endΚι όπως όλα στη ζωή έχουν αρχή και τέλος, έφτασε λοιπόν και το τέλος αυτού του μικρού μπλοκ που διατηρώ εδώ και πέντε χρόνια. Μια κυματώδη θα έλεγα, εξιστόρηση πολλών γεγονότων, πότε φανταστικών, αλλά και αρκετές φορές πραγματικών. Άρθρα γεμάτα χαρά, γέλιο αλλά και πίκρα, θυμό, θλίψη. Κάποια εποχή είχα γράψει και αρκετά παραμύθια όπως, Το κουτί, Το όνειρο μιας πεταλούδας βρισκόταν στο κέλυφος ενός σαλιγκαριού, Παραμύθι για μεγάλους – Το γοβάκι της αγάπης, Το κοριτσάκι με τις λαμπάδες, Το πάρτι, Με λένε Ζωή και άλλα. Ιστορίες βγαλμένες μέσα από την άπλετη φαντασία μου, αλλά και αρκετό μίγμα αλήθειας. Από προσωπικά βιώματα μου και προσωπικές μάχες στη ζωή μου, έχω γράψει με χιούμορ υπέροχα παραμύθια όπως τα προαναφερθείσας.

  Ήταν ο δικός μου τρόπος να εκφράζω κατά καιρούς, τον εσωτερικό μου κόσμο. Ένας τρόπος που πρέπει να ομολογήσω, πως λειτούργησε για μένα και σαν αυτοθεραπεία. Πολλές φορές μοιράζοντας τον πόνο, μικραίνει. Όπως το ίδιο συμβαίνει με την χαρά, που άμα την μοιράζεσαι πολλαπλασιάζεται.

Ψες καθόμασταν σε ένα πολύ όμορφο μέρος με τον Κίνγκ, κάτω στο κέντρο της πόλης, απολαμβάνοντας μια νοστιμότατη σούπα, όταν ξαφνικά με κτύπησε σαν κεραυνός στο κεφάλι. Και ακολούθησε ο πιο κάτω διάλογος με τον Κίνγκ.

–        Τέλειωσε…

–        Τι τέλειωσε?

–        Το ιστολόγιο μου, τελείωσε, πρέπει να το κατεβάσεις.

–        Να το κατεβάσω? Κρίμα δεν είναι? Τόσοι κόποι, τόσα όμορφα κείμενα…

–        Δεν θέλω άλλο να γράφω εκεί, δεν θέλω να συνεχίσω…

–        Εντάξει αυτό το καταλαβαίνω, αλλά δεν είναι απαραίτητο να κατεβάσουμε από το διαδίχτυο όλα τα κείμενα σου, που τόσο έχουν αγαπηθεί…

Δεν απάντησα, έμεινα στη σιωπή να τον κοιτάω… Σκεφτόμουνα πόσο πολύ και εγώ τα αγάπησα. Αλλά ήξερα μέσα μου ότι αυτό το κεφάλαιο έκανε το κύκλο του, τελείωσε.

–        Αν θες μπορώ να σε αποκλείσω από το να μπορείς να ξανά γράψεις πια στο ιστολόγιο σου και ταυτόχρονα να τα διατηρήσουμε ζωντανά στο διαδίχτυο. Τι λες?

–        Μπορείς να το κάνεις αυτό? Να μην μπορώ να γράφω πια εκεί. Δεν θέλω άλλο να γράφω εκεί.

–        Έγινε, κανένα πρόβλημα. Θα μπορείς να απαντάς σε τυχόν μηνύματα αναγνωστών αλλά δεν θα μπορείς να ξανά γράψεις κείμενο. Θα το φροντίσω το συντομότερο δυνατόν.

–        Σε ευχαριστώ, σε ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου.

Με κοίταξε με απορία. Ήξερα την επόμενη ερώτηση…

–        Όμως… γιατί? Αγαπάς τόσο το γράψιμο. Τι έγινε ξαφνικά? Και γιατί τώρα?

–        Επειδή, με παίρνει πίσω… πρέπει να σταματήσει αυτό. Με παίρνει πίσω και αυτό πονάει. Εξάλλου όλα, μα όλα στη ζωή κάνουν το κύκλο τους. Έκλεισε ο κύκλος και σε αυτό. Ήρθε η ώρα και ομολογώ, είναι λυτρωτικό. Επειδή γεννιέται συνάμα, μια καινούργια αρχή.

–        Και πως θα εκφράζεσαι από δω και πέρα? Ξέρω ότι ήταν ένα μέσο έκφρασης για σένα που αμέτρητες φορές σου έδινε χαρά και ανακούφιση.

–        Θα ζωγραφίζω, με βοηθάει περισσότερο η ζωγραφική. Και ίσως να πρέπει να αφοσιωθώ περισσότερο στην ζωγραφική. Με αυτό τον τρόπο θα δοθώ περισσότερο σε ένα τομέα. Θέλω να δώσω το καλύτερο μου στη ζωγραφική.

Η απορία διαλύθηκε από το πρόσωπο του και με ευχαρίστηση σήκωσε το ποτήρι του.

–        Ας πιούμε σε αυτό τότε. Είναι ένας πολύ καλός στόχος και τώρα καταλαβαίνω γιατί βάζεις ένα τέλος στο ιστολόγιο. Είναι κάτι από τα παλιά που σε πονάει αλλά και που δεν σε αφήνει να εξελιχτείς όσο θες στη ζωγραφική. Ας πιούμε σε αυτό τότε.

–        Ας πιούμε σα αυτό και στα καλύτερα που έπονται.

Σας γράφω λοιπόν για τελευταία φορά σήμερα και πρέπει να ομολογήσω πως αισθάνομαι μεγάλη ανακούφιση. Λες και αφήνω πίσω μου βαριές αλυσίδες. Ο λόγος πιστεύω είναι επειδή, αυτό το ιστολόγιο κουβάλησε περισσότερο πόνο, παρά χαρά και αυτό με κούρασε. Θέλω να το κλείσω εδώ και ίσως μια μέρα μερικά από τα πιο αγαπημένα μου κείμενα να δεθούν βιβλίο. Ένα μικρό βιβλίο που να το λένε «Ζωή»! Ίσως πιο μετά.

Θέλω να προχωρήσω στη ζωή με νέο πνεύμα και αέρα. Να καλωσορίσω το καινούργιο όπως του αξίζει. Θέλω το πέπλο της θλίψης να το πάρει ο άνεμος μακριά και να αφήσω ζεστές ηλιαχτίδες να πέσουν επάνω στη ψυχή μου.

Θέλω να βρω το δρόμο και τον τρόπο να ξανά γίνω χαρούμενη και προπάντων ξέγνοιαστη, όπως υπήρξα για πολλά χρόνια στη ζωή μου. Και θα το καταφέρω γιατί αγαπώ πολύ τη ζωή και τον άνθρωπο μέσα μου. Ξέρω ότι έχω καταφέρει ήδη πολλά, αλλά δεν είμαι ακόμα εκεί που θέλω να φτάσω. Και έχω καταλάβει μέσα στην πορεία της ζωής μου, πως τελικά εάν δεν κλείσεις μερικά κεφάλαια ζωής, δεν μπορείς να προχωρήσεις στα καινούργια που σε περιμένουν μπροστά. Πρέπει να μάθουμε στη ζωή, όταν έρθει η ώρα νε λέμε… αντίο. Μόνο έτσι θα ανοίξουν μπροστά μας, οι καινούργιες πόρτες. 

Ήρθε λοιπόν η ώρα να αποχαιρετιστούμε.

Μας εύχομαι καλή δύναμη και προπάντων καλή συνέχεια στο ταξίδι της Ζωής.

 

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιζτακ

Ή αλλιώς

Domenica ~

The End

~~~~~~~~~~~~~~

Φεύγεις και πας είσαι καράβι

μπροστά κοιτάς η θάλασσά σου

πυρκαγιές και πάγοι.

Μα πιο μπροστά πάντα θα στέκει

ο γυρισμός σου στη φουρτούνα αντέχει.

 

Φεύγεις που πας και που πιστεύεις

τι κυνηγάς ποια γη σε θέλει

ποιον εαυτό γυρεύεις.

Όλα είναι εδώ κι όλα για πάντα

κάθε ταξίδι είναι γυρισμός.

 

Φεύγεις και πας που επιστρέφεις

σε ποια στεριά η ξενιτιά σου είναι όσα έχεις.

Κι όλα είναι εδώ κι όλα για πάντα

και πιο μακριά σου είσαι μόνο εσύ.

 

Εσύ γεννάς τη θάλασσα

και χτίζεις το καράβι

είσαι το εδώ και το αλλού

είσαι η γιορτή του γυρισμού

το δάκρυ του αποχωρισμού.

Και το ταξίδι σου είσαι εσύ

είσαι το κύμα το νησί

είσαι ο αέρας το πανί

και τ άσπρο μου μαντήλι.

 

Φεύγεις και πας που ταξιδεύεις

δρόμοι ανοιχτοί τα σύνορά σου είναι όπου αντέχεις.

Όλα είναι αλλού κι όλα για λίγο

όταν δεν ξέρεις πως ο δρόμος σου είσαι εσύ.

Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Αυτός ο καλιτέχνης, πάντα θα αγγίζει την ψυχή μου…