mirror-maskΈχει καιρό τώρα που είμαι «καλά». Δεν λέω καλυτέρευσαν τα πράγματα πια στη ζωή μου, αλλά κάτι δεν κολλάει. Συχνά αισθάνομαι, πως είμαι μουδιασμένη. Τόσο που συχνά πια, αισθάνομαι μόνο την σωματική κούραση της καθημερινότητας.

Απόψε όμως.. απόψε κάτι έγινε. Μια εικόνα, ένα τραγούδι, μια ανάμνηση ξύπνησε μέσα μου τα κοιμώμενά. Αυτά που αυτόματα το μυαλό μας μέσα στο χρόνο, αρπάζει και σιγά κοιμίζει, έτσι ώστε να μην πονάμε.

Σχόλασα απ’ τη δουλειά κατακομμένη. Όχι δεν με κουράζουν τα παιδιά, αντιθέτως αυτά μου δίνουνε πνοή, χαρά και ευτυχία. Το υπόλοιπο μέρος με κουράζει, το πρακτικό. Καθάρισε, συγύρισε και τα λοιπά. Πείνα μεγάλη μετά από μια μακράν ημέρα στη δουλειά. Έβαλα μεζέ και κρασί, το καλύτερο μας στην Κύπρο αλλά και Ελλάδα πιστεύω, στο τέλος μιας βδομάδας.

Μετά από λίγη ώρα κάτι έλειπε. Τι άλλο? Η μουσική. Έβαλα να ακούσω τα λιανοτράγουδα και μετά, έβαλα λίγο Μανώλη Μητσιά, δύο από τα πιο αγαπημένα μου πλέον τραγούδια, «Το τραγούδι της ξενιτιάς, ο Απόκληρος» και το «Φεγγάρι μάγια μου κάνες». Παλαιότερα ήταν το «Δίκτυ» και το «Αυτή η νύχτα μένει».

Έβλεπα και βίντεο σαν τα άκουγα από το αγαπημένο πρόγραμμα «Στην Υγειά μας». Τους έβλεπα που χόρευαν με μεράκι και κέφι. Και σκεφτόμουνα πως για αυτούς… το τραγούδι ήταν κάτι σαν γλέντι, τους έφτιαχνε και το διασκεδάζανε. Αναρωτήθηκα αμέσως και ακούγοντας τους στοίχους, πόση διαφορά κάνει το άκουσμα αυτών των στίχων, για κάποιον που βιώνει τους στίχους και που έχει γνωρίσει τι πάει να πει «Ξένα», τι πάει να πει αποχωρισμός πατρίδας, μετανάστευση, ξερίζωμα καρδιάς. Τι χάσμα μας διχάζει, μας χωρίζει από εκεί που βρισκόμαστε… άλλοι το διασκεδάζουν και άλλοι κομματιάζονται.

«Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες, και περπατώ στα ξένα…»

Και το χορεύει ο άλλος και το γλεντάει και εγώ τον κοιτάω στο βιντεάκι και λέω σιωπηλά μέσα μου…

–        Κοίτα να δεις, ο πόνος που γίνεται διασκέδαση…

Αλλά δεν φταίει ο άνθρωπος… η ζωή του καθενός, του μιλά αλλιώς και το διάβα του. Πόσο αλλιώς μπορεί να λειτουργεί ένας στίχος σε μερικούς από εμάς, ενώ ταυτόχρονα για κάποιους άλλους, να είναι διασκέδαση και ξεφάντωμα. ΄Ένα ωραίο ζεμπέκικο.

Είμαι καλά… είμαι πολύ καλύτερα.

Κι όμως αυτό το κομμάτι που μπορώ να πω πως κατάφερα να κοιμίσω αρκετά, αρκεί να μην με πονάει άλλο, εντούτοις δεν έχει πεθάνει. Κοιμάται, όπως κοιμούνται κι οι ψυχές αγαπημένων μας ανθρώπων. Δεν έχουν πεθάνει. Θάνατος σημαίνει πάντα, τέλος για πάντα. Όχι, κοιμούνται.. για λίγο, έστω κι αν αυτό διαρκέσει πολύ. Είμαστε πολύ θνητοί για να αντιληφθούμε πως λειτουργεί ο χρόνος. Και ποια η σημασία του.

Σήμερα επέτρεψα στον εαυτό μου να μου μιλήσει. Να μου πει πως… πεθύμησα τη μάνα μου πολύ, το γιό μου.

Δεν του επιτρέπω πια να μου μιλά, να μου ζητά. Πονάει ξέρεις αυτό, πονάει πολύ.

Και έτσι πια δεν τον πολύ ακούω μέσα μου άλλο τον εαυτό μου. Τον έχω παραχωρήσει, για να μπορώ να βιώνω, να επιβιώνω. Πολλές φορές μηχανικά. Ξέρεις επειδή έχω γνωρίσει τι πάει να πει αληθινή χαρά και ευτυχία, ξέρω πως αυτό που ζω τώρα, δεν είναι αληθινό. Είναι σαν παραμύθι. Είναι περίεργο. Έχω βρεθεί στον .. παράδεισο? Για πολλούς ναι, έχω βρεθεί σε ένα επίγειο παράδεισο και με ζηλεύουνε κιόλας.

Ας μην είμαι αχάριστη, μα ούτε και άδικη με την πληθώρα που μου έδειξε η ζωή. Ολάκερο παράδεισο άλλωστε, μου έχει χαρίσει. Κι όμως αισθάνομαι λες και έχω κοιμηθεί καιρό τώρα και όλα όσα ζω είναι ένα παραμύθι, ένα όνειρο. Αλήθεια ή ψέμα;

Και πως μια μέρα, θα ξυπνήσω και θα είναι όλα εκεί.

Εκεί.

Και εγώ εκεί… και η γλυκιά ζωή… κι όλη μου η ζωή εκεί… και η οικογένεια μου η μάνα κι ο γιος μου και τα αδέλφια μου κι οι φίλοι οι καλοί που καλύτερους τους δεν είχε….

ΚΑΙ, ο πατέρας!

……………………………………………………

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~