα φορούσε συνέχεια τα διαμάντια σου και θα χαιρόταν την λάμψη τους. Δεν θα τα έκρυβε σε ‘κουτί’.

-          Μα εγώ είμαι μια Φουρκέτα και δεν νομίζω ένα παλικάρι να με βάλει στα μαλλιά του.

-          Αυτός είναι αλλιώς, διαφέρει από όλους και εσύ είσαι μια ξεχωριστή φουρκέτα.

-          Δεν υπάρχει τρόπος όμως να γίνει κάτι τέτοιο Λάκα. Μόνο αν κάποιος μας βάλει στα ράστα του μαλλιά. Αλλιώς εδώ θα μείνουμε για πάντα και εμένα η κατάληξη μου στο ολόχρυσο ‘κουτί’, στην λαμπερή μοναξιά μου.

-          Ναι αλλά με το να παραπονιέσαι μόνο δεν θα αλλάξει κάτι.

-          Και τι άλλο μπορώ να κάνω Λάκα. Δεν το βλέπεις πως έχουν τα πράγματα? Είναι τόσο ξεκάθαρα, είμαι καταδικασμένη.

-           Πολλές φορές τα πράγματα όντως φαντάζουν απίθανα και χωρίς λύση. Αλλά έχε λίγη πίστη, κάτι θα υπάρχει που να μπορούμε να κάνουμε και να αλλάξει η πορεία μας. Δεν είναι δυνατόν να μην το πιστεύεις αυτό, ή τουλάχιστον να μην το ελπίζεις. Αν δεν έχεις έστω και λίγη ελπίδα, λίγη πίστη, θα γυρνάς πάντα πίσω στο ‘κουτί’ Φουρκέτα μα ακούς?

-          Σε ακούω Λάκα, αλλά και πάλι δεν βλέπω κανένα φως στο τούνελ. Ίσως βλέπεις εσύ? Κι αν βλέπεις σε παρακαλώ δείξε και σε μένα. Αφού δεν μπορώ μόνη μου να νιώσω την ελπίδα, να βρω την πίστη, ας ακολουθήσω τουλάχιστον κάποιον που την βρήκε.

-          Φουρκέτα καλή μου, το μυστικό δεν είναι να βρούμε τον τρόπο. Το μυστικό είναι να ελπίζουμε και να έχουμε πίστη και ΤΟΤΕ, τότε δημιουργούνται και οι κατάλληλες προϋποθέσεις για τη λύση. Τα αδύνατα γίνονται δυνατά. Δεν θα βρούμε ποτέ τη λύση. Η λύση θα μας βρει αλλά μόνο αν έχουμε πίστη, μόνο αν ελπίζουμε για το καλύτερο μας.

-          Τι είπες τώρα, γουάου!

-          Θέλω να ξέρεις ότι εγώ, έχω πίστη σε εσένα. Χαλάρωσε λίγο και θα σε βοηθήσω και εγώ να αισθανθείς πιο ανάλαφρη για να δεις πως ο δρόμος είναι ήδη στρωμένος και σε περιμένει. Κάνε όμως μια κίνηση, ένα βήμα. Τίποτα δεν θα γίνει μαγικά και εντελώς από μόνο του.

-          Κάτσε να δεις που με συγκίνησες τώρα. Ποτέ δεν μου μίλησες έτσι προηγουμένως Λάκα.

-          Δεν σου μίλησα γιατί και εσύ ποτέ δεν μίλησες με τόση θλίψη για το ‘κουτί’ που σε κρατά μακριά από τον κόσμο που ονειρεύεσαι. Δεν έχεις ξανακούσει αυτό που λένε, άμα ο μαθητής είναι έτοιμος, εμφανίζεται κι ο δάσκαλος?

-          Αχ πόσο όμορφο είναι αυτό που είπες. Σήμερα νιώθω για πρώτη φορά μια παράξενη δύναμη.

-          Λέγεται πίστη καλή μου.

-          Πίστη ε? Με κάνει να αισθάνομαι πως μπορώ να κάνω τα πάντα.

-          Μπορείς, με την πίστη μπορείς. Η πίστη λένε κοινά βουνά.

-          Λάκα ξέρεις κάτι? Μόλις έχω αποφασίσει πως δεν πρόκειται ποτέ να ξαναγυρίσω στο ‘κουτί’ και σήμερα θα κάνω κάτι για αυτό. Δεν ξέρω ακόμα πως αλλά δεν περιμένω άλλο γιατί όσο περιμένω τόσο καθυστερώ τα όνειρα μου.

-           Φουρκέτα?

-          Ναι?

-          Δεν υπάρχει ‘κουτί’, δεν υπήρξε ποτέ. Υπήρξε μόνο φόβος για το ‘κουτί’ και κατοικούσε μέσα σου, καθυστερώντας τα πάντα. Κοίτα που είμαστε τώρα?!!! ….

….!!!

Domenica~

Θεωρώ ότι η πίστη μας στο Θεό, στο Βούδα, στο Σύμπαν, στους νόμους της Φύσις, στον ίδιο τον Εαυτό μας – ότι κι αν είναι αυτό που πιστεύουμε τέλος πάντων – δεν έχει σχέση με τη οποιαδήποτε Θρησκεία όπου έχουν δημιουργήσει οι άνθρωποι με ένα σωρό μέτρα και σταθμά, κανόνες και καθωσπρεπισμούς με τους οποίους καταπιέζουν την ελευθερία που απλόχερα μας χάρισε ο Θεός, η Φύση μας, το Σύμπαν! Αυτή η ανώτερη υπέροχη δύναμη που ισορροπεί τα πάντα με τόση τελειότητα. 

Η Θρησκεία συχνά μας καταπιέζει, μας φορτώνει ενοχές – αν επιλέγεις να ακολουθήσεις ολοκληρωτικά μια Θρησκεία και όχι εν μέρει – επειδή αυτό που τυγχάνει να θέλουμε ή νιώθουμε, να είναι κατά την Θρησκεία μας, αμαρτία και να θεωρείται κάτι κακό για το οποίο πρέπει μάλιστα να τιμωρηθούμε. Επίσης η Θρησκεία σου υπόσχεται πως εάν δεν τιμωρηθείς σε αυτή τη ζωή, θα τιμωρηθείς στην άλλη αν δεν μετανοήσεις. Με αυτό το μοχλό πίεσης κρατιούνται αιώνες τώρα οι θρησκείες εν ζωή, καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη ‘επιχείρηση’. Με αυτά τα τεχνάσματα μπορούν οι Θρησκείες να ελέγχουν τους ‘πιστούς’ τους. 

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί αν οι Θρησκείες έχουν δημιουργηθεί κυρίως για τους αδύναμους, για αυτούς που αρέσκονται να ακολουθούν την μάζα έτσι ώστε να νιώθουν ότι ανήκουν κάπου. Συχνά όταν ο άνθρωπος είναι μόνος, αισθάνεται αποκομμένος ή αδύναμος ή πληγωμένος, κυρίως όταν αρρωστήσει, ή όταν φοβάται πως θα αρρωστήσει, τότε καταφεύγει συχνά στη θρησκεία. Στην τρίτη ηλικία βλέπουμε συχνά ανθρώπους να στρέφονται στην Θρησκεία, στην εκκλησία, κυρίως από το φόβο του θανάτου. Ο άνθρωπος που είναι μέλος μιας Θρησκείας αισθάνεται σημαντικός και ασφαλής, επειδή ανήκει σε ένα ομαδικό σκοπό και αποτελεί μέρος μιας θρησκευτικής αλυσίδας που του παρέχει προστασία. 

Εκείνο που πραγματικά θεωρώ αξιολύπητο είναι όταν ακούω ανθρώπους να χρησιμοποιούν από συνήθεια καθημερινά ατάκες όπως τις ακόλουθες – «Είμαι καλά δόξα το Θεό, ευτυχώς ο Θεός με αγαπά, με βοήθησε…», «Είχα άγιο, δεν έπαθα τίποτα, ήταν ο Χριστός δίπλα μου…»  και άλλα τέτοια απαράδεχτα κατά εμένα σχόλια. Τι ωραία που τα έχουμε κανονίσει όλα ε? Μας βοηθά ο Θεός και μας αγαπά όποτε μας συμφέρει. Τι γίνεται δηλαδή στη περίπτωση εκείνη που βιάζεται ένα παιδάκι και κακοποιείται σεξουαλικά? Που πεθαίνει ένα αγαπημένο μας πρόσωπο? Τι θα πούμε αν κακιά να είναι η ώρα χάσουμε το ίδιο το παιδί μας, κάτι που συμβαίνει συχνά γύρω μας? Ήταν θέλημα μήπως του Θεού? Θα ήταν ποτέ δυνατόν να ήταν θέλημα Θεού ένας βιασμός, μια δολοφονία? Τι θα πούμε αν ξαφνικά μας πούνε πως έχουμε καρκίνο? 

Ο Θεός, η Φύση έχουν κάνει πολλά για μας και ένα από αυτά που μας έχει δοθεί είναι η λογική, το μυαλό για να σκεπτόμαστε και να χρησιμοποιούμε την κρίση μας ορθολογικά και όχι να πλάθουμε παραμύθια και ιστορίες ανάλογα με το τι μας βολεύει. Ο Θεός απλά, ΔΕΝ επεμβαίνει στις ζωές μας. Ένας Θεός δίκαιος και ένας Θεός Αγάπης δεν είναι δυνατόν να κάνει διακρίσεις. Άρα μας άφησε στη γη δίνοντας μας ΟΤΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ, την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ και τα οποιαδήποτε γεγονότα μας συμβαίνουν, καλά ή κακά είναι απλά ανθρώπινα. 

Δεν θα έπρεπε να ακολουθούμε κάτι τυφλά απλά και μόνο επειδή έτσι μας έχουν διδάξει οι προηγούμενες γενεές μέσω μιας Θρησκείας. Εκείνο που οφείλουμε είναι να ξέρουμε τι στα αλήθεια πιστεύουμε εμείς μέσα μας και κυρίως τι ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ. Μόνο τότε θα έχουμε ψυχική υγεία και προπάντων ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ!!! Είναι  κάτι όμως που απαιτεί θάρρος και ψυχική γενναιότητα να μπορέσουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινής και όχι υποκριτές απέναντι στην οποιαδήποτε Θρησκεία. Εγώ πια έχω καταλήξει πως άλλο Θεός και άλλο Θρησκεία. 

Σας εύχομαι αγάπη!

Domenica~