book of lifeΔεν είναι ο δρόμος μου αυτός

Εγώ έχω τον δικό μου

Από εδώ απλά περνώ

Γράφω το σκοπό μου

Δεν είναι μόνο μια η ζωή

Είναι πολλές

Όπως πολλοί και οι εαυτοί που κουβαλάμε

Μια είναι η ζωή

Αυτό δεν λένε;

Μα σαν χίλιες

Νιώθω εγώ την δικιά μου

Σαν αιώνες οι στιγμές μου

Γεννάνε μέσα πολλές ψυχές μου

 

Έχουν φωλιάσει γλυκές αναμνήσεις

Στις γωνιές της πόλης

Της παλιάς και της καινούργιας

Έχουν κρυφτεί παντοτινά εκεί

Παίζουνε με τις χορδές της μνήμης

Σαν βιβλίο

Σαν σελίδες βαριές

Λυγίζουν τα χέρια

Κάθε φορά που κρατιέμαι σα αυτές

Σαν τον ιστό της αράχνης

Λεπτός… μα παγίδα φτιάχνει

Τα λόγια σαν βράχοι

Σαν κύματα μάχης

Τσακώνονται στην αμμουδιά

Τα λόγια ντύνουν τη χαρά

Ντύνουν και την πίκρα

 

Δεν είναι ο δρόμος μου αυτός

Εγώ περπατώ μες την ψυχή μου

Κατοικώ σε χώρα μακρινή

Μα ζω στη πρώτη ζωή μου

Πάγοι γύρω μου πολλοί

Μα μέσα στη ψυχή σιωπή

Σιωπή που με γλυκαίνει

Γεμίζει δώρα η καρδιά

Για αυτόν που περιμένει

 

Δεν είμαι μακριά

Από σένα δεν έφυγα ποτέ

Ζούμε μαζί, πάντα μαζί

Σε ουράνια πέλαγα

Μας φωτίζουν κόσμοι μαγικοί

Κάθε φορά που νιώθεις

Πως με πεθυμάς

Η αγάπη πάντα εκεί

Είναι η φίλη που με παρηγορεί

 

Το λιμάνι που σαν χάδι δείχνει το νησί

Κι αν άλλαξαν οι φίλοι μας λιγάκι

αλλάξαμε κι εμείς

Ίσως ο δρόμος να το ξέρει

Ίσως μια μέρα στα ίδια μέρη

Να ανταμώσουμε ξανά

Να δώσουμε τα χέρια της καρδιάς

Να θυμηθούμε πως ήταν τότε

Τα βλέμματα μας τα παλιά

 

Να ψάξουμα μαζί να βρούμε

Τα στιχάκια που γράψαμε να δούμε

Ξανά στου δρόμου τα στενά

Τις Κυριακές που ανταμώναμε με τη χαρά

Το γλέντι μας ήταν εκκλησιά

Τα Σαββατόβραδα… θυμάσαι;

Χυνόμαστε στους δρόμους σαν παιδιά

Γέλιο, φωνές, πειράγματα

Μας γύρευε η χαρά κι ο σκοτωμένος έρωτας

Κουτσός σερνότανε παντού

Και γύρευε καρδιές να τις ματώσει

Σε ένα παλιό κτήριο

Παίζαμε στα ζάρια την αλήθεια

Σε ένα παλιό σανίδι ενός θεάτρου

Κάναμε τάχα τους ηθοποιούς

Ντύναμε τα πρόσωπα

Με ρόλους δανικούς

Έστω… για λίγο

Δραπέτευε ο νους

 

Γέμιζε η καρδιά αλμύρα

Πικρή που γλύκαινε το αίμα μας δειλά

Και το κορμί και την ψυχή

Την έντυνε, την έλουζε

Το φως του φεγγαριού

Αυτό που έλαμπε στα μάτια μας

Όταν γελούσαμε από χαρά

 

Φίλε, τα μάτια μαρτυράνε την ψυχή

Φτάνει να τα κοιτάξεις

Θέλει μαγκιά να με κοιτάξεις

Και να μπορέσεις να με δεις

Λίγοι αληθινά κοιτάζονται στα μάτια πια

Το βλέμμα χαμηλά κοιτά

Μην φανερώσει η ψυχή

Τα τόσα μυστικά

 

Και θυμάσαι και θυμάμαι

Κι ας μην μιλάμε πια

Μέσα κρυμμένη ξέρει η ψυχή

Πως τίποτα ακόμα δεν έχει χαθεί

Όσο ζούμε και πονάμε

Θα ‘μαστέ μαζί

Σε νησί αγάπης

Που ποτέ δεν λησμονεί.

 

Koula Rodosthenous Zajac

~Domenica