Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Aug 09

Άσπρο-ρόδο!

Γαργαλητά οι σκέψεις μου με βασανίζουν γλυκά και ασταμάτητα. Σαν τα παιδικά χρόνια. Όταν ήμουν μικρή στο σώμα μα και στο στόμα. Μιλούσα αλλιώς, μαλακά και απλά όπως ξέρουν να μιλούν τα παιδιά. Ακαταλαβίστικες κουβέντες που καταλήγουν πάντα σε γέλιο. Ρωτάς ένα παιδί, ‘Πως πέρασες στην εκδρομή σου?’ και σου απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη, ‘Πέρασα όμορφα!’ και το ξαναρωτάς ‘Αλήθεια? Τι κάνατε, για πες πως πέρασες όμορφα?’ και σαστίζει λίγο χαμογελώντας αόριστα απαντώντας με το πιο αυθεντικό τρόπο, ‘Δεν ξέρω!’ Πέρασε όμορφα αλλά δεν ξέρει γιατί. Επειδή σαν ήμασταν παιδιά δεν μας ένοιαζε να ξέραμε τον λόγο. Αρκούσε  που νιώθαμε όμορφα, που περνάγαμε ωραία. 

‘Θα φάτε πόρτα’, κάποιος είπε ‘…γιατί φαινόσαστε παιδιά. Και μισούσαμε τότε τη νιότη. Θέλαμε να μεγαλώσουμε, να ανοίγει η πόρτα και για μας. 

Κυκλοφορούν άνθρωποι γύρω μου, και τους χαζεύω, εδώ που κάθομαι στην αυλή ενός θεάτρου με την καλύτερη παρέα του κόσμου. Τόσο ενδιαφέρον άνθρωποι, τόσο ανατρεπτικοί και φευγάτοι. Έτσι μου αρέσουν εμένα οι φίλοι μου. Να είναι όλα όσα δεν είναι οι άλλοι. Ξανθοί, μελαχρινοί άνθρωποι περνούν από μπροστά μου. Τους χαζεύω και με ηρεμεί αφάνταστα να καρφώνω τα μάτια μου επάνω τους. Σαν να τους ψαχουλεύω, τους ανακατεύω με την ματιά μου. Ψάχνω να βρω εκείνο το κάτι, αν το έχουν. 

 Έχει χρώμα η ψυχή? ‘Η ψυχή έχει άρωμα’ είπε ένας μελαχρινός, ο θιασάρχης μας. ‘Άσπρο, ρόδο’ συνέχισε. Έτσι μιλά πάντα αυτός και τον αγαπώ πολύ για αυτό. Είναι χρώμα πράσινο για μερικούς, λίγο μαύρο προς μολυβί για άλλους. Έχει και μέρες που γίνεται μπλε φωνακτό. Ο θιασάρχης μας, είναι νησί που θέλει τη γη του ακατοίκητη, μα δεν τον αφήνουν. Όλο και θέλουν να κατοικούν στην ζεστή αγκαλιά των σκούρων χρωμάτων του. Σκούρα γλυκιά η καρδιά του, γεμάτα μέλι αλειμμένα τα μυστικά του. Θα αναγκαστεί να φύγει απ το νησί μια μέρα, γιατί οι άλλοι δεν λένε ποτέ να φύγουν. Και φέρνουν μαζί τους τα χρώματα τους και αυτός θέλει τα σκούρα τα δικά του με τις γλυκές πιο σκούρες σκιές τους.

Μετά μίλησε η ξανθιά ψυχή, ‘Δεν ξέρω αν αγάπησα, αν ερωτεύτηκα πραγματικά.’ Πάντα αυτοί που αναρωτιούνται δεν έχουν ακόμα αγαπήσει. Δεν τίθεται ερώτημα άμα σε βρει η αγάπη. Ολόκληρο τσουνάμι και πέφτει επάνω σου μεταμορφώνοντας σε, σε άνοιξη. Τι σου είναι ο έρωτας. Κάνει τα μάτια να ακτινοβολούν, το δέρμα να λάμπει, όλοι γύρω ξαφνικά ομορφαίνουν. Συγχωρείς τα πάντα, κυρίως τον εαυτό σου. Να ήσαν μόνιμα ερωτευμένοι οι άνθρωποι. Θα ήσαν όλα τόσο διαφορετικά. Η ξανθή ψυχή είναι και χρώμα φθινόπωρο που καθυστερεί τον Χειμώνα όσο μπορεί, επειδή εκείνο που λαχταρά η ψυχή της περισσότερο είναι μια πορτοκαλιά άνοιξη. 

Το μικρό γαλάζιο λουλούδι κάθεται δίπλα μου πολύ τσαλακωμένο και θυμωμένο με τις επαναλαμβανόμενες άνοιξες που ζει και που το μόνο που θέλει η μικρή μου μεσόγειος, είναι ένα μόνιμο Καλοκαίρι με όλο τον ήλιο του έρωτα όλο δικό της επιτέλους. Φόρεσε η ψυχή της το μωβ αλλά και το Ρος για μερικά χρόνια και το χόρεψε με όλη της την καρδιά μέχρι που την φόρεσε μετά το γαλάζιο για να την χορέψει σε ρυθμούς αλλιώτικους που η καρδιά της δεν ήξερε πως αγαπούσε. Θέλει όμως κι άλλο. Δεν ντύθηκε όλα της τα χρώματα ακόμα. Η γαλάζια νεράιδα έχει μάτια κόκκινα απόψε, μου το ζωγράφισε πάνω σε χαρτί. Δεν βλέπει κανείς την τρικυμία που έχει στον βυθό της απόψε. Νομίζω την φοβάται και ο Ποσειδώνας απόψε. Της δίνει απ το μπλε της γαλάζιας του θάλασσα, μ’ αυτό  να  ηρεμήσει. Και εγώ θέλω να της φωνάξω πως η μεγαλύτερη υπόσχεση, πως θα αποκτήσουμε αυτό που τόσο η καρδιά και ο νους μας λαχταρά, είναι η ίδια η επιθυμία μας.

Έχει και μια ψυχή που στροβιλίζεται παντού χαρούμενα, με τη ψυχή του ντυμένη ουράνιο τόξο. Κάνει αστεία, λέει αστεία, είναι παιδί. Δεν θέλει να μεγαλώσει, αγνοεί το σώμα και παιδιαρίζει έτσι όπως ξέρουν να κάνουν τα παιδιά που δεν κάθονται φρόνιμα σε ένα τόπο. Το ουράνιο τόξο μας πλησιάζει κάθε τρεις και λίγο, ελπίζοντας πως θα σταματήσουμε να είμαστε τόσο απορροφημένοι με το παιγνίδι των χρωμάτων και θα παίξουμε μαζί του γελώντας πιο πολύ, πιο δυνατά. Κάθε ποτό που πίνει τον κάνει και πιο παιδί. Μικραίνει και γελά περισσότερο. 

Τι χρώμα έχει η ψυχή μου? Φοράω κίτρινο και νομίζουν πως αυτό που φοράω  τους επηρεάζει. Νιώθω κίτρινη? Νιώθω λευκή, κόκκινη? Τι χρώμα είναι η ψυχή μου? Νομίζω είμαι κίτρινη όπως το χρυσό φως του ήλιου. Σαν τις ηλιαχτίδες, φιλικές, ζεστές. Κίτρινο το χρώμα της χαράς. Είναι η πρώτη μου έγνοια κάθε μέρα. Να είμαι χαρούμενη, να είμαι κίτρινη. Άμα ντυθεί η ψυχή μου στη χαρά, όλα τα άλλα δεν τα φοβάμαι. 

Έχω και δύο λευκούς αγγέλους στη καρδιά μου. Θα τους κρατήσω για πάντα λευκούς και στα όνειρα μου τους συναντάω πάντα μικρά παιδιά. Είναι ο μόνος τρόπος να τους αγκαλιάζω ακόμα σφικτά, γι αυτό τους ονειρεύομαι παιδιά. 

Έχω και ένα θεό που η ψυχή του είναι κατακόκκινη από τότε που με κράτησε στην αγκαλιά του, είπε πως δεν θα με αφήσει ποτέ. Το κόκκινο της ψυχής του με καίει από τότε με έναν έρωτα που δακρύζει κόκκινο ασταμάτητα. Το μαγικό του έρωτα δάκρυ που στάζει στο χρώμα της δικιάς μας ψυχής και το αλλάζει για πάντα. Γεννά η αγάπη χρώματα που δεν ξανάδες ποτέ πριν, που μόνο τα μάτια της ψυχής τα βλέπουν. 

Και αν η αγάπη δεν υπήρχε, θα ζούσαμε όλοι χωρίς χρώμα, χωρίς νόημα. Αφού η αγάπη είναι μαγεία, μέρα που ξημερώνει την άνοιξη για πάντα στην καρδιά. Που μας κάνει να ονειρευόμαστε ξύπνιοι πως ζήσαμε σε ένα όνειρο που δεν θέλαμε ποτέ ξανά να κοιμηθούμε. 

Ντομένικα~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. Eleni Little Fairy says:

    To dakry mou diafano,agni stagona tis psixis mou poy drapetevei apo ton galazio wkeano tis thlipsis mou kai pou kylwntas kataligei ston katakokkino pythmena tis kardias mou. Kai tote i zoi mou ksexeilizei apo xrwma. Apomakrynetai apo to mavro tis skotadi pou akoma kai ekei mesa mia mikri xaramada afinei to perithwrio na diaperasei mia mikri kitrini zesti iliaxtida pou prosmonei na metafetrei sta ftera tis tin aspri stagona tis elpidas kai na metatrepsei to mavro skotadi tis apelpisias se glyko gkrizo. Kai tote dyo synnefa oneirou ntymena sto kokkino kai sto mple tha enwthoun kai tha afisoun na petaksoun mwv psixales pou tha kseplinoun siga siga to gkrizo. Kai tin wra pou oi psixales peftontas tha xtypoun sto gyallino perityligma tis psixis tha anamignyontai ta xrwmata kai siga siga i zwi mou tha ksediplwsei ta polyxrwma ftera tis san mia petalouda kai tha petaksei psila ston ourano me ta lampera olofwta ftera tis kai koitazontas pisw tin psixi mou tha tis fwnaksei…..H zwi exei xrwma…H kathe stigmi einai kokkini, kitrini, prasini, mple, mwv, roz, aspri, mavri, crem, staxti, koralli, portokali, ladi, xakki, siel……kai to ouranio tokso tha tin akousei kai tha tis fwnaksei….ela na paiksoume!!

    • Domenica says:

      …koita pos grafi i psihi sou! Mikro neraidaki, pou me ta hromata esy tha ftiaxis ti zoe sou!!! Kai mesa apo to peripato ola mazi tha mas syntrofevoun, tha pexoume sto telos nai!!!! 🙂

  2. Ekfrasis Psixis says:

    Ouranio toxo sthn psixh ta logia sou….wraioooo ar8ro!!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.