Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Apr 22

Ο κήπος της γιαγιάς

Λένε πως αν μια γιαγιά είναι γλυκιά και έχει ζεστή καρδιά, έτσι είναι και ο κήπος της. Σαν και τα λουλούδια της, γεμάτα φροντίδα και αγάπη, έτσι καλοδέχεται και όλους τους επισκέπτες στον κήπο της. Ο κήπος της γιαγιάς. Ένας ολόκληρος κόσμος σε μια μικρή αυλή της οδού Πατρόκλου. Μια ζεστή αγκαλιά που δεν έχει χέρια παρά μόνο αισθήσεις. 

Τα παιδιά μου λένε πως συχνά χωρίς λόγο κατεβαίνουν στο κήπο της γιαγιάς, μόνο και μόνο για να εισπράξουν θετική ενέργεια. Η απλή ανάγκη να νιώσουν ζεστασιά και αγάπη. Αυτά τα συναισθήματα συχνά αιωρούνται και είναι ακαταλαβίστικα στα μικρά παιδιά και στους εφήβους. Οι μεγάλοι όμως ξέρουν. Πρέπει να ξέρουν πως ένα σπίτι, ένας κήπος, μια γειτονιά έχει ενέργειες. Άλλοτε θετικές και άλλοτε αρνητικές. Υπάρχουν κήποι τεράστιων εκτάσεων με όλων των λογιών άνθη και δέντρα και φυτά, που όμως δεν έχουν ζεστασιά και αγάπη. Και μια μικρή γωνίτσα κήπου συχνά μπορεί και αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους. Όλος ο κόσμος είναι ο κήπος μιας γιαγιάς. Με τα χαμόγελα του, τα τρελά κυριακάτικα γλέντια, τα καθημερινά μεσημεριανά γεύματα μετά το σχολείο. Όλα γελούν και πάλλονται από χαρά. Τι να επιθυμήσει πιο πολύ ο άνθρωπος απτήν χαρά. Την αληθινή χαρά που πηγάζει απτήν απλότητα και μια μεγάλη ζεστή καρδιά! 

Αν σας ρωτήσω ποιά θα είναι η ποιό γλυκιά ανάμνηση σας όταν φύγετε απ τον πλανήτη Γή ποιά θα είναι? Σκεφτείτε το λιγάκι, ή και απαντήστε εντελώς αυθόρμητα. Για μένα θα είναι η αυλή της. Μόνο που την κοιτάω βυθίζομαι ολότελα μέσα της και βλέπω πολλές πτυχές της ψυχής μου. Ε ναι αυτό θα το θυμάμαι στην άλλη ζωή που θα πάω, γιατί αυτό περικλείει την αλήθεια της ψυχής μου. Και ναι χωράει όλα τα κεφάλαια που μπορεί να γεμίζουν μια ολόκληρη ζωή. Όσο και αν αυτό ακούγεται υπερβολικό. Θυμάμαι όταν έζησα για λίγο καιρό στην Αμερική, η αυλή της γιαγιάς ήταν το ποιό δυνατό κομμάτι που μου είχε λείψει. Η αυλή της μητέρας μου, της γιαγιάς των παιδιών μου, καθώς επίσης και της δικιάς μου γιαγιάς που έχει κοιμηθεί. Έκλεινα τα μάτια και στην φαντασία μου ερχόταν η αυλή μαζί με όλα τα αγαπημένα πρόσωπα και τις μυρωδιές! 

Αμ το άλλο. Τα αυτοτελή επεισόδια στο κήπο γράφουν βιβλίο. Κάθε μέρα και μια μικρή ιστορία. Μικρά βιώματα δημιουργούν μια σειρά αναμνήσεις ευτυχίας. Και η ζωή δεν σταματά να γράφει ενόσω το αίμα κυλά στις φλέβες μας. Μια γιαγιά και ένας κήπος μπορεί να τα κάνει αυτά. Να τα κάνει όλα πιθανά. Σε κάθε λουλουδάκι, σε κάθε φυλλαράκι κρύβεται και ένα γέλιο, μια στιγμή ζωής. Και τι είναι η ευτυχία άλλωστε? Συλλογή από στιγμές χαράς! Έδρα της χαράς, το γέλιο, η αγάπη! Όλα αυτά αιχμαλωτισμένα στις καρδιές των ανθρώπων. Το τέλειο σενάριο είναι να βρίσκονται οι ξεχωριστοί άνθρωποι στο ίδιο σπίτι. Εκεί γίνονται θαύματα. Ο κήπος από μόνος του δεν μπορεί να καταφέρει το θαύμα αυτό. Ούτε κανένα θαύμα είναι ποτέ κατορθωτό, χωρίς την επέμβαση μιας ζεστής, ανοικτής, ανθρώπινης καρδιάς. Τα λουλούδια έχουν το χάρισμα της ομορφιάς και των αρωμάτων. Με μια γιαγιά στη μέση όμως, τα λουλούδια μπορούν και ακτινοβολούν και σε τρελαίνουν στ’ άρωμα. Αχ πως αλλάζουν όλα με τις καρδιές των ανθρώπων. Πως αποκτούν ξαφνικά νόημα και ουσία. Πως μας κάνουν αληθινά ευτυχισμένους τα πιο απλά σ’ αυτή τη ζωή. Μονάχα όμως όταν οι καρδιές είναι ανοικτές. 

Απλά πράγματα που χωρίς αυτά, η ζωή μπορεί να γίνει πολύ βαρετή και κουραστική. Αφόρητη και πληκτική. Είναι μια γιαγιά και ένας κήπος που μπορεί απ’ τη μια στιγμή στην άλλη να χρωματίσει τις ζωές μας και να κάνει τα πρόσωπα μας να λάμπουν. 

Όλα στη ζωή είναι ένας κήπος. Μια καλή δουλειά, ένας ευτυχισμένος γάμος, μία υγιής σχέση. Όπως ο κήπος με το καθημερινό πότισμα και την καθημερινή φροντίδα, ανθίζει και μεγαλώνει, έτσι και οι ανθρώπινες σχέσεις με την καθημερινή φροντίδα γίνονται όλο και καλύτερες. Ένα απλό μυστικό δοσμένο απλόχερα σε όλους μας. Αν και δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς, δεν το εφαρμόζουμε και έτσι χάνουμε την μαγεία του να ζούμε το καλύτερο μας. Υπάρχει όμως η οδός, υπάρχει ο τρόπος, υπάρχει η πιθανότητα της συνεχής ευτυχίας και χαράς. Αν και εφόσον δεν ξεχνάμε να ποτίζουμε ότι αγαπάμε προτού ξεραθεί και είναι πια αργά. Είναι απλά επιλογή για τον καθένα μας. 

Το ήξερες ότι τα λουλούδια στο κήπο της γιαγιάς έχουν χέρια και τα απλώνουν για αγκαλιές? Αυτή τα φύτρωσε με την γλυκύτητα της και με το πες-πες κάθε μέρα ενόσω τα ποτίζει. Τα δασκάλεψε και τους έμαθε όλα τα μυστικά των ανθρώπινων καρδιών. Αφού το πίστεψε η γιαγιά, το πίστεψαν και εκείνα. Πίστεψε το και εσύ, πως όλα είναι πιθανά σ’ αυτή τη ζωή. Πίστεψε το για να το ζήσεις. 

Αφιερωμένο στην καλύτερη μητέρα του κόσμου

και καλύτερη γιαγιά των παιδιών μου,

στην κυρία Άννα Ροδοσθένους που όσοι είχαν την τιμή να την γνωρίσουν,

ξέρουν για τι άνθρωπο μιλώ.

Σ’ αγαπώ μανούλα και σε ευχαριστώ που μου έμαθες τα μυστικά της ευτυχίας,

της απλής χαράς!

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Comments

  1. Eleni Little Fairy says:

    An eixa tin timi na tin gnwriswwwwww leeieieieie!!!!!:):)
    Ti wraies eikones filenada mou:) Diavaza afta pou egrapses kai imoun ekei ston kipo me tin ka Anna na mila sta louloudia kai stin kardia mou:)To idio niwthw kai egw stin avli tis dikis mou giagias poy ezisa ekei tis pio omofes paidikes kai efivikes stigmes eftixias, anemelias kai ksegniasias mesa stis yperoxes myrwdies twn lemonanthwn kai tvn kathe logiwn louloudiwn kai fytwn:)
    Se efxaristw pou me ekanes na ksanathimithw kai na xamogelasw:)
    Makia makia makia:)

    • Domenica says:

      *hamogelo* Herome pou sou efera mnimes ton pedikon triferon hronon tis zoes sou se ena kipo giagias alonizes mikri treli haroumeni neraidoula heheheh….xehniounte oi kipoi tis giagias Eleni mou? Den xehniounte! Mas simadevoun kai mas glykenoun se oli ti poria tis zoes mas! makia, makia sou filenada mou kali!

Leave a Reply

Your email address will not be published.