Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Feb 15

Οι ‘Φύλακες’ της ‘Φυλακής’ μας!

Τριγυρνάνε στο μυαλό μου εδώ και λίγες μέρες, πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις θα έλεγα, περί σχέσεων μεταξύ παιδιών και γονιών. Πως αισθανόμαστε πια με τους γονείς μας που βρίσκονται στην ηλικία των εξήντα ίσως και μεγαλύτεροι και πως αισθανόμαστε με τα παιδιά μας που δεν είναι πια μωρά παιδιά, αλλά ξεχωριστές οντότητες στην ενηλικίωση τους. Έχω την εντύπωση πως σαν γονείς λαχταράμε πιο πολύ την αγάπη των παιδιών μας και την σημασία τους, ενώ σαν παιδιά αισθανόμαστε πιο απομακρυσμένοι από τους γονείς μας καθώς μεγαλώνουμε. Ένα συναίσθημα παράξενο, λες και δεν τους χρειαζόμαστε τόσο όσο πριν χρόνια. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Τους χρειαζόμαστε πάντα και τους αγαπάμε ίσως και περισσότερο μέρα με τη μέρα. Με μπερδεύει αυτό το συναίσθημα και αναρωτιέμαι αν απλά αυτό οφείλεται στην ανάγκη για αποστασιοποίηση και ωρίμανση. Γιατί κανείς δεν ωριμάζει αν δεν αποστασιοποιηθεί από την οικογένεια και τους γονείς. Ίσως είναι ένας από τους κύριους λόγους που βλέπουμε πολλά ‘παιδιά’ εδώ στην Κύπρο να μην ωριμάζουν, να μην μεγαλώνουν ποτέ. Ακόμα κι αν παντρευτούν, σε περίπτωση χωρισμού οι περισσότεροι γυρίζουν πίσω στους γονείς τους, αντί να συνεχίσουν τη ζωή τους ανεξάρτητοι, ζώντας στο δικό τους πλέον ιδιωτικό χώρο. Βλέπετε ο ιδιωτικός χώρος έχει και τις απαιτήσεις του. Έχει τις προσωπικές ευθύνες και φροντίδες, καθώς επίσης και κάποιους σταθερούς λογαριασμούς οι οποίοι απαιτούν ένα σταθερό εισόδημα. Ένα μεγάλο – ίσως το μεγαλύτερο – ποσοστό εδώ στο τόπο μας επηρεάζεται άμεσα από την Κυπριακή νοοτροπία που θέλει τον ομφάλιο λώρο να μην κόβεται ποτέ. Οι περισσότεροι γονείς γραπώνονται επάνω στα παιδιά τους και φροντίζουν με το πέρασμα του χρόνου αυτή η στενή σχέση να μην αλλάξει ποτέ. Προσωπικά πιστεύω πως πέραν απ την αγάπη που φυσικό είναι να νιώθουν οι γονείς προς τα παιδιά τους, υπερισχύει η ανάγκη τους για αιώνια σύνδεση σε στενό βαθμό, σε μη υγιή θα έλεγα επίπεδα. Και αυτό φυσικά μεταδίδεται από γενεά σε γενεά.

Υπάρχουν φυσικά και εξαιρέσεις όπου κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να κρατούν υγιή αποστάσεις, τόσο από τους γονείς τους, όσο και από τα παιδιά τους μετά από την ενηλικίωση τους. Γνωρίζατε ότι στην Βραζιλία τα παλιά χρόνια – δεν ξέρω αν ακόμη το πράττουν – όταν τα αγόρια ενηλικιώνονταν, τα έπαιρναν μακριά από τις μανάδες τους για ένα ολόκληρο χρόνο για να αποκτήσουν ανδρισμό, έτσι ώστε να μην επηρεάζονται από την ευαισθησία μιας γυναίκας μητέρας. Στην Ελλάδα αντιθέτως, τα πράγματα είναι αντίθετα. Συνηθίζεται όταν ο άντρας αρραβωνιαστεί ή ακόμη και παντρευτεί μέχρι το ζευγάρι να έχει το δικό του σπίτι, να ζούνε με τους γονείς του γαμπρού. Δηλαδή ο άντρας θέλει να είναι κοντά στην μητέρα του, για όσο περισσότερο χρονικό διάστημα γίνεται. Τώρα θα μου πείτε ποιος φταίει για αυτό? Ε μα φυσικά οι ‘καλές’ μανούλες που διατηρούν το έθιμο και την παράδοση αιώνες τώρα. Κι όμως η μαγκιά της μάνας είναι να βοηθήσει τα παιδιά της να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν ψηλά, όπως ακριβώς κάνουν τα πουλιά. Η φύση μας δίνει σαφέστατα τα μηνύματα για την εξέλιξη της ζωή.

Το ερώτημα μου όμως είναι, τι είναι αυτό που καθορίζει αυτές τις συμπεριφορές? Τι είναι αυτό που κρατά έναν άνδρα για τόσο καιρό κοντά στους γονείς του και δεν επιλέγει να ζει μόνος και ανεξάρτητος? Και τι είναι αυτό που ωθεί κάποιους γονείς να μένουν τόσο προσκολλημένοι στα παιδιά τους για όλα τους σχεδόν τα χρόνια. Γιατί επιλέγουν οι άνθρωποι αυτή την εξάρτηση. Πρόκειται για σχέση εξάρτησης τελικά? Και από τις δύο πλευρές σε πολλές περιπτώσεις? Πρόκειται για σχέση βαθιάς αγάπης που απλά όταν ισορροπηθεί μπορούν να βιώνουν παιδιά και γονείς την αγάπη αυτή χωρίς να υποφέρουν? Μήπως τελικά όλα στη ζωή είναι θέμα ισορροπίας και καλής θέλησης? Αυτό είναι το δικό μου πιστεύω, όσο αφορά το δυνατό αυτό δεσμό ανάμεσα σε γονείς και παιδιά. 

Πολλές φορές θέλουμε να ανοίξουμε τα φτερά μας, αλλά δεν μας αφήνουν οι γονείς, γιατί απλούστατα μας εκπαίδευσαν να είμαστε βαθιά συνδεδεμένοι μαζί τους, ενώ θα θέλαμε να έχουμε εύκολα την δύναμη να ξεφύγουμε έστω και λίγο ε? Η φυλακή τελικά μπορεί να έχει πολλές μορφές. Ακόμη και όταν οι ‘φύλακες’ μπορούν να είναι για μας, ότι πιο αγαπημένο!

Κι άλλες φορές κάποιοι  γονείς ωθούν τα παιδιά να ανοίξουν τα φτερά τους, να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους αλλά τα ίδια τα παιδιά επιλέγουν την ‘φωλιά’ με τη σίγουρη ασφάλεια και γονική φροντίδα. Τους αιώνιους δυνατούς ‘φύλακες’ προστάτες.

Αν αντιμετωπίζετε παρόμοιες καταστάσεις άσχετα από το αν είστε το παιδί ή ο γονιός, αν αισθάνεστε την ανάγκη να ελευθερωθείτε από ‘δεσμά’ που πιθανόν σας κάνουν να υποφέρετεμπορείτε να βρείτε βοηθήματα στα πιο κάτω βιβλία περί του θέματος, καθώς επίσης και για παρόμοια θέματα.

Domenica~

Τα βιβλία παρουσιάζονται με αλφαβητική σειρά

«ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ»

ΖΑΝ ΒΑΝ ΝΤΕ ΜΠΡΟΥΚ
ΕΚΔ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ 1999

«Αυτό το βιβλίο απευθύνεται στα παιδιά, όπως φαίνεται και από τον τίτλο του αλλά το συστήνω και στους εφήβους και στους ενήλικες. Αν οι γονείς όμως θέλουν να είναι ενήμεροι, στοιχηματίζω ότι θα αναγνωρίσουν στις σελίδες του τον εαυτό τους όπως συνέβη και με εμένα που βρήκα αυτό το βιβλίο μεγαλοφυές» (από το οπισθόφυλλο)

«Η ΣΥΝΑΙΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ.»

DANIEL GOLEMAN
ΕΚΔ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 1998

Ένα καταπληκτικό βιβλίο για την συναισθηματική νοημοσύνη του ανθρώπου, την ανάλυση των επιμέρους τομέων και τον τρόπο που μπορούμε να την προσεγγίσουμε.

Αγγίζει βαθύτερα την προσέγγισή μας επάνω στο πώς αισθανόμαστε για εμάς και τους συνανθρώπους μας.

«Η ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ»

(JOHN GOTTMAN)
ΕΚΔ. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Ένα καταπληκτικό βιβλίο με υπέροχες αναλύσεις για το πώς να μεγαλώνουμε παιδιά με συναισθηματική νοημοσύνη. ‘Ένας υπέροχος πρακτικός οδηγός

«ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΖΙΖΑΝΙΑ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤΑΙ»

SUE COWLEY
ΕΚΔ. ΘΥΜΑΡΙ 2002

Ένα καλό βιβλίο για εκπαιδευτικούς που παρουσιάζει τους τύπους των εκπαιδευτικών και τους δυναμικότερους τρόπους προσέγγισης των μαθητών με δυσκολίες ένταξης και όχι μόνο. Απευθύνεται για εκπαιδευτικούς από το Νηπιαγωγείο έως και το Γυμνάσιο.

«ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΗΛΙΚΙΑΣ»

ALECE MILLER
ΕΚΔ: ΡΟΕΣ 2005

Ένα υπέροχο βιβλίο που δένει θαυμάσια με συνεχή ταξίδια στο τότε και στο τώρα το πλάσιμο του χαρακτήρα μας από την παιδική μας ηλικία

–*–

«ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ.ΕΞΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΑΣ»

DR. RIAN ROET
ΕΚΔ. ΑΛΚΥΩΝ 2004

Μία περιεκτική αλλά ταυτόχρονα πολύ καλή προσέγγιση των συναισθημάτων μας, μια παρουσίαση τύπων προσωπικότητας, συναισθηματικά προβλήματα και τρόποι και τεχνικές αντιμετώπισής τους.

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΨΥΧΟΛΟΓΟ. ΓΟΝΕΙΣ ΘΕΛΟΥΝ»

ΝΙΚΟΣ ΣΙΔΕΡΗΣ

ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2009

Ένα βιβλίο για γονείς. Ένα βιβλίο για τον γονικό ρόλο. Μία ανάλυση τι θέλει ένα παιδί από τους γονείς του και πώς μπορούμε με απλό και άμεσο τρόπο να τους το προσφέρουμε.

«ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΥΝΝΕΦΟ»

Α.Σ.ΝΗΛ
ΕΚΔ: ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗΣ 1976

Ένα βιβλίο για τους λάτρεις της ελεύθερης εκπαίδευσης. Ένα σύστημα που τα παιδιά έχουν συμμετοχή τόσο στην εκπαίδευση, όσο και στην δομή τους. Πρόκειται για ένα όμορφο παραμύθι σχεδιασμένο και ολοκληρωμένο από τα παιδιά.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

Your email address will not be published.