Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Oct 15

KING!

Αυτή η βδομάδα κύλισε, … παράξενα. Για κάποιο λόγο ένιωθα λες και δεν ήμουνα ‘εδώ’. Λες και δεν ήμουνα μέσα στον εαυτό μου. Λες και ήμουνα κάπου αλλού, νοερά. Ίσως κάποιες αλλαγές να το δημιουργούν αυτό το συναίσθημα. Και ναι είχαμε ευχάριστες αλλαγές στο σπίτι. Καινούργια επαγγελματική απασχόληση για τον king μου και άμα χαίρεται αυτός, εγώ χαίρομαι διπλά. Ξυπνούσα νωρίτερα τα πρωινά μου από ότι συνήθως, αφού δεν ήθελα να αλλάξω τις γλυκές συνήθειες μου όπως το διάβασμα, λίγη πρωινή άσκηση και το κρύο μπανάκι για φρεσκάρισμα πρωί-πρωί. Ήθελα όμως να ετοιμάζω το πρωινό να το βρίσκει έτοιμο και να χαίρεται με την περιποίηση αυτή, μέχρι να εξοικειωθεί με τη καινούργια του δουλειά. Αν και είναι χαρούμενος, το γεγονός ότι βρισκόταν σε πολύ διαφορετική ρουτίνα για ένα χρόνο, αυτό δημιουργεί από μόνο του κάποια ταραχή. Έπειτα ας μην ξεχνάμε είμαστε πλάσματα της συνήθειας και έστω κι αν έρχονται ευχάριστες αλλαγές στη ζωή μας, χρειαζόμαστε κάποιο χρόνο για να προσαρμοστούμε. Τα μεσημέρια συνήθως τρώγαμε μαζί τον τελευταίο χρόνο αλλά τώρα αυτό άλλαξε αφού θα μένει πολλές ώρες στο χώρο εργασίας του. Στην αρχή με το που έμπαινα στο σπίτι για μεσημεριανό διάλλειμα, αισθανόμουν όμορφα μιας και μου έλειψε η αίσθηση να είσαι μόνος με τον εαυτό σου. Μετά όμως ένιωθα έντονα το συναίσθημα της απουσίας του, μου έλειπε. Κοίτα να δεις που θα τον πεθυμάω τώρα τον king μου κι ας έλεγα ότι ήθελα χρόνο μόνη μου στο σπίτι. Και αργότερα το απόγευμα το ίδιο συνέβαινε. Ενώ όταν επέστρεφα απ το γραφείο τελειώνοντας την δουλειά μου, βρισκόμασταν και πάλι και περνούσαμε ώρες στο μπαλκονάκι μας συζητώντας για ένα σωρό πράγματα και κάνοντας χιούμορ για άλλα τόσα, τώρα επιστρέφοντας στο σπίτι, είμαι πάλι μόνη. Και μου αρέσει με το που μπαίνω σπίτι και έχω χρόνο μόνη με τον εαυτό μου. Είναι λες και κάνω restart το όλο μου σύστημα. Και μετά από λίγο τον ψάχνω. Μου λείπει. Το σπίτι μου φαίνεται άδειο και μεγάλο, ενώ δεν είναι. Σκέπτομαι το πρόσωπο του και ένα περίεργο γλυκό συναίσθημα με τυλίγει. Βλέπω στην φαντασία μου το χαμόγελο του και νιώθω να φωτίζομαι μέσα μου. Πετάγονται στο μυαλό μου οι φράσεις του, το απίστευτο του χιούμορ και γελώ δυνατά άθελα μου. Απλώνω το χέρι και αγγίζω το καναπέ δίπλα μου λες και αυθόρμητα θα τον αγγίξω. Γλυκές μικρές καθημερινές συνήθειες και κοίτα πόσο τελικά μας κακοφαίνεται άμα τις χάσουμε. 

Ανάμικτα τα συναισθήματα μου. Χαρά και λύπη. Γλυκιά λύπη όμως που την προκαλεί η Αγάπη. Αχ αυτή η Αγάπη έχει τους δικούς της κανόνες, τα δικά της ρολόγια, τους δικούς της ρυθμούς και μας χορεύει κανονικά. Στην Αγάπη δεν περνά ‘το δικό μας’. Στην Αγάπη γονατάς μπροστά στις ανάγκες που γεννά η καρδιά σου. Χάνεσαι στην λαχτάρα που σε κυριεύει. Υπακούς ταπεινά στους όρους και κανόνες ενός κόσμου που μόνο το οξυγόνο είναι αρκετό και σου φτάνει, ειδικά να αναπνέεις δίπλα του. Κι άμα λέω δίπλα του δεν εννοώ κάθε στιγμή και λεπτό, αλλά σαν ύπαρξη που μοιράζεσαι τη ζωή σου. Στην Αγάπη δεν έχεις μάτια για άλλον, δεν υπάρχει άλλος. 

Και που λέτε αυτές οι μικρές αλλαγές της βδομάδας που μας πέρασε, μου φρεσκάρανε την Αγάπη μου για τον king! Μου αρέσει να τον λέω king. Είναι ο βασιλιάς της καρδιάς μου. Από εκεί μου προέκυψε το king! Έχει μαγικούς τρόπους η ζωή να μας υπενθυμίζει πόσο πολύ σημαντικά είναι μερικά κομμάτια μας και όταν το κάνει αυτό, μας ξυπνά. Μας κάνει να αισθανόμαστε ότι είμαστε εδώ και ας αισθανόμαστε ότι βρισκόμαστε λίγο αλλού για λίγο. Και εγώ δεν ξέρω που. Είναι η λεπτή γραμμή που μας χωρίζει από την συνειδητοποίηση του που βρισκόμαστε, με ποιόν, τι κάνουμε, πόσο ξέρουμε τι είναι σημαντικό και τι κάνουμε γι αυτό. Αυτό μου συνέβηκε ξανά και πριν λίγο καιρό με την καλύτερη μου φίλη. Ξαφνικά κάτι προέκυψε και είδα πόσο πολύ την αγαπώ και πόσο σημαντικός άνθρωπος είναι στη ζωή μου. Μπορεί και άθελα μου να την κούρασα αλλά είμαι σίγουρη ένιωσε μεγάλη χαρά όταν είδε πόσο την αγαπά μια φίλη της. ‘Η φίλη’ μου μοιάζει σαν ένα σύννεφο που σκεπάζει όμορφα τη ζωή μου και το πιο πολύ καιρό αυτό το ‘σύννεφο’ μου χαμογελά από ψηλά. Και εγώ χαμογελώ πίσω γιατί η φιλία μας είναι ‘διαμάντι’. Δεν βρίσκει κανείς εύκολα ‘διαμάντια’ στο δρόμο του. Και αυτές οι συνειδητοποιήσεις δεν αλλάζουν ποτέ. Αλλάζουν μόνο τα δεδομένα και οι καταστάσεις. Όχι όμως το κομμάτι που διεκδικεί χώρο στην καρδιά μας. Κι αυτό είναι μόνο μια λέξη. Αγάπη! 

Ντομένικα~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

Your email address will not be published.