Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   May 26

Mατιά ενός λεπτού

Η ζωή έχει την μαγεία να δημιουργεί από μόνη της σενάρια. Να φέρνει κοντά ανθρώπους που ενδέχεται να εμπλακούν όχι απαραίτητα σε ευχάριστες πάντα καταστάσεις. Ακριβώς όμως γι αυτό το λόγο δημιουργεί τις προϋποθέσεις να έρθουν κοντά. Επειδή η ζωή ξέρει καλύτερα. Είναι εμείς που την αμφισβητούμε και αγνοούμε τα σημάδια της. 

Έχει τον τρόπο να μας αγκαλιάζει και να μας συντροφεύει ακόμα και μέσα από την πίεση και την απομόνωση. Μας εκπαιδεύει πορεύοντας μας προς τον προσωπικό θησαυρό μας! 

« Εκεί που είναι η καρδιά σου, εκεί είναι και ο θησαυρός σου!» 

Η κούραση ήταν πολλές φορές η μόνιμη διάθεση του. Εκείνη όμως το ερμήνευε σαν την αναζήτηση του δικού του θησαυρού. Τον θαύμαζε γι αυτό. Ήξερε πως αυτό που τον γοήτευε περισσότερο ήταν το απρόβλεπτο στη ζωή και όχι το δεδομένο. Για αυτό άλλωστε έπληττε συχνά. Η αναζήτηση της ερωτικής αγάπης, μοιάζει πολλές φορές σαν μακρινό νησί για τους περισσότερους ανθρώπους. Το νησί που οι πιο πολλοί ονειρεύονται μα ποτέ δεν φτάνουν. Από φόβο ίσως πως θα σταματήσουν τότε να ονειρεύονται. Ποιός θέλει να τελειώσει το όνειρο, το ταξίδι?

Μέσα από το σκλαβωμένο εαυτό μας, εκείνο που αναζητούμε περισσότερο είναι την χώρα των αισθήσεων, που μας οδηγεί στην απλότητα. Η ευτυχία βρίσκεται στην απλότητα.  

Η ευδιαθεσία και η χαρά ήταν πολλές φορές η μόνιμη διάθεση της. Δεν κοιτούσε τον ουρανό, βούλιαζε μέσα του φλερτάροντας με τα αστέρια. Την θάλασσα άμα την κοιτούσε, την χάριζε στα μαλλιά της. Και τον άνεμο τον άφηνε να την χαϊδεύει ερωτοτροπώντας. Ο έρωτας για αυτήν, βρισκόταν παντού.  Κάποτε ένιωθε σαν κάποιος την τιμωρούσε να σταθεί άγαλμα, εντελώς ακίνητη, στάσιμη. Πόσο ήθελε να τρέξει χωρίς να σταματά. Να τρέχει συνέχεια και να περνά και να προσπερνά επιλογές, αποφάσεις, καταστάσεις. Απ την άλλη όμως συχνά αναρωτιόταν, πως ίσως αυτό το καινούργιο κεφάλαιο ήταν απαραίτητο βίωμα για να απελευθερωθεί για πάντα. Να εγκαταλείψει παντοτινά εκείνο το όνειρο γιατί ο μόνος τρόπος να παραμένει όμορφο θα έπρεπε ίσως να παραμείνει για πάντα όνειρο. Χαρίζοντας και την πολυπόθητη ελευθερία της.

Άλλοτε αγγελιασμένοι και άλλοτε απομακρυσμένοι παρακολουθούσαν σιωπηλά μια ταινία. Πολλές φορές εκείνη ξέφευγε εντελώς με τη σκέψη και φανταζόταν τον εαυτό της να μεταμορφώνεται σε σταγόνα, να κυλά στο πρόσωπο του, χαϊδεύοντας το μέσα στο παιγνίδι της αναζήτησης. Ήθελε να τον αφήσει να εκραγεί πρώτα μέσα του με τον εαυτό του, πριν κάνει ένα βήμα προς το μέρος της.  Ήθελε να μπορούσε να αγγίξει αυτό το κρυφό σημείο που όλοι έχουμε μέσα μας χαρισμένο απτή φύση και να τον γεμίσει με αυτό που εκείνος ήθελε πιο πολύ. Ακόμα και αν αυτό που θέλουμε είναι πόνος, πρέπει να το βιώσουμε για να ελευθερωθούμε. Εκείνο που δεν θέλει η ζωή είναι να αντιστεκόμαστε. Για να μάθεις ποιός είσαι και τι σε κάνει αληθινά ευτυχισμένο πρέπει να αφεθείς, να βιώσεις όλα τα κομμάτια μέσα σου και να νιώσεις αυτό που έχεις ανάγκη, ότι και αν είναι αυτό. 

Γινόταν γάτα στην αγκαλιά του, τον γέμιζε μικρά κόκκινα φιλιά, γεμάτα τρυφερότητα. Έπαιζε μέσα στα δάκτυλα του, σαν κλαδιά που μπλέκονται και αφήνονται και μετά σφίγγουν και πάλι αποτραβιούνται. Κλαδιά με ελιγμό. Λάτρευε το παιγνίδι. Ήθελε να παίζει για ώρες.

Μέσα απ την τρυφερότητα την οδηγούσε στον έρωτα. Σαν κλαδιά τα δάκτυλα που άγγιζαν τον βυθό της. Υπέροχος που είναι ο έρωτας. Ήθελε να χάνει τον έλεγχο. Είναι υπέροχο να χάνεις τον έλεγχο όταν ερωτεύεσαι. Να ξεφεύγεις, να περνάς τα όρια που σε κρατάνε δεμένο, συγκρατημένο. Να βρίσκεσαι σε κατάσταση έκστασης χωρίς καμία επιπρόσθετη επήρεια από οτιδήποτε εκτός απ τις αισθήσεις μας. Το μυαλό μας έχει την δύναμη να μας προσφέρει την έκσταση από μόνο του. Μπορεί να σε μεθά από μυριάδες συναισθήματα. Το μεγαλείο της φυσικής ανθρώπινης χημείας. 

Κάποτε συμβαίνει να χάνουμε τη γραμμή μέσα μας που οδηγά στον ερωτικό μηχανισμό.  Τον έβλεπε συχνά να μεταμορφώνεται σαν κουβάρι φωτιάς και εκείνη το θεωρούσε πρόκληση να το ξετυλίξει. Δεν φοβόταν το άγνωστο, ούτε την ημερομηνία λήξεως. Εκείνη ήξερε πως η ζωή ολόκληρη κρύβεται συνέχεια σε μια μόνο αληθινή στιγμή. Και αυτό ποτέ δεν έχει ημερομηνία λήξεως. Έκρυβε μέσα του όλη τη δύναμη της ζωής. Μετρούσε όμως τις ημερομηνίες και άμα το κάνουμε αυτό, γινόμαστε θεατές της ζωής. Και αυτό είναι που μας πληγώνει περισσότερο. Να μην ζούμε. 

Γιόρταζε μέσα της με ένα μυστικό τρόπο την προσμονή της στιγμής που θα τον ένιωθε  ελεύθερο και δυνατό μέσα του. Την άγγιξε την δύναμη της ψυχής του. Την αναγνώρισε όταν εκείνος κρυβόταν πίσω από ένα διάφανο τοίχο σιωπής. Μπορούσε να διαβάζει ανάμεσα απ τις λέξεις. Αυτές τις λέξεις που ενώ παίζουν κρυφτό, θέλουν απεγνωσμένα να αποκαλυφθούν. 

Υπάρχει μια πόρτα μέσα μας που το χερούλι της καίει. Αν δεν φοβηθούμε να αγγίξουμε, τότε βιώνουμε την λύτρωση. Δεν μπορεί να του μιλήσει γι αυτό. Μπορούσε μόνο να του δείξει. Αν την άφηνε. Δεν ήθελε όμως και αυτή δεν επέμενε. Δεν φτάνεις ποτέ την κορυφή αν κάθεσαι απλά και την θαυμάζεις. Πρέπει να σκαρφαλώσεις με ορμή και τόλμη. Τότε θα σε ανταμείψει η ζωή. Αλλιώς θα σου γυρίσει την πλάτη. Δεν μας χαρίζεται τίποτα. 

Εκείνη τον κοιτά και τον ζωγραφίζει μέσα της σαν ένα ουρανό. Δεν θέλει ποτέ να τα γνωρίσει όλα, δεν γίνεται να τα γνωρίσει όλα. Θα πεθάνει την επόμενη μέρα. Είναι ο μεγαλύτερος λόγος που αγαπά την ζωή. Γιατί ενόσω ζούμε, αυτή είναι ατέλειωτη. Είναι οι άνθρωποι που δεν το βλέπουν. Η ζωή από μόνη της είναι μια γιορτή, ένα πανηγύρι. Εμείς είναι που δεν χορεύουμε και κανένας ποτέ δεν θα μας περιμένει. Η ζωή κάθε μέρα μας μαθαίνει και ένα καινούργιο βήμα. Θα μείνεις εκεί που εσύ θες, όποιος τόπος και αν είναι αυτός. Είμαστε ευλογημένοι να ζούμε με τις επιλογές μας. Μια μέρα επέλεξε να γίνει νεράιδα. Το πίστεψε και έγινε. Επιλογή! 

Υπάρχει και ένα άλλο είδος ερωτικής πράξης όπου τα σώματα δεν αγγίζουν. Αυτή η ένωση είναι ίσως και η δυνατότερη. Είναι η ερωτική πράξη του μυαλού που ξεκινά από τη ματιά ενός λεπτού……..από μια κρυμένη ανάσα…….ένα γρήγορο κτύπο καρδιάς…..μια ανεξήγητη γλυκιά ανυσιχία…….ένα κρύο κύμα φόβου που παραλύει και παραδίνει. Η στιγμή πριν να παραδεκτής την αλήθεια που θα γίνει φως αν πάψεις να την αρνείσαι, να την φοβάσαι αφού υπάρχει. 

Φοβάται και εκείνη πως αν τον κοιτάξει περισσότερο από ένα λεπτό στα μάτια θα την δει γυμνή όπως δεν την είδε ποτέ. Θα δει την ψυχή της, λεπτή και διάφανη. Όμως δεν είναι εύκολο να την δει. Ούτε εκείνη μπορεί να δει την δική του αν δεν αφεθούν στη ματιά ενός λεπτού. Είναι μόνο ένα ολόκληρο λεπτό, που αρκεί όμως για να μπει ο ένας με στον άλλον χωρίς καν να αγγίξουν τα σώματα. 

Είναι αυτό που εκείνος είχε περισσότερο ανάγκη. Εκείνο που δεν ήξερε, ήταν πως και εκείνη αυτό ήθελε.

Για τον άλλο τρόπο που μπορεί να ερωτεύεται ο νους 

Ντομένικα 2005

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

6 Comments

  1. Ekfrasis Psixis says:

    Geia sou Domenica, Diavaza ligo kapioa apo ta palia sou ar8ra kai afto eidika to diavasa kai to xana diavasa kai exei kapioa kommatia pou den nomizw na ta katalava kala

    “Δεν μπορεί να του μιλήσει γι αυτό. Μπορούσε μόνο να του δείξει. Αν την άφηνε” Pws 8a mborouse na tou deixei?

    “Δεν θέλει ποτέ να τα γνωρίσει όλα, δεν γίνεται να τα γνωρίσει όλα. Θα πεθάνει την επόμενη μέρα” Pios/Pioa na pe8anei mh kako KAI Giati na pe8anei?

    Afto einai apo ta agaphmena mou gia ton tropo perigrafis kai gia afta pou leei osa katalava toulaxiston….eidika h teleftaia paragraphos 🙂

    Kalo vradi Domenica mou!!!!

    • Domenica says:

      *smiles* apo ta agapimena mou! Kai afieromeno se ena asynithisto anthropo pou ixera palia! Poli idietero anthropo pou den xehno pote kai efhome pantote to kalytero!!!! ….ti enoo ekei……tha pethani tin epomeni mera…….Sto diko mou myalo esthanome oti kapia pragmata otan apokaliftoun, hanoun tin magia tous kai afto enoo edo….den ginete na ta gnorizoume ola, tha pethanoume tin epomeni mera……diladi tha papsi na ehi noima kati pou itan gia mas poli simantiko. Tha pethani ena kommati mas pou den prepi. Giafto merika pragmata den prepi na fanerononte pote…..apla na afinonte tapina kai analafra na yparchoun. Ki an o allos ta di, tyheros!!! Opos lei kai to tragoudi ‘o Aygoustos’ tyheros ego pou to ho di”…agapimeno mou tragoudi….kati prepi na grapso tora gia afto. Paraskevi simera mmmm thelo xekourasi, tempelio k aggalies! 🙂

      • Ekfrasis Psixis says:

        Den gnwrizw gia poia pragmata milas otan den apokaliftoun (irwniko kai afto pou eipa twra an to skeftis :)), alla pws xeroume ti prepi kai ti den prepi na apokalipsoume?….

        Giati na krivomai pragmata apo to atomo pou agapame?

        Kai pws mborouse na tou deixei an thn afhne?

        Polles erwthseis eh shmera 🙂 Kalo grapsimo Domenica mou 🙂

        • Domenica says:

          ……pos xeroume ti prepi kai ti den prepi na apokalipsoume?…..afto mono i prosopiki krisi tou kathenos mpori na to gnorizi…..den yparchi lathos kai sosto polles fores…..yparchi ti litourgi gia ton kathena….gia mena afto litourgi…..na dino perithoria na apokaliftoun kapia pragmata apo ton allo etsi oste na yparchi kati ME TIN AXIA TOU kai ohi giati to ekama ego xekatharo….*smiles*

  2. Buy Facebook Fans says:

    I simply love studying your weblog! every other nice post.

Leave a Reply

Your email address will not be published.