the lake of hope“Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας σοφός γέροντας δάσκαλος.

Είχε βαρεθεί να ακούει τον μαθητή του να παραπονιέται συνεχώς έτσι μια μέρα αποφάσισε να τον στείλει να του φέρει λίγο αλάτι.

Όταν εκείνος γύρισε πίσω, ο δάσκαλός του είπε να ρίξει μια γερή δόση σε ένα ποτήρι και μετά να το πιεί.

«Τι γεύση έχει;» ρώτησε ο δάσκαλος.

«Πικρή» είπε ο μαθητής.

Τότε ο δάσκαλος είπε στο νεαρό να πάρει άλλη μια χούφτα αλάτι και μετά να το ρίξει στην κοντινότερη λίμνη. Ο μαθητής έκανε ότι του είπε. Έπειτα ο δάσκαλος του είπε να το δοκιμάσει πίνοντας από το νερό της λίμνης και τον ξαναρώτησε τι γεύση έχει.

«Γεύση φρεσκάδας» απάντησε ο μαθητής.

«Το αλάτι το ένοιωσες καθόλου;» ρώτησε ο δάσκαλος.

«Όχι» απάντησε ο νέος.

Στο σημείο αυτό ο δάσκαλος έπιασε τα χέρια του μαθητή και του είπε:

«Ο πόνος στη ζωή είναι καθαρό αλάτι.

Η ποσότητα του πόνου παραμένει η ίδια.

Όμως η ποσότητα της πίκρας που δοκιμάζουμε, εξαρτάται κάθε φορά από το δοχείο εκείνο μέσα στο οποίο βάζουμε τον πόνο.

Έτσι,

το μόνο πράγμα που έχεις να κάνεις όταν υποφέρεις

είναι να διευρύνεις την αίσθηση των πραγμάτων…

Πάψε να είσαι το ποτήρι.

Γίνε η λίμνη!»

Διαβάζοντας αυτή τη μικρή ιστορία στο διαδίχτυο, προβληματίστηκα. Σκέφτηκα αμέσως πως η ένταση της πίκρας που αισθανόμαστε κάποιες φορές στη ζωή, οφείλεται όντως στην συσσώρευση πολλών αρνητικών σκέψεων, σε μικρό χρόνο. Δηλαδή είναι αυτό που λέμε συχνά, τα σκεφτόμαστε όλα την ίδια στιγμή και πνιγόμαστε.

Αν γίνουμε όμως εμείς οι ίδιοι, μια «λίμνη» και ρίξουμε όλες εκείνες τις σκέψεις μέσα, θα σκορπιστούν και αρκετές μάλιστα από αυτές θα χαθούν. Έχουμε δυστυχώς την τάση να πιστεύουμε ότι ο δικός μας πόνος πονάει πιο πολύ. Είναι στην ανθρώπινη μας κατασκευή και φύση να σκεφτόμαστε καθ’ αυτόν τον τρόπο. Κι όσο τα σκεφτόμαστε, τόσο αυτά μεγαλώνουν μέσα στη ψυχή και το μυαλό μας. Βασικά δίνουμε τροφή στον πόνο μας και αυτός όλο και αυξάνεται, επειδή σε ότι εστιαζόμαστε δε μικραίνει, αντιθέτως μεγαλώνει και παίρνει διαστάσεις.

Αν κάτι δεν μπορεί να αλλάξει, προς τι ωφελεί να βασανιζόμαστε? Το ξέρω ότι ουδείς τέλειος αλλά πιστεύω πως αν το θέλουμε πραγματικά μπορούμε να φτάσουμε αρκετά ψηλά τον εαυτό μας, μέσα μας εσωτερικά, έτσι ώστε να πετύχουμε να βιώνουμε ακόμα και τα προβλήματα μας με έλεγχο και ισορροπία. Το θέμα δεν είναι να εξαλείψουμε τα προβλήματα, αυτό είναι δυστυχώς αδύνατον να γίνει. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε τον τρόπο που τα διαχειριζόμαστε. Να μικρύνουμε την διάρκεια χρόνου που αφιερώνουμε στο να βασανιζόμαστε, να πικραινόμαστε, να παραπονιόμαστε για αυτά.

Ένα μεγάλο αλλά και δύσκολο ‘κλειδί’ είναι η συγχώρεση. Το να ξεχνάς και να συγχωράς όσο μπορείς πιο γρήγορα, γλυτώνεις τον ίδιο τον εαυτό σου από βάσανα. Και μην ακούσω αυτό που λένε πολλοί άνθρωποι, «Μπορώ να συγχωρέσω, αλλά δεν ξεχνώ». Μα δεν υπάρχει συγχώρεσης αν δεν ξεχάσεις αυτό που έγινε. Είναι αλληλένδετα.

Προσπέρασε και πήγαινε παρακάτω, από αυτό που δεν αλλάζει. Αποδέξου την οποιαδήποτε πραγματικότητα. Και παρακάτω, γίνε καλύτερος. Δημιούργησε, ψάξε να βρεις το καινούργιο και κτίσε σε αυτό. Ακόμα κι αν είναι κάτι πολύ μικρό, θα σε αναζωογονήσει η ενέργεια του καινούργιου. Ρίξε όσους τοίχους μπορείς κάτω, που υψώθηκαν γύρω από την μικρή ψυχή σου. Έχεις πολύ χώρο για πολλά ακόμη, απλά δεν το γνωρίζεις ακόμα. Έχε όμως τις φτερούγες σου ανοιχτές για να πετάξεις ανά πάσαν στιγμή. Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και δεν είναι μόνο δυσάρεστες. Κάποτε είναι και πολύ ευχάριστες.

Το «αλάτι» λοιπόν, κάθε φορά που η ζωή στο δίνει, σκόρπα το σε μια πλατιά θάλασσα ή λίμνη. Μην το βάζεις σε ένα μικρό ποτήρι, γιατί σου κλέβει έτσι τη ζωή.

Τις βαριές εκείνες σελίδες που άφησες να βαρέσουν επάνω στην καρδιά σου, γύρισε τις και άφησε επάνω της να πέσουν καινούργιες ανάλαφρες σελίδες με τα ολόδροσα καινούργια κεφάλαια ζωής.

Στο χέρι σου είναι. Υποδέξου με αγάπη τον καινούργιο σου εαυτό που θέλει να είναι συχνά χαρούμενος και ευτυχισμένος. Είναι επιλογή αλλά και κόπος και προσπάθεια να μπορείς να είσαι καλά.

Κι αν η ζωή σου δίνει αλάτια και λεμόνια, κάνε λεμονάδα και κάτσε και πιες την στη λιακάδα με μια ωραία φιλενάδα.

*χαμόγελο* θέλει η ζωή. Όσο δύσκολη τόσο πιο πολύ να χαμογελάς.

Καλή μας συνέχεια στο ταξίδι της ζωής.

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

~Domenica