DSCF0052Στα μακρινά τα μέρη τουντης γη

Έμελλε να ‘ρθω να ζήσω

Η μοίρα εν παράξενη

Θαρρώ δεν την ορίζω

 

Που ούλα τα μέρη του ντουνιά

Μου έπεσεν ο κλήρος

Στο πιο απόμακρο βουνό

Να φκω να περπατήσω

 

Μαθαίνω όπως το μωρό

Ξανά τα βήματα μου

Ξανά πα αρχής μες την ζωή

Φίλοι μου, δεν έσσει αντροπήν

 

Δεν μου αρέσει ο καημός

Το κλάμα, το μαράζιν

Για αυτό τζαι εγώ παίζω πελόν

Να δούμε ποιος θα χάσει

 

Με έμαθαν πάντα να γελώ

Τζαι την ζωή μου να αγαπώ

Να κάμνω καλοσύνες

Δίχα τις βιασύνες

 

Είχα τζαι έναν Αρχηγό

Της ζωής μου το λαχείο

Τζαι πάντα μου παράγγελνέ

Να κάμνω την πίκρα μου αστείο

 

Πάντα μου έλεγε γλυκά

Με το ύφος του τα αστείο

Να κλαις να χαίρεσαι και να γελάς

Η τυχή εν λαχείον

 

Αν δεν γελάς τζαι πογελάς

Είπεν μου μιαν ημέραν

Στον ψεύτη τούτον κόσμο κόρη μου

Θα χάσεις το φως της μέρας

 

Ποττέ σου μεν με φοηθείς

Εμένα για το βιο σου

Μόνο το Θεό να τρέμεις στη ψυχή

Που εν πουπανοδκιόν σου

 

Τζαι άκουτα τα λόγια τα σοφά

Τζαι βάλτα στο μυαλό σου

Απόν αντρέπεται, κορούλα μου

Ο κόσμος εν δικός του

 

Τα χρόνια όπως το νερό

Με μιας θενά περάσουν

Τζαι θαρθει εκείνη η στιγμή

Ανάποδα θα μας κρεμάσουν

 

Άκουτον χρόνον, δικαστής

Θα γίνει για ούλους πας την γη

Τζαι εσού τζαι εγιώ τζαι ούλοι μας

Τζαι ούλα θα γεράσουν

 

Μονάχα ένα θα γυρατήσει πας την γη

Και θα μας διαφεντεύει

Η Αγάπη, η καλοσύνη στην καρδιάν

Που ούλα τα γιατρεύει

 

Γιαυτό κορούλα μου γρουσή

Και χιλιοαγαπημένη

Καθάριστην καρτούλα σου

Χρόνια σε περιμένει

 

Τουτα με εμαθεν τζαι αλλα πολλα

Ο πατερας της ζωης μου

Μου ειπεν, εν πολλα τα μυστικα

Μα που δαμε τζαι δα, βαδισε μοναχη σου

 

Ο τζύρης μου με έμαθεν

Να κάμνω την πίκρα μου αστείο

Γελώ τζαι κλαίω, χαίρομαι

Βρε παιδκιά χωνέψτε το, η τυχή εν λαχείον!

 

Εύχομαι να σας στόλισα το πρόσωπο, με ένα όμορφο χαμόγελο μέσα από την προσπάθεια μου να γράψω ένα κυπριακό ποίημα, βασισμένο σε προσωπικά βιώματα. Και φυσικά είναι αφιερωμένο στη ζωή, αλλά κυρίως στον λατρεμένο μου πατέρα Σωφρόνη Ροδοσθένους, που βρίσκεται πάντοτε μέσα στην καρδιά μου. Η πιο μεγάλη “καρδιά” που έχω γνωρίσει!!!!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

~Domenica