Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Apr 29

Μεγαλώνοντας ένα άνθρωπο

Αγαπημένε μου γιέ σε πιθύμησα, 

Έχει ένα μήνα να λάβω νέα σου και αναρωτιέμαι πως είσαι. Γνωρίζω ότι έχεις πολλή μελέτη και αγωνίες για τα μαθήματα σου, αλλά η μανούλα πάντα θέλει να ξέρει. Για αυτό σου γράφω λατρεμένε μου και αν βρεις λίγο χρόνο και μου απαντήσεις θα χαρεί η καρδιά μου πολύ. Τις προάλλες συγύριζα το δωμάτιο σου και σκόνταψα απάνω στα παιδικά σου άλπουμς. Παράτησα το ξεσκόνισμα και κάθισα να τα χαζέψω. Πόσο πίσω με πήγε ο χρόνος. Στα πρώτα σου βήματα, στα πρώτα σου γέλια. Αμέτρητες οι στιγμές χαράς που μου χάρισες. Απτήν πρώτη εκείνη στιγμή που πλάστηκες μέσα στο σώμα μου και για εννέα ολόκληρους μήνες έβαζα κάθε βράδυ το χέρι μου στην κοιλιά και σε χάιδευα με τόση στοργή. Ανυπομονούσα να σε γνωρίσω, να δω το χρώμα των ματιών σου. Θα μου έμοιαζες λίγο άραγε? Και όταν μπήκα στον τέταρτο μήνα μου έδωσες μια κλωτσιά λες και μου φώναζες

«Ε μανούλα μεγαλώνω, σύντομα θα ανταμωθούμε». Λάτρευα τις κλωτσιές σου! Ήταν μια μοναδική εμπειρία. Μήνα με το μήνα όλο και μεγάλωνες και εγώ φούσκωνα σαν μπαλόνι αλλά και ομόρφαινα απτήν τόση χαρά που πλημύριζε την καρδιά μου. Και που κόντευε ο ένατος μήνας δεν κρατιόμουνα και όλο και σου αγόραζα τα σχετικά της πρώτης σου άφιξης. Κρεβατάκι, ρουχαλάκια, μπιμπερά, ακόμη και χαλαρωτική μουσική για τον ύπνο σου το βράδυ. Φοβόμουνα να σε γεννήσω αλλά ταυτόχρονα δεν κρατιόμουνα να έρθει η στιγμή. Λες και το μυρίστηκες και κάθισες ανάποδα στην κοιλιά μου και έμεινες εκεί μέχρι που πλησίασαν οι μέρες της γέννησης σου. Ο γιατρός μου το είχε ανακοινώσει ένα μήνα πριν…. «….καίσαρας ο γιόκας σου, δεν γίνεται αλλιώς». Μου κακοφάνηκε λίγο γιατί το είχα καημό να σε έβλεπα να γεννιέσαι και ας πόναγα φρικτά. Δεν τα μέτρησα σωστά όμως. Τους γλύτωσα στο πριν αλλά όχι στο μετά. Μετά την καισαρική επέμβαση, οι πόνοι ανάρρωσης ήταν επίσης φρικτοί. Μόλις έφυγε το αναισθητικό και ξύπνησα σαν τρελή σε ζητούσα. Και μόλις σε έφερε η νοσοκόμα τρελάθηκα. Ένιωσα λες και κρατούσα τον ήλιο στην αγκαλιά μου. Πόσο όμορφο ήταν το μωρό μου και τι παχουλούτσικο. Έμοιαζες του μπαμπά σου αλλά είχες τα μάτια μου, καφετιά. Ματάκια κλειστά απτό παχουλό προσωπάκι σου. Σχεδόν πέντε ολόκληρα κιλά ζύγιζες. Και τότε σκέφτηκα ευτυχώς που γεννήθηκες με καισαρική τομή, τέτοιος μεγάλος γιόκας που ήσουνα. 

Ήταν έξι και μισή το πρωί όταν μου έσκασες το πρώτο χαμόγελο σου ενώ σε τάιζα. Το πρώτο σου δώρο για μένα. Δεν σταμάταγα να σε φιλώ και να σε χαζεύω μπας και άρπαζα ακόμη ένα σου χαμόγελο. Μπαγάσα μου, με είχες τρελάνει στην ευτυχία. Τίποτα μα τίποτα δεν με απασχολούσε εκείνο το καιρό εκτός από σένα. Να σε ταΐζω, να σε αλλάζω, να σε φροντίζω διαρκώς, να παίζω με τις ώρες μαζί σου και να σε μεγαλώνω μέρα με τη μέρα. Στο σπίτι τώρα βασίλευε η χαρά στο μεγαλείο της και μέχρι τότες δεν είχα γνωρίσει ποτέ τόση ευτυχία. Τα πρώτα σου δόντια, τα κλάματα σου το βράδυ, το ξενύχτι, τα γελάκια σου την ώρα του μπάνιου και έπειτα τα πρώτα σου βήματα. Σαν μικρός μεθυσμένος νάνος κυκλοφορούσες στο σπίτι και όλο έπεφτες κάτω σαν την μύγα. Ήσουν το πιο χαριτωμένο πλάσμα που είχα δει στη ζωή μου.

 Και περνούσαν τα χρόνια και μεγάλωνες και ψήλωνες και μιλούσες. Σου διάβαζα παραμυθάκια αλλά πιο πολύ λάτρευες τις ιστορίες του μυαλού μου. Αυτές που αυτοσχεδίαζα. Ποτέ δεν τις θυμόμουν και κάθε φορά σκαρφιζόμουν καινούργιες. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα χεράκια σου που όταν τα άνοιγες έμοιαζαν με αστερίες. Μέχρι τώρα μοιάζουν με αστερίες. Το έχεις προσέξει ποτέ? Κι όμως σου το έλεγα συχνά όταν ήσουνα μικρός. 

Πήγες σχολείο και ήσουνα ο μικρός μου μαθητής. Ένα σκέτο κουκλί με κατάξανθα μαλλιά σαν τις ηλιαχτίδες του ήλιου. Διαβάζαμε και γράφαμε μαζί και μαθαίναμε ποιήματα. Στις γιορτούλες του σχολείου γελούσα και έκλαιγα μαζί από ευτυχία και συγκίνηση. Όσο μεγάλωνες, άλλο τόσο μεγάλωνε και η αγάπη μου για σένα. Σαν το σύμπαν, απέραντη. 

Περάσανε τα χρόνια και έγινες ενήλικας τώρα. Έφυγες για σπουδές και έχεις πάρει πια τη ζωή στα χέρια σου. Παίρνεις μόνος σου τις δικές σου αποφάσεις και κάνεις τις επιλογές σου. Τράβηξες το δρόμο σου όπως όλοι οι άνθρωποι, μα εμένα μου λείπει το μωρό μου, εκείνο το αγοράκι με τα χρυσά μαλλιά, τα αστεία, τα γελάκια και τα παραμύθια μας. Μου λείπεις πολύ λατρεμένε μου. Γράψε μου μόλις μπορέσεις. 

Με όλη μου την αγάπη

Μανούλα

Domenica~

Γράφτηκε στις 25 Αυγούστου το 2005

Μια ιστοριούλα γράμμα, στον αγαπημένο μου γιό

που ακόμη δεν είχε φύγει τότε για σπουδές,

αλλά που ήδη είχα φανταστεί πόσο πολύ θα μου έλειπε.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. Eleni Little Fairy says:

    Me sygkinises poly….!!!Mono afto!

  2. Toulla says:

    Κούλα μου μα τι ωραία τα εχεις περιγράψει…
    κι’εγω συγκινήθηκα παρα πολύ..
    να χαίρεσαι τον γιόκα σου και ο Θεός να τον εχει πάντα καλά.

    • Domenica says:

      Ο Χρίστος μου ο άγγελος μου!
      Αληθινός άγγελος, μέσα και έξω!
      Στο πρώτο του χαμόγελο θυμάμαι όταν ακόμα ήταν μικρό μωρό βρέφος ημερών, ένιωσα την πραγματική ευτυχία, αυτή που γεμίζει την ψυχή ΦΩΣ!

Leave a Reply

Your email address will not be published.