Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   May 10

Μέσα απτό Χειμώνα, γεννιέται η Άνοιξη!

Αφορμή για το σημερινό μου άρθρο είναι η Σαββατιάτικη νύκτα που μας πέρασε, όπου και πάλι στο όμορφο μαγικό μπαλκονάκι μου είχα έμπνευση. Μετά από ένα υπέροχο απόγευμα με κουβέντες, αστεία και γελάκια παρέα με ένα ωραίο κρασί και δυο φιλενάδες, γύρισα στο σπίτι γεμάτη ενθουσιασμό και πληρότητα! Κοιτούσα τον έναστρο ουρανό όταν μέσα μου άρχισε να μου σιγοψιθυρίζει ο εσώτερος μου εαυτός. Για τα χρόνια που περνούν, για το πως εξελισσόμαστε. Για το πόσο οδυνηρό μας φαίνεται κάποιες φορές να αλλάζουμε συνήθειες, ανθρώπους, δουλειές μα κυρίως όταν βλέπουμε τον ίδιο τον εαυτό μας να αλλάζει καθώς μεγαλώνουμε. Γιατί κάθε μερικά χρόνια αλλάζουμε. Σαν τα φιδάκια ένα πράμα που αλλάζουν δέρμα! Αλλάζουν οι ρυθμοί μας, οι σκέψεις, μας. Αλλάζουν οι ταχύτητες, αλλάζουν και οι προτιμήσεις μας. Και μπορεί στην αρχή να μας φαίνεται γλυκόξινο αφού είμαστε πλάσματα της συνήθειας. Στο χρόνο όμως διαπιστώνουμε πως οι αλλαγές αυτές φέρνουν και ‘δώρα’ και το κυριότερο, μέσα από τις αλλαγές έρχεται και μια αναγέννησης! 

Όταν βιώνουμε για παράδειγμα πόνο και απογοήτευση, αυτό κατ’ επέκταση μας ωθεί στο να γνωρίσουμε και άλλες πτυχές του εαυτού μας, όπου μπορούμε να εξελιχτούμε σε ανώτερα πνευματικά επίπεδα που μας λυτρώνουν. Δεν είναι ο απώτερος στόχος η λύτρωση και η απελευθέρωσης μας από δεσμά που μας κρατούν στάσιμους? Από δεσμά που μας στεναχωρούν και ίσως στεναχωρούν και αγαπημένα μας πρόσωπα? 

Όταν παραπονιόμαστε καθυστερούμε την εξέλιξη μας. Στόχος της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η πρόοδος και η εξέλιξη μας! Και αυτή επέρχεται με τις διάφορες αλλαγές που καλούμαστε να βιώσουμε, με ένα καινούργιο τρόπο ζωής και σκέψεως.  Ασφυκτιούμε όταν δεν πορευόμαστε ανάλογα με τις παρούσες ανάγκες και αντοχές μας. Τα σκηνικά γύρω μας αλλάζουν κατά καιρούς και απλά πρέπει να θυμόμαστε πως οτιδήποτε δεν αλλάζει, πεθαίνει. Ακόμη κι αν κάτι φθείρεται στο χρόνο, είναι γιατί εξελίσσεται ταυτόχρονα σε κάτι καινούργιο. Ανανεώνεται στην πορεία μέσα απτά χαλάσματα. Έπειτα μην ξεχνάμε, μέσα απτό Χειμώνα, γεννιέται η Άνοιξη!  

Αν είχαμε την δύναμη να αντιμετωπίζαμε το οτιδήποτε μας συμβαίνει, θετικά, θα γλυτώναμε τους εαυτούς μας από αρκετή φθορά. Τίποτα δεν μας φθείρει περισσότερο από το να ανησυχούμε διαρκώς μέσα μας. Είναι το εγώ πολλές φορές που μας μπλοκάρει και δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως κάθε αλλαγή στη ζωή μας, συμβαίνει για να γνωρίσουμε ακόμη πιο καλά τον εαυτό μας και τη ζωή. Και αυτό από μόνο του, είναι τόσο ενδιαφέρον! Κάθε αλλαγή, μας καλεί να πειραματιστούμε ξανά με καινούργια πράγματα και ανθρώπους και να ευρύνουμε τους ορίζοντες μας ακόμα περισσότερο. Και αναθεωρούμε συνέχεια γιαυτό καλό θα ήταν να πάψουμε να λέμε ‘ΠΟΤΕ’. Ποτέ μην λες ποτέ γιατί πάντα κάτι θα γίνεται στη ζωή που θα σε αναγκάζει να αναθεωρείς. Είναι μέρος του παιγνιδιού. Υπάρχει λόγος για το κάθε τι που μας συμβαίνει και όταν η σωστή ώρα έρθει μαθαίνουμε το πώς και το γιατί. Στην σωστή ώρα όπου η καρδιά αλλά κυρίως το μυαλό μας μπορεί να δεκτή καινούργιες πραγματικότητες. Όχι πιο πριν, γιατί ότι δεν γίνεται στην ώρα του, φέρνει λύπη. 

Η ζωή κρύβει μέσα της εκτός από χαρές και λύπες, μεγάλα και μικρά μυστικά. Και είναι σε αυτές τις αλλαγές που καλούμαστε να γνωρίσουμε αυτά τα μυστικά. Μας αποκαλύπτονται με αγάπη την κατάλληλη στιγμή. Από ανθρώπινη αδυναμία πολλές φορές αντιστεκόμαστε και αντιδρούμε στις αλλαγές που μας προκύπτουν, αγνοώντας πολλές φορές το κέρδος που μας επιφυλάσσεται. Είναι μέσα στο χρόνο που μπορούμε να δούμε καθαρότερα και να ανακαλύψουμε μυστικά που μας δυναμώνουν, που μας κάνουν πιο φωτεινούς ανθρώπους. 

Αναρωτιέμαι τώρα καθώς σας ξεδιπλώνω τις βαθιές μου σκέψεις και προσωπικές αναζητήσεις, πως ίσως αυτό που λέμε συχνά ‘χάσμα γενεών’ να μην είναι τίποτα άλλο από τις χρονικές στιγμές που δεχόμαστε τις διάφορες μας αλλαγές, μέσα στην πορεία της ζωής μας. Και ο κάθε ένας από εμάς, πρέπει να περιμένει δειλά την δική του σειρά να γνωρίσει τα μυστικά της ζωής, που θα τον κάνουν σοφότερο έτσι ώστε να αρματωθεί για να μπορέσει να αντιμετωπίσει την εξέλιξη της ζωής για όσο χρόνο κατοικήσει στη γη. 

Πραγματικά είμαστε ένα βιβλίο! Ο κάθε ένας μας και μια ιστορία γεμάτη με εμάς. Δεν έχουμε παρά να αγαπήσουμε τον πρωταγωνιστή αυτού του βιβλίου! Να τον δεχόμαστε με το που θα  αλλάζει και θα εξελίσσεται. Είμαστε ότι σκεπτόμαστε και καλά κάνουμε να προσέχουμε τις σκέψεις μας. 

Ο εαυτός μας αυτό που χρειάζεται περισσότερο είναι το περιθώριο να μπορεί να λυγίζει, να πέφτει, να θυμώνει, να ζηλεύει για να μπορεί μετά να σηκώνεται και κάθε φορά το ανάστημα να μεγαλώνει, συναντώντας και πιο πολύ το φως. Αυτό το φως που με τα χρόνια θα μας μάθει να αγαπάμε πιο βαθιά, πιο σωστά, χωρίς κτητησμό, χωρίς παράνοια και ζήλια αλλά με καλοσύνη και αλήθεια. 

Σε αυτά τα μαθήματα εκπαιδεύομαι τώρα τελευταίως και θέλω να σας πω μέσα απτήν καρδιά μου πως δεν έχει ομορφότερο συναίσθημα από το να ανακαλύπτει κανείς νέους τρόπους να αγαπά, έστω και αν μέχρι να το ανακαλύψει χρειαστεί να ταπεινωθεί, να πονέσει, να θυμώσει πολύ. Για τα πάντα στη ζωή υπάρχει το ανάλογο τίμημα. Για να γίνεις ‘Μέγας’, πρέπει να γίνεις πρώτα ‘Υπηρέτης’! 

Καλό απόγευμα, καλό βραδάκι! 

Ντομένικα~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Comments

  1. "...xameni stous pollous..." says:

    Domenica mou,

    telia logia, magika kai pali…zoi….mia leksi anksigiti..kathe anthropos exei tin diki tou zoi, diko tou tropo να skeftetai….
    kati omos pou me provlimatizei kali mou ine to gegonos oti ola se touti tin zoi exoun mia dikaiologia…me ola afta pou diavasa xathika….alla kai mageftika..
    stin zoi ginontai polla, isws gia na xtisoun kai na se kanoun anthropo…kathe antropos diaforetiko kaloupi…ego megalosa me polles apories pou kai opia apantisi kai na pira den me ikanopioise..
    ekana lathoi polla ..sinithisa na mou lene”ta lathoi gia na mathenoume”
    sinantisa polla empodia ..sinithisa na mou lene “kathe empodio gia kalo”
    agapisa kai ponesa ..sinithisa na mou lene “oti aksizei ponaei kai ine dyskolo”
    megalosa me polles diskolies..ematha na mou lene, “oti den se skotonei se kanei pio dynato”….
    skotosa ta oneira mou…ematha na mou lene, “apla itan oneiro, kai eprepe na ksipniseis”…
    giati ola na exoun mia apantisi…???apantiseis pou oso k an tis akouw den me pithoun..giati prepei na patheis gia na matheis..????
    giati gyro mou na vlepw xaroumenes fatsoules kai gw na niwthw tin thripsi na me kyrievei???
    ine toso oraia I zoi etsi magiki pou tin perigrafeis kai esy kai thelw kai egw na ginw ena apo ta kalitera vivlia…giati opws ipes kai esy, imaste san ta vivlia…!!!
    An mporeis psixologe mou, dose kamia apantisi…telika pos na tin palepsw??

    “I xameni stous pollous…”

    • Domenica says:

      *hamogelo* poso me siggini to tharos tis psihis sou!!! Kapote kapoios poly agapimenos mou anthropos, se mia poli dyskoli fasi tis zoes mou, mou ihe pi “otan o dromos pou eisai einai stenahoros kai ypoferis, haraxe diko sou monopati”! Afto pou ithele na mou pi einai afto pou tha sou po me alla logia ego simera. Afou oles aftes tis fones kai ta synthimata poy sou lene kata kairous den sou kanoun kanena kalo, para mono sou prokaloun thlipsi stin kardia, tote den tha einai pio efkolo kai pio aplo na archisis na akous ti dikia sou foni? Afounkrasou tin fonoula mesa ston eafto sou pou pistepse me ekeini xeri kalytera TI einai kalytero gia sena. Kanenas den xeri kalytera apo emas to kalytero gia mas. Sti zoe mpori na mas tyhi na genithoume mesa apo anthropous pou thelisan na min vroun pote to prosopiko tous fos sti zoe. Tha tous agapame panta giati einai oi anthropoi pou mas genisan. Mas genisan somatika omos. Psihika monoi mas tha genithoume, xana kai xan. Einai sto heri mas na afisoume to palio kai na archisoume to kenourgio. Ine sto heri mas na haraxoume kainourgia poria me alla myala, me alles skepsois. Einai epilogi na kratoume gia simea mas tin hara, i gia simea mas tin lypi. Oti mas simveni emois to afinoume na simvi. Efhome na se voithisa sto ligo edo horo pou mporo na sou grapso. A kai akoma kati pou isos sou zografisi ena hamogelo sto omorfo prosopo sou. “Ekei pou eisai tora, eimoun kapote, kai edo pou eimai simera tha efhome na erthis”. 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.