Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Oct 05

Κάθε τέλος και μια Αρχή!

endΚι όπως όλα στη ζωή έχουν αρχή και τέλος, έφτασε λοιπόν και το τέλος αυτού του μικρού μπλοκ που διατηρώ εδώ και πέντε χρόνια. Μια κυματώδη θα έλεγα, εξιστόρηση πολλών γεγονότων, πότε φανταστικών, αλλά και αρκετές φορές πραγματικών. Άρθρα γεμάτα χαρά, γέλιο αλλά και πίκρα, θυμό, θλίψη. Κάποια εποχή είχα γράψει και αρκετά παραμύθια όπως, Το κουτί, Το όνειρο μιας πεταλούδας βρισκόταν στο κέλυφος ενός σαλιγκαριού, Παραμύθι για μεγάλους – Το γοβάκι της αγάπης, Το κοριτσάκι με τις λαμπάδες, Το πάρτι, Με λένε Ζωή και άλλα. Ιστορίες βγαλμένες μέσα από την άπλετη φαντασία μου, αλλά και αρκετό μίγμα αλήθειας. Από προσωπικά βιώματα μου και προσωπικές μάχες στη ζωή μου, έχω γράψει με χιούμορ υπέροχα παραμύθια όπως τα προαναφερθείσας.

  Ήταν ο δικός μου τρόπος να εκφράζω κατά καιρούς, τον εσωτερικό μου κόσμο. Ένας τρόπος που πρέπει να ομολογήσω, πως λειτούργησε για μένα και σαν αυτοθεραπεία. Πολλές φορές μοιράζοντας τον πόνο, μικραίνει. Όπως το ίδιο συμβαίνει με την χαρά, που άμα την μοιράζεσαι πολλαπλασιάζεται.

Ψες καθόμασταν σε ένα πολύ όμορφο μέρος με τον Κίνγκ, κάτω στο κέντρο της πόλης, απολαμβάνοντας μια νοστιμότατη σούπα, όταν ξαφνικά με κτύπησε σαν κεραυνός στο κεφάλι. Και ακολούθησε ο πιο κάτω διάλογος με τον Κίνγκ.

–        Τέλειωσε…

–        Τι τέλειωσε?

–        Το ιστολόγιο μου, τελείωσε, πρέπει να το κατεβάσεις.

–        Να το κατεβάσω? Κρίμα δεν είναι? Τόσοι κόποι, τόσα όμορφα κείμενα…

–        Δεν θέλω άλλο να γράφω εκεί, δεν θέλω να συνεχίσω…

–        Εντάξει αυτό το καταλαβαίνω, αλλά δεν είναι απαραίτητο να κατεβάσουμε από το διαδίχτυο όλα τα κείμενα σου, που τόσο έχουν αγαπηθεί…

Δεν απάντησα, έμεινα στη σιωπή να τον κοιτάω… Σκεφτόμουνα πόσο πολύ και εγώ τα αγάπησα. Αλλά ήξερα μέσα μου ότι αυτό το κεφάλαιο έκανε το κύκλο του, τελείωσε.

–        Αν θες μπορώ να σε αποκλείσω από το να μπορείς να ξανά γράψεις πια στο ιστολόγιο σου και ταυτόχρονα να τα διατηρήσουμε ζωντανά στο διαδίχτυο. Τι λες?

–        Μπορείς να το κάνεις αυτό? Να μην μπορώ να γράφω πια εκεί. Δεν θέλω άλλο να γράφω εκεί.

–        Έγινε, κανένα πρόβλημα. Θα μπορείς να απαντάς σε τυχόν μηνύματα αναγνωστών αλλά δεν θα μπορείς να ξανά γράψεις κείμενο. Θα το φροντίσω το συντομότερο δυνατόν.

–        Σε ευχαριστώ, σε ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου.

Με κοίταξε με απορία. Ήξερα την επόμενη ερώτηση…

–        Όμως… γιατί? Αγαπάς τόσο το γράψιμο. Τι έγινε ξαφνικά? Και γιατί τώρα?

–        Επειδή, με παίρνει πίσω… πρέπει να σταματήσει αυτό. Με παίρνει πίσω και αυτό πονάει. Εξάλλου όλα, μα όλα στη ζωή κάνουν το κύκλο τους. Έκλεισε ο κύκλος και σε αυτό. Ήρθε η ώρα και ομολογώ, είναι λυτρωτικό. Επειδή γεννιέται συνάμα, μια καινούργια αρχή.

–        Και πως θα εκφράζεσαι από δω και πέρα? Ξέρω ότι ήταν ένα μέσο έκφρασης για σένα που αμέτρητες φορές σου έδινε χαρά και ανακούφιση.

–        Θα ζωγραφίζω, με βοηθάει περισσότερο η ζωγραφική. Και ίσως να πρέπει να αφοσιωθώ περισσότερο στην ζωγραφική. Με αυτό τον τρόπο θα δοθώ περισσότερο σε ένα τομέα. Θέλω να δώσω το καλύτερο μου στη ζωγραφική.

Η απορία διαλύθηκε από το πρόσωπο του και με ευχαρίστηση σήκωσε το ποτήρι του.

–        Ας πιούμε σε αυτό τότε. Είναι ένας πολύ καλός στόχος και τώρα καταλαβαίνω γιατί βάζεις ένα τέλος στο ιστολόγιο. Είναι κάτι από τα παλιά που σε πονάει αλλά και που δεν σε αφήνει να εξελιχτείς όσο θες στη ζωγραφική. Ας πιούμε σε αυτό τότε.

–        Ας πιούμε σα αυτό και στα καλύτερα που έπονται.

Σας γράφω λοιπόν για τελευταία φορά σήμερα και πρέπει να ομολογήσω πως αισθάνομαι μεγάλη ανακούφιση. Λες και αφήνω πίσω μου βαριές αλυσίδες. Ο λόγος πιστεύω είναι επειδή, αυτό το ιστολόγιο κουβάλησε περισσότερο πόνο, παρά χαρά και αυτό με κούρασε. Θέλω να το κλείσω εδώ και ίσως μια μέρα μερικά από τα πιο αγαπημένα μου κείμενα να δεθούν βιβλίο. Ένα μικρό βιβλίο που να το λένε «Ζωή»! Ίσως πιο μετά.

Θέλω να προχωρήσω στη ζωή με νέο πνεύμα και αέρα. Να καλωσορίσω το καινούργιο όπως του αξίζει. Θέλω το πέπλο της θλίψης να το πάρει ο άνεμος μακριά και να αφήσω ζεστές ηλιαχτίδες να πέσουν επάνω στη ψυχή μου.

Θέλω να βρω το δρόμο και τον τρόπο να ξανά γίνω χαρούμενη και προπάντων ξέγνοιαστη, όπως υπήρξα για πολλά χρόνια στη ζωή μου. Και θα το καταφέρω γιατί αγαπώ πολύ τη ζωή και τον άνθρωπο μέσα μου. Ξέρω ότι έχω καταφέρει ήδη πολλά, αλλά δεν είμαι ακόμα εκεί που θέλω να φτάσω. Και έχω καταλάβει μέσα στην πορεία της ζωής μου, πως τελικά εάν δεν κλείσεις μερικά κεφάλαια ζωής, δεν μπορείς να προχωρήσεις στα καινούργια που σε περιμένουν μπροστά. Πρέπει να μάθουμε στη ζωή, όταν έρθει η ώρα νε λέμε… αντίο. Μόνο έτσι θα ανοίξουν μπροστά μας, οι καινούργιες πόρτες. 

Ήρθε λοιπόν η ώρα να αποχαιρετιστούμε.

Μας εύχομαι καλή δύναμη και προπάντων καλή συνέχεια στο ταξίδι της Ζωής.

 

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιζτακ

Ή αλλιώς

Domenica ~

The End


   Oct 03

Αλήθεια ή ψέμα;

mirror-maskΈχει καιρό τώρα που είμαι «καλά». Δεν λέω καλυτέρευσαν τα πράγματα πια στη ζωή μου, αλλά κάτι δεν κολλάει. Συχνά αισθάνομαι, πως είμαι μουδιασμένη. Τόσο που συχνά πια, αισθάνομαι μόνο την σωματική κούραση της καθημερινότητας.

Απόψε όμως.. απόψε κάτι έγινε. Μια εικόνα, ένα τραγούδι, μια ανάμνηση ξύπνησε μέσα μου τα κοιμώμενά. Αυτά που αυτόματα το μυαλό μας μέσα στο χρόνο, αρπάζει και σιγά κοιμίζει, έτσι ώστε να μην πονάμε.

Σχόλασα απ’ τη δουλειά κατακομμένη. Όχι δεν με κουράζουν τα παιδιά, αντιθέτως αυτά μου δίνουνε πνοή, χαρά και ευτυχία. Το υπόλοιπο μέρος με κουράζει, το πρακτικό. Καθάρισε, συγύρισε και τα λοιπά. Πείνα μεγάλη μετά από μια μακράν ημέρα στη δουλειά. Έβαλα μεζέ και κρασί, το καλύτερο μας στην Κύπρο αλλά και Ελλάδα πιστεύω, στο τέλος μιας βδομάδας.

Μετά από λίγη ώρα κάτι έλειπε. Τι άλλο? Η μουσική. Έβαλα να ακούσω τα λιανοτράγουδα και μετά, έβαλα λίγο Μανώλη Μητσιά, δύο από τα πιο αγαπημένα μου πλέον τραγούδια, «Το τραγούδι της ξενιτιάς, ο Απόκληρος» και το «Φεγγάρι μάγια μου κάνες». Παλαιότερα ήταν το «Δίκτυ» και το «Αυτή η νύχτα μένει».

Έβλεπα και βίντεο σαν τα άκουγα από το αγαπημένο πρόγραμμα «Στην Υγειά μας». Τους έβλεπα που χόρευαν με μεράκι και κέφι. Και σκεφτόμουνα πως για αυτούς… το τραγούδι ήταν κάτι σαν γλέντι, τους έφτιαχνε και το διασκεδάζανε. Αναρωτήθηκα αμέσως και ακούγοντας τους στοίχους, πόση διαφορά κάνει το άκουσμα αυτών των στίχων, για κάποιον που βιώνει τους στίχους και που έχει γνωρίσει τι πάει να πει «Ξένα», τι πάει να πει αποχωρισμός πατρίδας, μετανάστευση, ξερίζωμα καρδιάς. Τι χάσμα μας διχάζει, μας χωρίζει από εκεί που βρισκόμαστε… άλλοι το διασκεδάζουν και άλλοι κομματιάζονται.

«Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες, και περπατώ στα ξένα…»

Και το χορεύει ο άλλος και το γλεντάει και εγώ τον κοιτάω στο βιντεάκι και λέω σιωπηλά μέσα μου…

–        Κοίτα να δεις, ο πόνος που γίνεται διασκέδαση…

Αλλά δεν φταίει ο άνθρωπος… η ζωή του καθενός, του μιλά αλλιώς και το διάβα του. Πόσο αλλιώς μπορεί να λειτουργεί ένας στίχος σε μερικούς από εμάς, ενώ ταυτόχρονα για κάποιους άλλους, να είναι διασκέδαση και ξεφάντωμα. ΄Ένα ωραίο ζεμπέκικο.

Είμαι καλά… είμαι πολύ καλύτερα.

Κι όμως αυτό το κομμάτι που μπορώ να πω πως κατάφερα να κοιμίσω αρκετά, αρκεί να μην με πονάει άλλο, εντούτοις δεν έχει πεθάνει. Κοιμάται, όπως κοιμούνται κι οι ψυχές αγαπημένων μας ανθρώπων. Δεν έχουν πεθάνει. Θάνατος σημαίνει πάντα, τέλος για πάντα. Όχι, κοιμούνται.. για λίγο, έστω κι αν αυτό διαρκέσει πολύ. Είμαστε πολύ θνητοί για να αντιληφθούμε πως λειτουργεί ο χρόνος. Και ποια η σημασία του.

Σήμερα επέτρεψα στον εαυτό μου να μου μιλήσει. Να μου πει πως… πεθύμησα τη μάνα μου πολύ, το γιό μου.

Δεν του επιτρέπω πια να μου μιλά, να μου ζητά. Πονάει ξέρεις αυτό, πονάει πολύ.

Και έτσι πια δεν τον πολύ ακούω μέσα μου άλλο τον εαυτό μου. Τον έχω παραχωρήσει, για να μπορώ να βιώνω, να επιβιώνω. Πολλές φορές μηχανικά. Ξέρεις επειδή έχω γνωρίσει τι πάει να πει αληθινή χαρά και ευτυχία, ξέρω πως αυτό που ζω τώρα, δεν είναι αληθινό. Είναι σαν παραμύθι. Είναι περίεργο. Έχω βρεθεί στον .. παράδεισο? Για πολλούς ναι, έχω βρεθεί σε ένα επίγειο παράδεισο και με ζηλεύουνε κιόλας.

Ας μην είμαι αχάριστη, μα ούτε και άδικη με την πληθώρα που μου έδειξε η ζωή. Ολάκερο παράδεισο άλλωστε, μου έχει χαρίσει. Κι όμως αισθάνομαι λες και έχω κοιμηθεί καιρό τώρα και όλα όσα ζω είναι ένα παραμύθι, ένα όνειρο. Αλήθεια ή ψέμα;

Και πως μια μέρα, θα ξυπνήσω και θα είναι όλα εκεί.

Εκεί.

Και εγώ εκεί… και η γλυκιά ζωή… κι όλη μου η ζωή εκεί… και η οικογένεια μου η μάνα κι ο γιος μου και τα αδέλφια μου κι οι φίλοι οι καλοί που καλύτερους τους δεν είχε….

ΚΑΙ, ο πατέρας!

……………………………………………………

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~


   Sep 26

Το λαχείον!

DSCF0052Στα μακρινά τα μέρη τουντης γη

Έμελλε να ‘ρθω να ζήσω

Η μοίρα εν παράξενη

Θαρρώ δεν την ορίζω

 

Που ούλα τα μέρη του ντουνιά

Μου έπεσεν ο κλήρος

Στο πιο απόμακρο βουνό

Να φκω να περπατήσω

 

Μαθαίνω όπως το μωρό

Ξανά τα βήματα μου

Ξανά πα αρχής μες την ζωή

Φίλοι μου, δεν έσσει αντροπήν

 

Δεν μου αρέσει ο καημός

Το κλάμα, το μαράζιν

Για αυτό τζαι εγώ παίζω πελόν

Να δούμε ποιος θα χάσει

 

Με έμαθαν πάντα να γελώ

Τζαι την ζωή μου να αγαπώ

Να κάμνω καλοσύνες

Δίχα τις βιασύνες

 

Είχα τζαι έναν Αρχηγό

Της ζωής μου το λαχείο

Τζαι πάντα μου παράγγελνέ

Να κάμνω την πίκρα μου αστείο

 

Πάντα μου έλεγε γλυκά

Με το ύφος του τα αστείο

Να κλαις να χαίρεσαι και να γελάς

Η τυχή εν λαχείον

 

Αν δεν γελάς τζαι πογελάς

Είπεν μου μιαν ημέραν

Στον ψεύτη τούτον κόσμο κόρη μου

Θα χάσεις το φως της μέρας

 

Ποττέ σου μεν με φοηθείς

Εμένα για το βιο σου

Μόνο το Θεό να τρέμεις στη ψυχή

Που εν πουπανοδκιόν σου

 

Τζαι άκουτα τα λόγια τα σοφά

Τζαι βάλτα στο μυαλό σου

Απόν αντρέπεται, κορούλα μου

Ο κόσμος εν δικός του

 

Τα χρόνια όπως το νερό

Με μιας θενά περάσουν

Τζαι θαρθει εκείνη η στιγμή

Ανάποδα θα μας κρεμάσουν

 

Άκουτον χρόνον, δικαστής

Θα γίνει για ούλους πας την γη

Τζαι εσού τζαι εγιώ τζαι ούλοι μας

Τζαι ούλα θα γεράσουν

 

Μονάχα ένα θα γυρατήσει πας την γη

Και θα μας διαφεντεύει

Η Αγάπη, η καλοσύνη στην καρδιάν

Που ούλα τα γιατρεύει

 

Γιαυτό κορούλα μου γρουσή

Και χιλιοαγαπημένη

Καθάριστην καρτούλα σου

Χρόνια σε περιμένει

 

Τουτα με εμαθεν τζαι αλλα πολλα

Ο πατερας της ζωης μου

Μου ειπεν, εν πολλα τα μυστικα

Μα που δαμε τζαι δα, βαδισε μοναχη σου

 

Ο τζύρης μου με έμαθεν

Να κάμνω την πίκρα μου αστείο

Γελώ τζαι κλαίω, χαίρομαι

Βρε παιδκιά χωνέψτε το, η τυχή εν λαχείον!

 

Εύχομαι να σας στόλισα το πρόσωπο, με ένα όμορφο χαμόγελο μέσα από την προσπάθεια μου να γράψω ένα κυπριακό ποίημα, βασισμένο σε προσωπικά βιώματα. Και φυσικά είναι αφιερωμένο στη ζωή, αλλά κυρίως στον λατρεμένο μου πατέρα Σωφρόνη Ροδοσθένους, που βρίσκεται πάντοτε μέσα στην καρδιά μου. Η πιο μεγάλη “καρδιά” που έχω γνωρίσει!!!!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

~Domenica


   Sep 20

Η λίμνη της Ελπίδας…

the lake of hope“Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας σοφός γέροντας δάσκαλος.

Είχε βαρεθεί να ακούει τον μαθητή του να παραπονιέται συνεχώς έτσι μια μέρα αποφάσισε να τον στείλει να του φέρει λίγο αλάτι.

Όταν εκείνος γύρισε πίσω, ο δάσκαλός του είπε να ρίξει μια γερή δόση σε ένα ποτήρι και μετά να το πιεί.

«Τι γεύση έχει;» ρώτησε ο δάσκαλος.

«Πικρή» είπε ο μαθητής.

Τότε ο δάσκαλος είπε στο νεαρό να πάρει άλλη μια χούφτα αλάτι και μετά να το ρίξει στην κοντινότερη λίμνη. Ο μαθητής έκανε ότι του είπε. Έπειτα ο δάσκαλος του είπε να το δοκιμάσει πίνοντας από το νερό της λίμνης και τον ξαναρώτησε τι γεύση έχει.

«Γεύση φρεσκάδας» απάντησε ο μαθητής.

«Το αλάτι το ένοιωσες καθόλου;» ρώτησε ο δάσκαλος.

«Όχι» απάντησε ο νέος.

Στο σημείο αυτό ο δάσκαλος έπιασε τα χέρια του μαθητή και του είπε:

«Ο πόνος στη ζωή είναι καθαρό αλάτι.

Η ποσότητα του πόνου παραμένει η ίδια.

Όμως η ποσότητα της πίκρας που δοκιμάζουμε, εξαρτάται κάθε φορά από το δοχείο εκείνο μέσα στο οποίο βάζουμε τον πόνο.

Έτσι,

το μόνο πράγμα που έχεις να κάνεις όταν υποφέρεις

είναι να διευρύνεις την αίσθηση των πραγμάτων…

Πάψε να είσαι το ποτήρι.

Γίνε η λίμνη!»

Διαβάζοντας αυτή τη μικρή ιστορία στο διαδίχτυο, προβληματίστηκα. Σκέφτηκα αμέσως πως η ένταση της πίκρας που αισθανόμαστε κάποιες φορές στη ζωή, οφείλεται όντως στην συσσώρευση πολλών αρνητικών σκέψεων, σε μικρό χρόνο. Δηλαδή είναι αυτό που λέμε συχνά, τα σκεφτόμαστε όλα την ίδια στιγμή και πνιγόμαστε.

Αν γίνουμε όμως εμείς οι ίδιοι, μια «λίμνη» και ρίξουμε όλες εκείνες τις σκέψεις μέσα, θα σκορπιστούν και αρκετές μάλιστα από αυτές θα χαθούν. Έχουμε δυστυχώς την τάση να πιστεύουμε ότι ο δικός μας πόνος πονάει πιο πολύ. Είναι στην ανθρώπινη μας κατασκευή και φύση να σκεφτόμαστε καθ’ αυτόν τον τρόπο. Κι όσο τα σκεφτόμαστε, τόσο αυτά μεγαλώνουν μέσα στη ψυχή και το μυαλό μας. Βασικά δίνουμε τροφή στον πόνο μας και αυτός όλο και αυξάνεται, επειδή σε ότι εστιαζόμαστε δε μικραίνει, αντιθέτως μεγαλώνει και παίρνει διαστάσεις.

Αν κάτι δεν μπορεί να αλλάξει, προς τι ωφελεί να βασανιζόμαστε? Το ξέρω ότι ουδείς τέλειος αλλά πιστεύω πως αν το θέλουμε πραγματικά μπορούμε να φτάσουμε αρκετά ψηλά τον εαυτό μας, μέσα μας εσωτερικά, έτσι ώστε να πετύχουμε να βιώνουμε ακόμα και τα προβλήματα μας με έλεγχο και ισορροπία. Το θέμα δεν είναι να εξαλείψουμε τα προβλήματα, αυτό είναι δυστυχώς αδύνατον να γίνει. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε τον τρόπο που τα διαχειριζόμαστε. Να μικρύνουμε την διάρκεια χρόνου που αφιερώνουμε στο να βασανιζόμαστε, να πικραινόμαστε, να παραπονιόμαστε για αυτά.

Ένα μεγάλο αλλά και δύσκολο ‘κλειδί’ είναι η συγχώρεση. Το να ξεχνάς και να συγχωράς όσο μπορείς πιο γρήγορα, γλυτώνεις τον ίδιο τον εαυτό σου από βάσανα. Και μην ακούσω αυτό που λένε πολλοί άνθρωποι, «Μπορώ να συγχωρέσω, αλλά δεν ξεχνώ». Μα δεν υπάρχει συγχώρεσης αν δεν ξεχάσεις αυτό που έγινε. Είναι αλληλένδετα.

Προσπέρασε και πήγαινε παρακάτω, από αυτό που δεν αλλάζει. Αποδέξου την οποιαδήποτε πραγματικότητα. Και παρακάτω, γίνε καλύτερος. Δημιούργησε, ψάξε να βρεις το καινούργιο και κτίσε σε αυτό. Ακόμα κι αν είναι κάτι πολύ μικρό, θα σε αναζωογονήσει η ενέργεια του καινούργιου. Ρίξε όσους τοίχους μπορείς κάτω, που υψώθηκαν γύρω από την μικρή ψυχή σου. Έχεις πολύ χώρο για πολλά ακόμη, απλά δεν το γνωρίζεις ακόμα. Έχε όμως τις φτερούγες σου ανοιχτές για να πετάξεις ανά πάσαν στιγμή. Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και δεν είναι μόνο δυσάρεστες. Κάποτε είναι και πολύ ευχάριστες.

Το «αλάτι» λοιπόν, κάθε φορά που η ζωή στο δίνει, σκόρπα το σε μια πλατιά θάλασσα ή λίμνη. Μην το βάζεις σε ένα μικρό ποτήρι, γιατί σου κλέβει έτσι τη ζωή.

Τις βαριές εκείνες σελίδες που άφησες να βαρέσουν επάνω στην καρδιά σου, γύρισε τις και άφησε επάνω της να πέσουν καινούργιες ανάλαφρες σελίδες με τα ολόδροσα καινούργια κεφάλαια ζωής.

Στο χέρι σου είναι. Υποδέξου με αγάπη τον καινούργιο σου εαυτό που θέλει να είναι συχνά χαρούμενος και ευτυχισμένος. Είναι επιλογή αλλά και κόπος και προσπάθεια να μπορείς να είσαι καλά.

Κι αν η ζωή σου δίνει αλάτια και λεμόνια, κάνε λεμονάδα και κάτσε και πιες την στη λιακάδα με μια ωραία φιλενάδα.

*χαμόγελο* θέλει η ζωή. Όσο δύσκολη τόσο πιο πολύ να χαμογελάς.

Καλή μας συνέχεια στο ταξίδι της ζωής.

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

~Domenica


   Sep 13

The “pie” of Freedom… Be fearless!

fearlessMoney is generally not that important to me. Of course I need it as much as anyone else. Money is not generally a primary objective. Doing good, feeling good about oneself, peace of mind, the relief of pain and suffering – these are the things that matter to me!

“Real freedom is having nothing. I was freer when I didn’t have a cent.”

~ MIKE TYSON, Sports Illustrated, Mar. 1988

It is not surprising that someone as ‘otherworldly’ as I am, I do appreciate the fact that my partner, is practical and down to earth. He is on top of all the details of life and I like that, because I dislike details. I do seek for this quality, as I don’t have it in my nature.  He helps me so much as this quality, gives me a feeling of being grounded, of being in touch with reality.

Thank you my love for providing me with so much balance! Another great quality in life!

But the greater of all, to me at least, it is the gift of freedom.

They asked…

–        What is really freedom about?

“Freedom is the right and capacity of people to determine their own actions, in a community which is able to provide for the full development of human potentiality. Freedom may be enjoyed by individuals but only in and through the community.”

–        What is freedom to you?

They answer…

–  “Everybody has their own definition of freedom, not only this is a question I’m curious about, but it’s also an idea.

What is freedom to you?

They asked again…

–  To me… To me, freedom is not only being free, but feeling free; to do, to say, to be, to literally (anything) – whatsoever and however, wherever and whenever. Because I am myself, and only I own me, therefore I can, so come what may, I believe I am free, free as a bird.”

But can be possible, does such freedom exist at all?

“The truth shall make you free.”

~ JESUS, John 8:31

To be that free, I think you need to stop caring about what others feels or need. You can’t be free while you care of others. I care means I provide. I provide – sometimes – means I sacrifice. And I sacrifice, means, I take away part of my freedom. And little by little, piece by piece, freedom “pie” is getting less and less.

But while you are giving up “pieces” of your freedom, for the sake of the ones you love, you gain a different type of freedom. The freedom of the choice to sacrifice part of you, because you care. Because of love.

“You want to know what freedom is. ….Freedom is, no FEAR.”

~ Nina Simone

Every time you make a decision, either you pay for it or someone else. Someone you love, someone you care or sometimes, someone that hurt you in the pass. You might not fully realize it, but there is a part in you, seek for revenge. And while you refuse it to yourself, as you want to remain kind and forgiving, at the same time life path, takes you exactly to the revenge “land”. You know is wrong as they teach you all your life that is better to forgive, to forget. You know is wrong to seek for revenge but you can’t help it. So you don’t really take any action, but you let things happen. You call it justice. Perhaps in many cases, it is justice!

Life has this mysterious ways to make things right again. Soon or later, the truth will come out and I am deeply grateful for that.

The road of life has many detours, many alternatives. It is not always the “high way”. Anytime you can choose to “exit” the high way and see where the side road can take you.

There are times in life, we feel this sweet feeling of giving up, losing up a little. Chill out and stop being so responsible about everything in life. After all, you miss your childhood, for the rest of your life. The years, when you didn’t had to be so responsible, you didn’t had to take big decisions. Your bigger concern back then, was coloring or biking? Watch a cartoon or go shopping with mom.

You miss that. And there is a point in your adult life, you finally become that again. You just never realize it fully. One day you just feel a little overwhelmed and then the child wakes up inside of you, mad and angry, telling you to stop being so “perfect”, so responsible, to Mrs. Right. It is not so much fun anymore.

Yup, that’s it. It is not so much fun anymore when you worry too much, when you care too much about everything, about everyone. You can’t please everyone, it is impossible. You will always have “enemies”. So you go back to the “pie” of freedom and you look the missing “pieces” and you realize how stupid you are. Giving away, almost all of your freedom “pieces”, left with only few… it doesn’t look right. You need to come first, time to time.

And that moment, you turn the wheel. You get off the “high way”. It is time to “exit” and find one of those sweet country roads. The ones they take you back, to the simplicity of things. Only when we keep things simple, we can be truly happy. And slowly-slowly you take back your “freedom”, but never the whole “pie”. As long as there are people you love out there, people they matter to you, you don’t even want the whole “pie”. All you want is enough “pieces” to breathe free. And that is good enough, for most of us.

Thank God, nobody is totally FREE, because of LOVE or hatred…

I choose LOVE!

 “When I discover who I am, I’ll be free.”

 ~ Ralph Ellison, Invisible Man

 

Koula Rodosthenous Zajac

~Domenica


   Sep 05

Νησί αγάπης…

book of lifeΔεν είναι ο δρόμος μου αυτός

Εγώ έχω τον δικό μου

Από εδώ απλά περνώ

Γράφω το σκοπό μου

Δεν είναι μόνο μια η ζωή

Είναι πολλές

Όπως πολλοί και οι εαυτοί που κουβαλάμε

Μια είναι η ζωή

Αυτό δεν λένε;

Μα σαν χίλιες

Νιώθω εγώ την δικιά μου

Σαν αιώνες οι στιγμές μου

Γεννάνε μέσα πολλές ψυχές μου

 

Έχουν φωλιάσει γλυκές αναμνήσεις

Στις γωνιές της πόλης

Της παλιάς και της καινούργιας

Έχουν κρυφτεί παντοτινά εκεί

Παίζουνε με τις χορδές της μνήμης

Σαν βιβλίο

Σαν σελίδες βαριές

Λυγίζουν τα χέρια

Κάθε φορά που κρατιέμαι σα αυτές

Σαν τον ιστό της αράχνης

Λεπτός… μα παγίδα φτιάχνει

Τα λόγια σαν βράχοι

Σαν κύματα μάχης

Τσακώνονται στην αμμουδιά

Τα λόγια ντύνουν τη χαρά

Ντύνουν και την πίκρα

 

Δεν είναι ο δρόμος μου αυτός

Εγώ περπατώ μες την ψυχή μου

Κατοικώ σε χώρα μακρινή

Μα ζω στη πρώτη ζωή μου

Πάγοι γύρω μου πολλοί

Μα μέσα στη ψυχή σιωπή

Σιωπή που με γλυκαίνει

Γεμίζει δώρα η καρδιά

Για αυτόν που περιμένει

 

Δεν είμαι μακριά

Από σένα δεν έφυγα ποτέ

Ζούμε μαζί, πάντα μαζί

Σε ουράνια πέλαγα

Μας φωτίζουν κόσμοι μαγικοί

Κάθε φορά που νιώθεις

Πως με πεθυμάς

Η αγάπη πάντα εκεί

Είναι η φίλη που με παρηγορεί

 

Το λιμάνι που σαν χάδι δείχνει το νησί

Κι αν άλλαξαν οι φίλοι μας λιγάκι

αλλάξαμε κι εμείς

Ίσως ο δρόμος να το ξέρει

Ίσως μια μέρα στα ίδια μέρη

Να ανταμώσουμε ξανά

Να δώσουμε τα χέρια της καρδιάς

Να θυμηθούμε πως ήταν τότε

Τα βλέμματα μας τα παλιά

 

Να ψάξουμα μαζί να βρούμε

Τα στιχάκια που γράψαμε να δούμε

Ξανά στου δρόμου τα στενά

Τις Κυριακές που ανταμώναμε με τη χαρά

Το γλέντι μας ήταν εκκλησιά

Τα Σαββατόβραδα… θυμάσαι;

Χυνόμαστε στους δρόμους σαν παιδιά

Γέλιο, φωνές, πειράγματα

Μας γύρευε η χαρά κι ο σκοτωμένος έρωτας

Κουτσός σερνότανε παντού

Και γύρευε καρδιές να τις ματώσει

Σε ένα παλιό κτήριο

Παίζαμε στα ζάρια την αλήθεια

Σε ένα παλιό σανίδι ενός θεάτρου

Κάναμε τάχα τους ηθοποιούς

Ντύναμε τα πρόσωπα

Με ρόλους δανικούς

Έστω… για λίγο

Δραπέτευε ο νους

 

Γέμιζε η καρδιά αλμύρα

Πικρή που γλύκαινε το αίμα μας δειλά

Και το κορμί και την ψυχή

Την έντυνε, την έλουζε

Το φως του φεγγαριού

Αυτό που έλαμπε στα μάτια μας

Όταν γελούσαμε από χαρά

 

Φίλε, τα μάτια μαρτυράνε την ψυχή

Φτάνει να τα κοιτάξεις

Θέλει μαγκιά να με κοιτάξεις

Και να μπορέσεις να με δεις

Λίγοι αληθινά κοιτάζονται στα μάτια πια

Το βλέμμα χαμηλά κοιτά

Μην φανερώσει η ψυχή

Τα τόσα μυστικά

 

Και θυμάσαι και θυμάμαι

Κι ας μην μιλάμε πια

Μέσα κρυμμένη ξέρει η ψυχή

Πως τίποτα ακόμα δεν έχει χαθεί

Όσο ζούμε και πονάμε

Θα ‘μαστέ μαζί

Σε νησί αγάπης

Που ποτέ δεν λησμονεί.

 

Koula Rodosthenous Zajac

~Domenica


   Sep 01

Η κυρία Έλλη…

IMG_1004Χθες όταν διάβασα τα δυσάρεστα νέα στο γράμμα της μητέρας μου, πως έφυγε ακόμα ένας… αυτή τη φορά η κυρία Έλλη μας… αμέσως ξεπήδησαν στη μνήμη μου εικόνες από τις σαρακοστές που περάσαμε μαζί. Ήταν η πρώτη εικόνα που ξεπήδησε μέσα απτό μυαλό μου. Καρναβάλια στην Κύπρο, ντυμένοι όλοι μασκούες, κάτω στην αυλή της γιαγιάς, να τρώμε σούβλα, να πίνουμε κρασί και να τραγουδάμε…

«… μες την Λεμεσό μας και πάλι, μας ήρθε και φέτος ξανάααα….»

Και στο κατζέλιν, να στέκονται η κυρία Έλλη και ο κύριος Πίτερ μας. Χαμογελαστοί να μας κοιτάνε χαρούμενοι. Ο καλός μου παπάκης να σηκώνεται όπως πάντα φιλόξενος ως το κόκκαλο και να φωνάζει χαρούμενα…

«ΕΕΕΕ καλώς τους, ελάτε μέσα, έλα Πίτερ μου… κοπιάστεεεε…»

Να φέρνει η μάμα άλλα δύο πιάτα, ποτήρια για κρασί και να συνεχίζει η χαρά του γλεντιού με πιο πολύ χαμόγελο και τσούγκρισμα ποτηριών. Τι όμορφες μέρες, τι γλυκιά που ήταν η ζωή τότε. Αληθινή ζωή με ανθρώπους που είχαν μεγάλη ζεστή καρδιά. Ποτέ δεν ένιωθα κρύα στην καρδιά μου τότε, από την αμφιβολία που γεννιέται, όταν οι άνθρωποι γίνονται απόμακροι, επειδή φοβούνται να ανοίξουν την καρδιά τους. Άνθρωποι που δεν έμαθαν πόσο όμορφο είναι να τσαλακώνεσαι, χωρίς να φοβάσαι αδιάκοπα για την εικόνα που βγάζεις προς τα έξω. Τότε ξέραμε, το ήξερε δηλαδή η καρδιά μας μέσα βαθιά και νιώθαμε ποιοι είναι πραγματικά φίλοι μας.

Άλλα χρόνια εκείνα, άλλοι καιροί, με τους καλούς τους γείτονες. Ήμουνα περιτριγυρισμένη από υπέροχους γείτονες. Ο κύριος Λεωνίδας και η κυρία Τασούλα μας, ο Αντρίκος και η Αντρούλα, το συνεργατικό δίπλα μας, να μπαινοβγαίνουν όλοι μικροί μεγάλοι για τα καθημερινά ψώνια τους. Τότε που ήταν ο κύριος Σωκράτης με τη γυναίκα του. Πάνω στο ανώγειο, ο κύριος Πίτερ και η Έλλη μας. Η Δώρα και ο Θάκης πιο εκεί, στο τέρμα του δρόμου οι αδελφές Νίτσα και Πόπη. Η γλυκιά μου η θεία Παρασκευού, η Χρυσταλένη μου και οι κοράσες της…

Καλοί γείτονες που δεν ήταν ανάγκη να γίνουν φίλοι σου. Οι γείτονες στα νησιά, στις μικρές πόλεις, στα χωριά, είναι κάτι σαν ‘προστάτες’. Ο ένας θα στηρίξει τον άλλο. Και να μαλώσουν και να τσακωθούν, στη δύσκολη ώρα, όλοι τρέχουν με ένα πιάτο φαΐ, μα κυρίως με τον καλό το λόγο. Το έχω δει αυτό με τα μάτια μου, χιλιάδες φορές.

Και τι δεν θα έδινα να γύριζα το χρόνο πίσω σε εκείνα τα αγνά, όμορφα, χαρούμενα χρόνια.

Σε θυμάμαι κυρία Έλλη μου στο μπαλκόνι να μου φωνάζεις…

«Αγιάσου Κουλούρα μου…»

Έτσι με έλεγες… με αγάπη.

Πάντα με ρώταγες για τα παιδιά μου, τι κάνει ο Χρίστος μου και η Άννα μου κυρίως μετά που φύγανε για σπουδές. Πάντα με προσκαλούσες να έρθω πάνω να πιούμε κάνα ουίσκι. Σου άρεσε το ουισκάκι θυμάμαι.

Χθες όταν διάβασα στο γράμμα της μάνας μου πως έφυγες απ’ τη ζωή, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρια μου. Είναι σχεδόν μαγικό το πόσο αγαπάμε μερικούς ανθρώπους που έχουμε να δούμε ίσως και χρόνια. Η καρδιά έχει δικούς της δρόμους, η αγάπη δεν σταματά ποτέ όσο κι αν η ζωή τα αλλάξει όλα.

Καλό σου ταξίδι Έλλη μου και καλή αντάμωση με τον Αρχηγό μας!

Αφιερωμένο στην Έλλη μας και σε όλα τα όμορφα χρόνια που ζήσαμε γείτονες!

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

~Domenica

Αγάπη, σε έχω φυλαχτό
και αγιασμό σε πίνω
στη λάσπη μπαίνω ως το λαιμό
και βγαίνω άσπρο κρίνο

Ύπνος γλυκός , σαν το ψωμί
στα χέρια της αγάπης
καίω λιβάνι το κορμί
διώχνει το θάνατο η ζωή
στα χέρια της αγάπης.

Στίχοι – Πυθαγόρας

Μουσική – Γιώργος Κατσαρός

Τα χέρια της Αγάπης…


IMG_1111
IMG_1115


IMG_1120
IMG_0964IMG_0968


   Aug 13

The “train” of life…

train

I could hear it whistling from a distance, as if someone was calling me. I sometimes wanted to run and catch that train and just go… go … go…

“I took the road less traveled by, and that has made all the difference.”

~ Robert Frost, The Road Not Taken

That is how I used to feel, for years when I was growing up, in my small Greek island. While the way I was growing, put my “roots”, deep into my home land, in my head dreams and desires were dancing for a different future. I knew in my heart that I had to see the world. Didn’t knew how that could happen, coming from a very poor family, but I had the stronger card of all. I had FAITH. What I didn’t knew back then, is for anything you get in life, there is prize to pay. Nothing is for free!

“Just trust yourself, then you will know how to live.”

~ Goethe

I learned that sometimes, life journey can take you to a place that is not on any map. A place that you find out a lot about yourself and who you really are. Beyond obligations, beyond life roles, beyond choices or embarrassment. There is a place within us, which we can see who we really are and what we really need to be truly happy. It can shock you. But it can only happen to you, if you are willing to be open, honest and truthful to yourself.

If you are facing in the right direction, all you need to do is keep on walking. Try not to look back, for a long time. I, what I love the most, I keep it in my heart. My beloved family. But if you want to change your life, you need to look ahead of you and always see ahead of you, the light! You will not find the “light” if you keep looking back. If you keep living in the pass.

At the same time, never leave your values and believes and try to earn more qualities in life, to lead you to a land of true happiness! There you will find wisdom, kindness and joy. Do not use people to get your goals, but make them part of a great cause. We people have the ability to know by heart, when people do like us, do love us or they do using us for their benefits. Most times we do not have any prove, but we just know thing in our hearts. We are made like by nature, to sense the truth sometimes, even though we cannot prove it.

“We must be willing to get rid of the life we’ve planned,

so as to have the life that is waiting for us.”

~ Joseph Campbell

Change happens only through pain and effort. But it is only when we change, we can finally find light and wisdom. Change is hard, painful and not easy. We are creatures of habit. We dream of a change, but when it happens it hurts us tremendously. Is not for everyone and only few can climb certain “mountains”.

Most of us we think that security exist in money, in financial freedom. And I certainly cannot argue with that. There is a great security in financial freedom, BUT we cannot be really secure within ourselves, if we don’t know who we really are. Ask your self, “Am I doing the things I love? Do they know I love them? Am I saying it enough? Is my life worth living it? Do I smile when I wake up in the morning?”

Simple question to know a simple truth.

“Our life is an endless journey; it is like a broad highway that extends infinitely into the distance. The practice of meditation provides a vehicle to travel on that road.

Our journey consists of constant ups and downs.”

~Chogyam Trungpa

When I first left home, and came to live, in a this amazing country of Alaska, during my middle age, it was hard. It was like someone was pulling my heart out. Is not that easy, as it can be at younger age. But no matter how hard it was, deep inside me I knew I had to follow that road. I knew in my heart, that in time I would also find all my answers that would cure my wounds. There was also another part of me that kept me going on. All my life I knew that this day will come, I knew I will fly away. I just knew…

I just hoped that didn’t happen the way it did.

For a long time I felt like, floating into the water of an endless ocean, facing my beautiful shore that I left behind. A world that I could not approach anymore. I was floating softly, like a cloud that fall from the sky, watching silently from a distance. Not able to make any decision, or take any direction just yet. Someone very special to me, once told me. “If you don’t know which direction to take, stay still for a while.” And that is what I did. Until one day, I turn my head and looked on the other side and then I saw the endless ocean, challenging me to explore. I heard whispers coming from under the sea… “Come, come and find out how much more exist! Do not be afraid, come, come…” life whispered to me. I look at the shore one last time and then I dive into the endless sea. She swallowed me with love, like a huge spider swallow her children when she needs to protect them. And she keeps them inside her womb, for as long as she had too. The earth is our mother and has millions of ways to protect her children. It is us we step on her with no care and wisdom most times.

I was no longer the same person after I saw the beauty under my “nose”. I was holding myself away from another treasure, out of fear and habit.

Now I travel in this new world, but I do keep my homeland in my heart and I carry my beloved ones with me. In fact I am closer with them than ever in my heart. At the same time, as I move on, I realize that I cannot go back anymore. I am so far away from the shore now. I am in a different place within myself. A place that I only know few things now. Few but significant. In my previous life, I used to knew a lot – or I thought I did – but not so important. Suddenly everything is so clear from a distance. Suddenly I can separate now, who is real and who is fake. We often use words so irresponsible. We call a friend someone we know. But what is really a friend? A friend is not someone you know. Someone that remembers you once every now and then. Friend is someone that is always there. Especially at hard times. We use the word of “love”, when we desire someone. Love is beyond desire. Love is devotion, deep commitment, under any circumstances. That’s what Love means. In Love you never betray or abandon.

Do not use people, to get to your goals done. People taught me that in life, by using me. Of course it would be a lie if I don’t admit that at times I used people as well. We all do, we never do anything without a motivation. But if we want to earn the quality of wisdom, we need to learn that there is a big different between using people or make them part of a great cause. Share is a better way to make things happen.

I feel that, now my life, somehow is more truthful than any other time of my life. I had to become more honest with my self and other, in order to survive, but also to become who I wanted to be. We are all full of errors, which we need to fix by practicing over and over again. And, we are also gifted in many different ways. Either by nature or by knowledge.

And while is still me, I welcome the new me, that it is now born. And together we are about to find out more about the journey of life. I am on a fast train now, traveling. I am half of the time, hanging out of the window, blow my head out in the air. The wind fast is messing my face, but I am smiling. I am about to find out more and more about this amazing life journey on earth.

It’s the same train, I was hearing when I was a little girl. I just grow up, that’s all. I grow and that can happen only if you we are willing to pay a prize, every and each time we make a life decision. We cannot grow mentally and spiritually without pain.

Catch your train, while you can.

Koula Ro Za

~ Domenica

 

 

 

 

 

 


   Aug 09

Η μικρή μου ιστορία!

Ηταν μια βολαν τζαι εναν τζαιρον μια νησιοτοπουλα

που εμελεν η τυχη της να παει να βρει τα ξενα

top2

 

Επηγεν σε αλλη γη σε αλλα μεγαλα μερη

τζαι ειδεν τζαι εφοηθηκεν η γη ποσο μεγαλη ενει

 

Περπατησεν, γονατησεν τζαι ματωσε η ψυχη της

ωσπου να μαθει μονη της στην νεα την ζωη της

 

Ενιωθε σαν ζηδκιανος που εχαθηκεν

μεσα στο κοσμο τουτον

 

Ωσπου ο χρονος εφερε δυναμην τζαι κουραγιον

τζαι εσταθην εις τα ποδκια της

 

Σγιαν του γυρου της θαλασσας

προσεχει το μουραγιο

 

Τζαι υστερις που χρονους περασαν

τζαι πατησεν καλα στη γη

 

Βασιλησσα εστεψαν την

του δασου οι στρατηγοι

 

Εδωκαν της το αξιον

που βασιλεφκει τουντη γη

 

Την καλοσυνη την χαρα

την αγαπη στην καρδκιαν

 

Τζαι ο δρομος της παλε αλλαξε

ανεβηκε στην κορυφη

 

Εδκιαλεξε το πιο ψηλο βουνο

τζαι ας εκταρτηκεν πολυ

 

Εφκαλεν ομως την ψυσσην

ψηλα ψηλα για να θωρει

 

Την ομορφη πατριδα της

που τζιπανω τζη

 

Το σπιτι που γεννηθηκε

της μανας την αυλη

 

Ειμαι βασιλησσα μανά

εφωναξε σιγα

 

Ο πονος τζαι το δακρυ μου

εγινασιν χαρα

 

Τζαι ουλα τα δαση γυρου της

τζαι ουλα τα ξωτικα

 

Εγινασιν οι φιλοι της

πατριδα της ξανα.

Αφιερωμένο στην λατρεμένη μου μανούλα.

 

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica ~


   Jul 31

Ουρανέ…

koulaΑυτή την εποχή του χρόνου, ο ουρανός της Αλάσκας είναι θεαματικός, με τα φουντωτά Αλασκανά σύννεφα του, που λες και το κάνουν ξεπίτηδες, μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής. Θυμίζουν αγγελικούς πλασμένα κόσμους, από εικόνες που όλοι είδαμε σε κάποια βιβλία τέχνης. Τα κοιτάω και ξαφνικά, λίγο η φαντασία, λίγο η λαχτάρα, που μονίμως είναι φωλιασμένη στην καρδιά μου, βλέπω τα δικά μας ζεστά – ίσως όχι τόσο θεαματικά – συννεφάκια τα Κυπριακά. Και αρχίζει το ταξίδι της καρδιάς. Αδύνατο να το ελέγξω. Ότι κι αν γίνει, όσο καλά και αν προσπαθήσω να ζω εδώ στην μακρινή αυτή γη, η καρδιά μου πάντα θα λαχταρά την πρώτη, γλυκιά πατρίδα. Αυτήν, που αγκαλιάζει ζεστά και τρυφερά όλα όσα αγαπώ.

Αυτή λοιπόν την εποχή του χρόνου, μπερδεύει κανείς εύκολα την διακίνηση που συμβαίνει στον ουρανό της Αλάσκας. Μικρά αεροπλανάκια που συχνά τα συγχίζω με πουλιά. Μέχρι να εστιάσω λιγάκι το βλέμμα μου και τότε να καταλάβω την μεγάλη και έντονη διαφορά. Γιατί ένα πουλί στον ουρανό, μοιάζει με κύμα, που σκορπάει καράβια ελευθερίας. Και ένα αεροπλανάκι, γεννά απλά την περιέργεια για ποιο ταξίδι άραγε, να έχει βάλει προορισμό. Κάθε φορά που κοιτάω τα πουλιά να κάνουν βόλτες, αισθάνομαι την άπλετη άνεση και ελευθερία τους. Σαν μια ανάσα, που έφυγε από τα στήθη και αφήνεται ελεύθερη στους ουρανούς.

Βροχή συνήθως τα καλοκαιρινά πρωινά στην Αλάσκα και κατά το μεσημεράκι, να σου ένας ήλιος καυτός που απλώνεται παντού με καμάρι και πληθωρικότητα, που αγγίζει την ανθρώπινη διάθεση πάντα θετικά. Ένας ήλιος όμως, που όσο κι αν καίει, δεν αλλάζει ποτέ, το δροσερό αεράκι της χώρας αυτής. Δροσερά λοιπόν τα καλοκαίρια στην Αλάσκα, έως και με λίγη ψύχρα κατά τις βραδινές ώρες. Βράδυ δηλαδή, που δεν έχουμε μιας και η μέρα απλώνεται με μεγαλειότητα μέχρι και τα μεσάνυχτα.

Και σε κοιτάω ουρανέ από το μικρό μου μπαλκονάκι, από την μικρή πόρτα της καρδιάς μου και σου μιλώ για χίλια δυο. Στήνουν χορό οι σκέψεις στο μυαλό μου και με θράσος μπαινοβγαίνουν όποτε αυτές θέλουν, χωρίς ποτέ να με ρωτάνε. Τις αρπάζω συχνά και τις μαδάω σαν μαργαρίτες σε λιβάδια αγάπης. Ξανά έρχονται και εγώ το βιολί μου, μαδάω ασταμάτητα για να σωθώ από το μονοπάτι της νοσταλγίας που συχνά με οδηγούν. Μου λείπει τόσο πολύ η οικογένεια μου, η υπόλοιπη οικογένεια μου που ζει εκεί στον άλλο μικρό μου παράδεισο. Στο μικρό μου νησάκι.

Η Κύπρος μου, που σαν μικρή βαρκούλα αρμενίζει στο πέλαγος, αδιάφορη για τα υπερωκεάνεια που της περιτριγυρίζουν. Γλυκιά και απλοϊκή. Με τα καλά και τα ανάποδα της, όπως κάθε τόπος εξάλλου. Αναρωτιέμαι συχνά… Μα γιατί, γιατί αντί να μετριάζει αυτός ο πόθος για την πρώτη πατρίδα, αντιθέτως να μεγαλώνει με τον καιρό. Δυναμώνω ναι, με τον καιρό συνηθίζω ναι, αλλά η λαχτάρα για τον τόπο μου και για τους χιλιό αγαπημένους μου ανθρώπους, σαν ξυπνήσει από το λήθαργό που πασχίζω να την ρίξω, είναι κάθε φορά και πιο μεγάλη.

Το πήρα απόφαση, αυτή θα είναι η συντροφιά μου. Αυτή η λαχτάρα, πλάι στην αδιάκοπη προσπάθεια μου. Και με αυτό θα ζω για όλα τα χρόνια που μου έχουν απομείνει. Είναι μεγάλη η αγάπη που έχω μέσα στην καρδιά μου. Μόνο που η ζωή, οι συγκυρίες, μου την έκοψαν στα δύο. Όπως η Κύπρος μου, έτσι μοιράστηκα και εγώ στα δυο. Ανάμεσα σε δυο αγαπημένες οικογένειες. Σε αυτή εδώ και σε εκείνη εκεί. Και ένα μαχαιράκι στην καρδιά, σε καθημερινή βάση να με προκαλεί να επιβιώσω. Στην καλύτερη περίπτωση, να χαρώ και να συνεχίσω όσο πιο καλά μπορώ στην καινούργια μου πατρίδα.

Πολλοί από τους μετανάστες που μιλώ συχνά εδώ στην Αλάσκα, μου αποκαλύπτουν πως έτσι είναι και για αυτούς και μάλιστα πως με το πέρασμα των χρόνων, η νοσταλγία αντί να μικραίνει, μεγαλώνει. Απλά δυναμώνουν, συνηθίζουν και προχωρούν στο κυνήγι της χαράς και της επιβίωσης. Τους τιμά που το ομολογούν, γιατί θέλει κουράγιο να λες της αλήθεια. Θέλει θάρρος να την μολογάς. Αυτήν την λαμπερή και πικρή τις περισσότερες φορές αλήθεια.

Έτσι και εγώ λέω καλημέρα και καληνύχτα στον ουρανό εδώ και εκεί γιατί ενωμένος είναι όσο μακριά κι αν βρίσκονται τα σημεία πα αγαπάμε. Τι κι αν μας χωρίζουν βουνά και ωκεανοί, έντεκα ολόκληρες ώρες διαφορά. Δεν μπορεί να αλλάξει η καρδιά, όσο κι αν εμείς στην πορεία της ζωής εξελιχτούμε και προοδεύσουμε με χίλιους τρόπους. Η καρδιά δεν κάνει άλλη δουλειά, από το να ενώνει τα νήματα στο κουβάρι της αγάπης.

Και αυτή είναι η ωραιότερη πατρίδα, που γνωρίζουμε όλοι σε αυτή την ζωή, η πατρίδα της αγάπης.

Να έχετε μια όμορφη Παρασκευή.

Κούλα Ροδοσθένους Ζέιτζακ

Domenica~

Κάθε τόσο στ’ όνειρό μου
ξαναβλέπω το πατρικό μου 
στο μπαλκόνι χτίζουνε φωλιά 
όσες αναμνήσεις μου καίνε την καρδιά 

Ουρανέ που περνάς 
σ’ όποια πόρτα σταματάς 
ποιος ακόμα με θυμάται 
να ρωτάς, να ρωτάς 

Κάτασπρα σπίτια που η δύση τα ματώνει 
αυλές γεμάτες ήλιο και φωνές παιδικές 
με πήγε ο δρόμος μακριά 
απ’ τη ζωή μου την παλιά 
μα η καρδιά δεν ξεχνά …