Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   May 12

Να εύχεσαι μόνο να ναι μακρύς ο δρόμος

Ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν τα χρόνια και πόσο γρήγορα μεγάλωσαν τα παιδάκια μου. Το πρωτότοκο μου έχει ήδη φύγει από κοντά μου και σε λίγο μου φεύγει και το άλλο. Κοίτα να δεις τι θυμήθηκα τώρα. Το αστείο τραγουδάκι που τους έλεγα παιδιά. Να δεις πως πάει…. 

«….έχω δυό πουλάκια, πάνω στα κλαράκια, μου ρθε το ένα, μου ρθε και τα άλλο, μου φύγε το ένα και μου φύγε και τα άλλο….» 

Ε κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τα παιδιά. Σαν τα πουλιά ανοίγουν μια μέρα τα φτερά τους και σου φεύγουν. Όχι ότι με χαλάει δεν λέω. Αντιθέτως είμαι υπέρ του να φεύγουν νωρίς τα παιδιά απ το σπίτι. Γιατί δυστυχώς στη χώρα μας γύρω στα 30 και βάλε μένουν ακόμα με τους γονείς τους. Ότι και να λέω όμως δεν μπορώ να αποφύγω αυτό που λένε οι ξένοι, το EMPTYNESS! Είναι η περίοδος που βιώνει μια μητέρα μετά που φεύγει ένα της παιδί από το σπίτι. Το κενό που δεν ξέρει πώς να το γεμίσει. 

Τα μεγαλώνουμε με απέραντη αγάπη και φροντίδα, με γελάκια και αξέχαστες στιγμές ευτυχίας αλλά και με αϋπνίες, με σπασμένα νεύρα, κούραση και ένα σωρό προβλήματα που προκύπτουν στην προσπάθεια να μεγαλώσουμε ένα άνθρωπο. Αν οι γονείς και κυρίως οι μητέρες δεν είχαν την αναλλοίωτη στο χρόνο αγάπη και αστείρευτη υπομονή με τα παιδιά τους, δεν νομίζω να κατάφερναν να τα μεγαλώσουν. 

Τα χρόνια περνούν πολύ γρήγορα και το καταλαβαίνεις όταν κοιτάξεις μια μέρα το παιδί σου και από τόσο δα μικρούλι, έχει ψηλώσει σαν κυπαρίσσι. Έτσι νιώθω αυτές τις μέρες όποτε γυρίσω να κοιτάξω την μικρή πριγκίπισσα μου που σε λίγο θα κλείσει τα 17 της χρόνια. Της μένει άλλη μια χρονιά στο σχολείο και μετά ανοίγει τα φτερά της για άλλους κόσμους γεμάτους περιπέτειες, γεμάτους γνώσεις. Και χαίρομαι πολύ γι αυτό και που θα ζήσει τα όνειρα της, γιατί είμαι σίγουρη πως θα τα ζήσει. Θα φροντίσω εγώ για αυτό με τις καθημερινές προσευχές μου. 

Ναι, χαίρομαι πολύ που θα ανοίξει τα φτερά της, θα ζήσει τις δικές της ιστορίες. Όμως γιατί κάτι σαν αγκαθάκι τρυπάει την καρδιά μου? Είναι φορές που δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το κοριτσάκι μου. Κι όμως ξέρω πως θα είναι ευτυχισμένη. Θα φροντίσω εγώ γι αυτό με τις καθημερινές προσευχές μου. Κάθε μητέρα θέλει να δει τα παιδιά της ευτυχισμένα και προσεύχεται καθημερινά γι αυτό. Με ένα σιωπηλό τρόπο, ασταμάτητα προσεύχεται. 

Που να πρωτοτρέξει το μυαλό μου, σε πόσες αναμνήσεις. Πάντα χαρούμενη να γελάει τόσο δυνατά και να παίζει με τις ώρες όπως κάθε παιδί εξάλλου. Δεν θα ξεχάσω όταν ήταν πάνω κάτω 4-5 χρονών και είχα κόψει τα μαλλιά μου κοντά και ήθελε να κόψουμε και τα δικά της ακριβώς τα ίδια. Ήταν λες και ήταν η μινιατούρα μου. Η μίνιμι μου! Μόνο που της λείπανε τα μπροστινά δόντια αν και αυτό την έκανε ακόμα πιο χαριτωμένη. 

Πάντα λάτρευα το όνομα Άννα και έτσι λένε την μητέρα μου και έτσι λέγανε και την γιαγιά της μητέρας μου. Έτσι λοιπόν μόλις γεννήθηκε το κορίτσι μου, την ονόμασα Άννα. Η Άννα του χιονιά, η Άννα του ονείρου, στου Δεκέμβρη τις 9 που έχεις Άννα την γιορτή σου. Έχουν γράψει αρκετά τραγούδια για τις Αννούλες. Αλλά είπαμε είναι από τα ομορφότερα Ελληνικά και μη ονόματα. Ψηλή, λυγερή και τόσο ντελικάτη. Γεμάτη χάρες και ομορφιά. Έχει τόσα χαρίσματα η μικρή μου Άννα. Μα αυτό που την διακρίνει πιο πολύ από όλα είναι η καθαρή κρίση της για την ζωή και τους ανθρώπους. Το κοφτερό μυαλό της. Η σοφία πνεύματος που διαθέτει σε μια ηλικία που δύσκολα μπορεί κάποιος να έχει. Έχω γεννήσει ένα κορίτσι φαινόμενο. Και δεν σας το κρύβω αγωνιώ να δω τα κατορθώματα της στο μέλλων. Γιατί είμαι σίγουρη θα ξεχωρίσει και θα έχει μια πολύ ιδιαίτερη ζωή. Θα φροντίσω και εγώ γι αυτό,  με τις καθημερινές προσευχές μου. Θα χαμογελάτε τώρα που το αναφέρω αυτό συχνά ε? Μα είναι δεύτερη φύση μιας μάνας, το να προσεύχεται για τα παιδιά της πάντοτε. 

Ξέρω ότι έχουμε ακόμη ένα Χειμώνα και δύο Καλοκαίρια προτού μου φύγει και αυτό το πουλάκι για τις σπουδές της, για το δρόμο το μακρύ με τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα. Όμως ξέρω σαν το νεράκι θα περάσουν αυτά τα Καλοκαίρια και ο Χειμώνας. Σαν το νεράκι πέρασαν 20 ολόκληρα χρόνια. 

Θέλω να της πω να μην φοβάται τους Κύκλωπες, ούτε τους Λαιστρυγόνες. Ακούς μικρή μου? Τέτοια στο δρόμο σου αγαπημένη μου δεν θα βρεις, αν μεν’ η σκέψης σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησης το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανής μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.  

Μονάχα να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωία να είναι που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρώτο ιδωμένους, να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραμάτειες ν’ αποκτήσεις, σιντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ εβένους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά, σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους. 

Έτσι όπως τα λέει ο Καβάφης, πιο καλά δεν μπορώ να τα πω γι αυτό δανείζομαι ένα από τα   ωραιότερα του ποιήματα που εκφράζει ακριβώς τις σκέψεις και ανησυχίες μου σαν μητέρα. 

Το υπόλοιπο καρδούλα μου θα στο πω άμα γυρίσεις απ το ‘ταξίδι’. Να εύχεσαι μόνο να ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. 

Θα είμαι πάντα εδώ κολοκυθάκι μου. 

Σε αγαπώ πολύ, μανούλα. 

Ντομένικα ~
 

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. Toulla says:

    Να χαίρεσαι την Αννούλα σου Κούλα μου. Δεν χόρταινα να διαβάζω αυτα που εγραφες για την αγαπημένη σου κόρη. Ο Θεός να την εχει πάντα καλά και να την προστατεύη σε κάθε της βήμα.
    με ολη μου την αγάπη
    Τούλλα
    χχ

    • Domenica says:

      *χαμόγελο*
      Η κόρη μου Άννα έχει έρθει στη ζωή μου για να μου διδάξει πολλά χρήσιμα πράγματα που δεν ήξερα.
      Κάθε παιδί είναι και ένας θησαυρός για τον γονιό!
      Θησαυρός ανεκτίμητης αξίας Τούλα μου, το ξέρεις και εσύ καλά αυτό. χχχ

Leave a Reply

Your email address will not be published.