Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Sep 13

Το Τιμόνι

Κάποτε το σύμπαν,  δίνει σημάδια-απαντήσεις, στις δικές μας αναζητήσεις και ερωτήματα με το πιο παράδοξο και απλό τρόπο. Και κάτι τέτοιες στιγμές αποκάλυψης, μετατρέπουν την καθημερινότητα σε κάτι το τόσο ξεχωριστό, σε κάτι που μοιάζει μαγικό. Θα είναι ίσως κάτι που θα ακούσουμε σε μια ταινία, ή κάτι που ίσως διαβάσουμε σε ένα βιβλίο ή σε ένα άρθρο. Κάτι που θα είναι κρυμμένο σε μια εικόνα που θα δούμε στη φύση, ή στην πόλη καθώς οδηγούμε ή περπατούμε σε ένα πεζόδρομο. Υπάρχει τόση σοφία στα απλά μικρά πράγματα που άθελα μας πολλές φορές τα προσπερνούμε αγνοώντας την δύναμη και την υπεροχή τους. Μας δίνονται πολλές φορές απαντήσεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και όταν μπορέσουμε να τις αφουγκραστούμε, τότε σαν μικρά παιδιά ενθουσιαζόμαστε για την ‘θεία φώτιση’. «Επιτέλους ήρθε η απάντηση που περίμενα τόσο καιρό για το θέμα που με βασάνιζε και με έκανε λυπημένη. Γουάου και ήταν τόσο απλό. Μα γιατί δεν το έβλεπα τόσο καιρό. Τι τυφλή που ήμουν.» Κι όμως δεν ήμουν τυφλή. Υπάρχει λόγος που πρέπει κάτι να συμβεί στην ώρα του και όχι πιο πριν. Ποιος να είναι όμως αυτός ο λόγος. Ο ίδιος λόγος που δεν μπορώ να ‘βιάσω’ κάποια πράγματα ενώ κατέχω και την γνώση και την πείρα τους. Πρέπει να περιμένω με υπομονή και αγάπη για την σωστή ώρα. Την σωστή ώρα να μιλήσω, να μην μιλήσω, να πάω, να μην πάω, να δώσω, να πάρω, να μοιραστώ. Και κάθε φορά που βιάζομαι και προτρέχω, βλέπω πως αυτό μου φέρνει λύπη και το μετανιώνω γιατί δεν περίμενα την σωστή ώρα, βιάστηκα. Μερικές φορές με διακατέχει μια τέτοια ανυπομονησία για κάτι που δεν κρατιέμαι και τρέχω ενώ οι άλλοι δεν είναι έτοιμοι ακόμα. Κτυπώ και μαθαίνω όμως σιγά-σιγά παρόλο που είμαι ‘big girl’, έχω ακόμα πολλά να μάθω. Και μ’ αρέσει αυτό γιατί απλά δεν μα αφήνει να πλήξω και το κυριότερο δεν με αφήνει να νιώσω ποτέ πολύ ‘μεγάλη’. Θέλω να είμαι για πάντα μαθήτρια στη ζωή, κι ας με φωνάζουν κάποτε ‘δασκάλα’.

Είναι σαν τις τάξεις του σχολείου.

Φανταστείτε ένα μαθητή της πρώτης τάξης και ένα μαθητή της τελευταίας τάξης, που λόγω χαρακτήρων και καλής χημείας μεταξύ τους, έγιναν φίλοι κολλητοί και αγαπημένοι. Και ενώ η φιλία τους είναι δυνατή και όμορφη, ταυτόχρονα υπάρχει ανάμεσα τους ένα χάσμα 5 τάξεων. Και συχνά το πρωτάκι αισθάνεται την ανάγκη να χαλαρώσει με άλλα πρωτάκια με τα οποία έχουν ίσως και πιο πολλά κοινά κυρίως στα μαθήματα, όπως και ο τελειόφοιτος αισθάνεται την ανάγκη να μοιράζεται τις γνώσεις που απέκτησε με άλλους τελειόφοιτους που γνωρίζουν όσα και εκείνος.  

 Τον αγαπά όμως πολύ τον φίλο τον καλό του, αλλά πρέπει να μάθει να τον περιμένει. Δεν μπορεί να του φυτέψει στο κεφάλι, μα ούτε και στην καρδιά τις γνώσεις 5 τάξεων. Το κάθε πράμα στην ώρα του. Κι ότι δεν γίνεται στην ώρα του, φέρνει λύπη. Δεν θα βαρεθώ ποτέ να το λέω και να το ξαναλέω αυτό στον εαυτό μου. Είναι πέρα για πέρα αληθινό και το ξέρω καλά μέσα από τα βιώματα μου.

Κάποτε αισθάνομαι πως η ζωή ολόκληρη είναι σαν ένα φτερό στον άνεμο που πότε πάει εκεί, πότε πάει εδώ, πότε ψηλά, πότε χαμηλά. Σαν ένα φτερό απαλό, ελαφρύ και εύθραυστο. Άλλοτε κάνω εικόνες πως η ζωή είναι σαν ένα ποτάμι που τρέχει γρήγορα και με φόρα μπροστά, πάντα μπροστά και κάνει ελιγμούς το ποτάμι και κάποιες φορές μπορεί και να λοξοδρομήσει και να τρέξει δεξιά και αριστερά αλλά πάντα μπροστά και με φόρα. Και άλλοτε την βλέπω σαν ένα ταξίδι που είτε τελειώσει γρήγορα, είτε διαρκέσει πολλά χρόνια, σημασία έχει τι διαλέξαμε στην πορεία και όχι για πόσο ζήσαμε. Το νήμα της ζωής που ξετυλίγεται μέρα με τη μέρα, ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά με τη γέννηση μας, όλα ανυποψίαστα περιμένουν πιστά να διαπραγματευτούν με τις επιλογές μας.

Η αλήθεια μέσα μας, όποια κι αν είναι, αυτό είμαστε. Και ζούμε με αυτό που είμαστε ή που γινόμαστε. Και ότι ώρα θέλουμε αλλάζει ο δρόμος. Στο τέλος αν προλάβουμε και γεράσουμε και δεν φύγουμε νωρίς, θα κοιτάξουμε πίσω και θα δούμε, πως σ’ όλο αυτό το δρόμο που ζήσαμε τη ζωή μας όλη, εμείς κρατούσαμε το ΤΙΜΟΝΙ! Οδηγούσαμε κρατώντας στα χέρια μας τη ζωή μας και την οδηγούσαμε εκεί που εμείς πάντα θέλαμε. Είτε επηρεαζόμενοι από ζωές άλλων συνανθρώπων μας, είτε καθαρά από δικές μας επιλογές, το δικό μας το τιμόνι βρισκόταν πάντοτε στα δικά μας χέρια. Και είναι γι αυτό που δεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ να χρεώσουμε τίποτα ποτέ και σε κανέναν. Δεν είναι παρά μόνο τα δικά μας δυο χέρια που στρίψανε το ‘τιμόνι’ πότε να πάει δεξιά, πότε αριστερά, πότε μπροστά και κάποιες φορές το κρατούσαμε στάσιμο μέχρι να αποφασίσουμε ξανά προς τα πού να τραβήξουμε.

Η μαγεία του δρόμου μας κρύβεται στο άγνωστο αφού δεν γνωρίζουμε ποτέ τι κρύβει το μέλλων. Και εκεί είναι που φωλιάζει και η ελπίδα. Χωρίς την ελπίδα για το καλύτερο, για το ‘πολυπόθητο’ είμαστε χαμένοι. Το ουράνιο τόξο που κρύβει η ψυχή μας απ την γέννηση μας, εγώ το φαντάζομαι γεμάτο ελπίδες, πολύχρωμες που δεν δέχονται με τίποτα το τέλος, γι αυτό και υπάρχουν.

Ντομένικα~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

Your email address will not be published.