Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Jan 10

H καρδιά αποφασίζει

Στην προσπάθεια μου να καλυτερεύσω την γραφή μου, αποφάσισα να γράφω εδώ μικρές ιστορίες ζωής. Μικρά μαθήματα ζωής, με ξεχωριστό το μήνυμα κάθε φορά. Εύχομαι να σας ταξιδέψω με ένα ευχάριστο τρόπο μακριά από τα καθημερινά σας προβλήματα και να γίνουν οι ιστορίες μου μικρά ευχάριστα διαλλείματα την ώρα του καφέ σας. Στην υγεία μας λοιπόν. 

H καρδιά αποφασίζει. 

Το Φθινόπωρο είχε τις δικές του χάρες. Ντυμένο με τόση φυλλωσιά, με χρώματα ζεστά της γης και με ένα γλυκό, φιλικό και δροσερό αεράκι να ανακουφίζει τα πρόσωπα, μετά από ένα καυτό μακρύ Καλοκαίρι. Η θερμοκρασία έπεσε αισθητά και έμοιαζε τώρα ο καιρός να δίνει ένα μεγάλο διάλλειμα μεταξύ Καλοκαιριού και Χειμώνα.  Ήταν πράγματι η καλύτερη εποχή για μετακόμιση, σκεπτόταν η Λάουρα. Χωρίς να επιβαρύνει το έργο της μετακόμισης, η πολύ ζέστη ή το τσουχτερό κρύο. Απλά τέλεια εποχή. Και ήταν πια έτοιμη για αυτή τη μετακόμιση που σχεδίαζε στο μυαλό της καιρό τώρα. 

Είχαν περάσει 2 χρόνια από τότε που έφυγε ο Ρόνυ όπου συζούσανε μαζί 5 ολόκληρα χρόνια. Ήταν ο άνθρωπος της, τον αγαπούσε, είχε επενδύσει σε αυτόν. Και ένα πρωί της ανακοίνωσε ότι ήθελε πίσω την ελευθερία του. Ήθελε να φύγει να ξαναρχίσει τη ζωή του και πάλι από την αρχή. Ξαφνικά του ήρθε η διάθεση για πειραματισμό στα 35 του χρόνια. Και εκείνη πικραμένη, σαστισμένη, χαμένη τον άφησε να φύγει, χωρίς ποτέ να είχε νιώσει έτοιμη για αυτό τον αποχωρισμό. Της ράγισε τη καρδιά. Της σταμάτησε το χρόνο. Της πάγωσε την ψυχή. Είναι απίστευτα σκληρό όταν ο ένας απ τους δύο κάνει όνειρα και αισθάνεται ολοένα και πιο ερωτευμένος, ενώ το άλλο ταίρι κάνει την ίδια στιγμή σχέδια για φυγή και για μια καινούργια ζωή που δεν έχει κρατήσει χώρο για σένα. Την ανάγκασε να είναι δυστυχισμένη παρά την θέληση της. Αυτό ένιωθε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Στην αρχή μούδιασε το μυαλό και η καρδιά της, λες και αρνιόταν να δεχτεί την καινούργια πραγματικότητα. Μετά ήρθε ο θυμός  σαν θηρίο και έκλεψε τον ύπνο της τα βράδια, μετατρέποντας τα σε εφιαλτικά. Αναρωτιόταν τι απέγινε, που πήγε, με ποιες τριγύρναγε. Μα το πιο φλέγων που έκαιγε το μυαλό της, ήταν πως μπόρεσε να φύγει έτσι απλά και να συνεχίσει τη ζωή του λες και δεν έγινε τίποτα. Δεν του έλειπε καθόλου? Δεν την επιθυμούσε? Δεν έκανε όνειρα για αυτούς?  Όλα έσβησαν λες και δεν υπήρξαν? 

Της πήρε 2 χρόνια να παραιτηθεί από τις γεμάτες αγωνία σκέψεις. Μετά από το θυμό, κουράστηκε και το μυαλό της αναζητούσε έντονα την χαρά. Ήταν όμορφη, νέα και έξυπνη και ήθελε να νιώσει και πάλι όρεξη για τη ζωή, να νιώσει και πάλι την διάθεση για νέες καινούργιες αναζητήσεις. Έτσι σκέφτηκε πως για αρχή θα μετακόμιζε σε άλλη περιοχή, με καινούργια πρόσωπα γύρω της, με καινούργια γειτονία και ανθρώπους. Θα άλλαζε σχεδόν τα πάντα. Κομμωτήριο, σούπερ μάρκετ, βενζινάδικο, όλα. Πλήρη ανανέωση. Θα κρατούσε την ίδια εργασία μιας και της απόφερε ένα καλό εισόδημα για επιβίωση. Θα ξεκαθάριζε και με αρκετούς δήθεν ‘φίλους’. Φτάνει η σαβούρα στη ζωή μου, σκέφτηκε φωνακτά καθώς κοιτούσε έξω τον καιρό. Αρκετό χρόνο έδωσε σε όλους και τι πήρε? Μονάχα 2-3 άνθρωποι στη ζωή της άξιζε να αποκαλεί φίλους! Φίλοι που ξενύχτησαν μαζί της, που δεν κουράστηκαν να ακούνε τα παράπονα της, που δεν έφυγαν όταν εκείνη πονούσε. Οι υπόλοιποι ήταν περισσότερο ‘φίλοι’ βαμπίρ. Δεν είχαν ποτέ χρόνο να ακούσουν, ούτε να στηρίξουν σε δύσκολες στιγμές. Ήσαν όμως πάντοτε εκεί για να μιλήσουν για τα δικά τους απωθημένα, ρουφώντας σου όλη την καλή ενέργεια. Αυτοί είναι οι ‘φίλοι’ βαμπίρ. Με τα διπλά και τριπλά πρόσωπα. Ένα για την κάθε περίσταση. Εγωιστές και συμφεροντολόγοι. Αρκετά τους ανέχτηκε από συνήθεια και καλοσύνη. Θα έκανε ένα γερό ξεσκόνισμα τώρα μαζί με αυτή τη μετακόμιση και θα άφηνε πίσω της όλων των ειδών ‘σκουπίδια’. 

Επιτέλους ένιωσε ξανά δυνατή. Ξημέρωσε η μέρα που θα ξεκινούσε μόνη της μια καινούργια ζωή, διώχνοντας από πάνω της το ρούχο της μιζέριας και της αυτό-λύπησης. Άρχισε κάτι μέρες τώρα να κάνει θετικές δηλώσεις που της έφτιαχναν τη διάθεση! «Άμα πιστεύεις στον εαυτό σου, σε πιστεύουν και οι άλλοι»! Της άρεσε πολύ αυτή η ατάκα. «Σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε!» αμέ, επαινούσε τον εαυτό της! «Καλημέρα καινούργια μου αγάπη, καλημέρα καινούργια ζωή!» έλεγε τραγουδιστά και χαμογελούσε γιατί πια τώρα ήξερε πως θεραπεύτηκε και δεν πονούσε μέσα της στη θύμηση του Ρόνυ. Τον είχε σβήσει τελειωτικά από μέσα της και θα γνώριζε καινούργια αγάπη. Σύντομα! 

Χοροπηδούσε ανέμελα όταν κάποιος κτύπησε την πόρτα. Έτρεξε ανέμελη να ανοίξει φωνάζοντας χαρούμενα, «Έρχομαι!!!» 

Μόλις άνοιξε τη πόρτα άκουσε τη ζεστή φωνή του να της λέει: 

—  Για χαρά σου Λάουρα. 

Σαν ένα δυνατό τύμπανο η καρδιά της βρόντηξε σε όλο της το σώμα λες και σήμανε συναγερμό παρά τη θέληση της. Το μισογεμάτο φλιτζάνι με καφέ, έπεσε από το ιδρωμένο χέρι της.  Ολόκληρο το σώμα της παράλυσε, χάνοντας τον έλεγχο της σαν μικρή μαθητριούλα στο πρώτο ραντεβού. Αφέθηκε μετέωρη να τον κοιτά σαν στήλη άλατος, σαν χαμένη στο διάστημα. Σαν μαγεμένη μικρή αδύναμη πυγολαμπίδα, έτοιμη να εξαφανιστεί. Μια φωνή μέσα της, η φωνή της καρδιάς, της ψιθύρισε χωρίς καμιά υπεκφυγή, χωρίς κανένα δισταγμό, χωρίς να την λυπηθεί έστω τόσο δα …… «Ηλίθια, τον αγαπάς ακόμα!!!».

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

Your email address will not be published.