Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Feb 18

Τα φτερά του έρωτα σε ένα κοκτέιλ!

ΜΕΡΟΣ   Ι 

Γιορτή των χρωμάτων! Επιτέλους ήρθε η μέρα που όλοι περίμεναν στην εντομούπολη. Μόνο που αυτή τη χρονιά η λαχτάρα όλων ήταν μεγαλύτερη, αφού στο δάσος των Μοραΐδων, είχε εγκατασταθεί η πιο όμορφη πεταλούδα έβερ. Και δεν ήταν απλά όμορφη, αλλά είχε αυτή την παράξενη ιδιότητα, αυτό το σπάνιο χάρισμα να αλλάζουν χρώμα τα φτερά της με το που άλλαζε διάθεση. Με το που θύμωνε ας πούμε, γινόταν φωτιά. Πορφυρά χρώματα στις αποχρώσεις του κόκκινου, προκαλούσαν σε όλους τον θαυμασμό αλλά και την ζήλια, αγνοώντας τα νεύρα της πεταλούδας. Συνήθως δεν νευρίαζε ποτέ και ήταν πολύ γαλήνιος χαρακτήρας, μέχρι που γνώρισε τον Δον Ακρίδα ο οποίος αφού ξετρελάθηκε μαζί της, δεν την άφηνε σε ησυχία. Μαγεμένος με τα εξαίσια φτερά της, την φλέρταρε ασυστόλως. Η μαντάμ πεταλούδα μας όμως είχε συμπαθήσει ένα απλοϊκό τεράστιο δυνατό μυρμήγκι και τον θαύμαζε για την εργατικότητα και μεθοδικότητα του. Ο κύριος Λίμπουρ – έτσι τον φώναζαν χαϊδευτικά, είχε 3 με 4 δουλειές. Δεν χασομερούσε καθόλου. Διαχειριζόταν το χρόνο του άρτια και ήταν παράδειγμα προς μίμηση. Και γι αυτό τον μισούσε σφόδρα το Δον Ακρίδας.  

Λεδέ – Καλέ μου Λίμπουρ πόσο χαίρομαι που σε βλέπω. Θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι. Ξέρω πόσο πολυάσχολος είσαι αλλά θα ήθελα να μάθω αν θα παρευρεθείς και εσύ στο μεγάλο χορό τον Χρωμάτων απόψε! 

Λίμπουρ – Πως βεβαίως και θα έρθω αλλά μην φανταστείς πως θα λάβω μέρος και στο διαγωνισμό, χε χε αφού είμαι απλά ένας σκέτος κατάμαυρος λίμπουρας. Θα δουλέψω όμως εκείνο το βράδυ στο μπαρ και σε προειδοποιώ δεσποινίς Λεδέ, φτιάχνω τα      καλύτερα κοκτέιλ. Αλήθεια από πού βγαίνει το Λεδέ? 

Λεδέ –  Α!!! η καταγωγή μου είναι Γαλλική! Εσένα γιατί σε φωνάζουν Λίμπουρ? Σημαίνει κάτι? 

Λίμπουρ – Λίμπουρας σημαίνει μυρμήγκι στα Κυπριακά. Η καταγωγή μου είναι Κυπριακή. Ε και εδώ τα φιλαράκια για να μου την σπάνε, με φωνάζουν Λίμπουρ χε χε  

Είπε με στάηλ ο Λίμπουρ, προσπαθώντας να την εντυπωσιάσει. Αλλά ο δύστυχος κοκκίνισε τόσο απ τον ενθουσιασμό του. Πάντα κοκκίνιζε άμα μιλούσε με την Λεδέ. Ήταν αδύνατο να αντισταθεί στην μαγεία που εκπέμπαν τα φτερά της. Έκανε να φύγει μα η Λεδέ αναπήδησε από τη μαργαρίτα στην οποία καθόταν και βρέθηκε κοντά του, πολύ κοντά του. 

Λεδέ – Χαίρομαι που θα είσαι το βράδυ στο χορό και σίγουρα θα δοκιμάσω τα εκλεκτά σου κοκτέιλ, αλλά διαφωνώ κάθετα σε κάτι. 

Λίμπουρ – Νε? Με ποιο καλή μου? 

Της απάντησε ο Λίμπουρ με ένα τρέμουλο στη φωνή του αφού τώρα πια είχε πάθει πατατράκ έτσι κοντά του που βρισκόταν και τον τρέλανε με ένα γλυκό μοβ και χρυσαφί χρώμα που πήραν τα φτερά της, προφανώς από την όμορφη διάθεση που της έφτιαχνε ο Λίμπουρ. 

Λεδέ – Αυτό που είπες πως είσαι σκέτος μαύρος χωρίς κανένα ιδιαίτερο χρώμα. Εγώ βλέπω τα ωραιότερα χρώματα σε εσένα ….. μέσα στην ψυχή σου και που αντανακλούνται όπως βλέπεις στα φτερά μου. 

Του είπε με την αισθησιακή της φωνή, βάζοντας τα δυνατά της να τον ξεκάνει με την ερωτική της διάθεση. Και τα κατάφερε αφού ο φτωχός Λίμπουρ παραπάτησε και έπεσε κάτω νιώθοντας εξευτελισμένος από την εμφανή ταραχή του. Η Λεδέ τον κοίταξε με ένα σκανταλιάρικο χαμόγελο και κουνώντας τα φτερά της, πέταξε μακριά φωνάζοντας του. 

Λεδέ – ΣΙ ΓΙΟΥ το βραδάκι καλέ μου! 

ΜΕΡΟΣ   ΙΙ      

Ο χορός των χρωμάτων ήταν πια γεγονός. Όλοι έβαλαν τα δυνατά τους να εντυπωσιάσουν με τα χρώματα τους. Το καταπράσινο σκουλήκι είχε γυαλίσει το δέρμα του και λαμπίριζε πολύ. Τα σαλιγκάρια έφτυναν το ένα στο άλλο από το πρωί και έτσι απέκτησαν με την ιδιαιτερότητα του σάλιου τους μια εντυπωσιακή παρουσία. Κάτι μελισσούλες το παράκαναν αφού πουδραρίστηκαν με πολύ γύρι και νέκταρ. Και να έρχεται καταφθάνει η Λεδέ εκθαμβωτική όσο ποτέ με το ουράνιο τόξο στα φτερά της. Μέλισσες, τερμίτες, μυρμήγκια, αράχνες, ψύλλοι και ακρίδες άφησαν όλοι με μιας, μία αναφώνηση θαυμασμού. Έλαμπε κυριολεκτικά και το ήξερε. Και δεν χρειαζόταν να κάνει και κάτι. Απλά σκεπτόταν τον Λίμπουρ και ενθουσιαζόταν τόσο πολύ που τα φτερά της άλλαζαν χρώματα σε διάφορους τόνους αφήνοντας μια μαγεία γύρω της.  

Στο πίσω μέρος ακούστηκαν να σπάνε ποτήρια και όλοι γύρισαν προς το μέρος του μπαρ καρφώνοντας τα μάτια τους στο σαγηνευτικό μπάρμαν που δεν ήταν άλλος από τον φίλο μας τον Λίμπουρ, όπου τόλμησε να γυαλίσει και αυτός το όμορφο μαύρο δέρμα του θέλοντας να εντυπωσιάσει έστω και λίγο πίσω από το μπαρ.  

Λίμπουρ – εεε συγνώμη μου έπεσε ένα ποτήρι. Συνεχίστε παρακαλώ. 

Πρώτη και καλύτερη πέταξε χωρίς να χάνει καιρό η Λεδέ και με ένα γρήγορο κούνημα των φτερών της κάθισε απέναντι από τον Λίμπουρ αφήνοντας τον άναυδο. 

Λεδέ – Γειάσου καλέ μου. Μου φτιάχνεις σε παρακαλώ ένα από τα φημισμένα σου κοκτέιλ? 

Λίμπουρ – Αμέσως!!! Εεεε τι να σου βάλω μέσα? Τι προτιμάς καλή μου? 

Ρώτησε ο Λίμπουρ με φωνή που έτρεμε και με το βλέμμα του χαμένο, θολωμένο από την ομορφιά της.  

Δον Ακρίδας – Βάλε της ότι θέλει, όλα κερασμένα από μένα. Λέδε,  μοιάζεις με οπτασία απόψε. Δεν έχω λόγια. 

Διέκοψε με τη βροντερή του φωνή ο Ακρίδας γυαλιστερός κι αυτός με τις φονικές του φτερούγες να κουνιούνται αδιάκοπα. Η Λεδέ άλλαξε διάθεση και φυσικά άλλαξε και το χρώμα στα φτερά της. Μια αντάβια μολυβιά με ασημένιες βούλες στόλισε την ομορφιά της. Και θυμωμένη την έβρισκε θεά ο Λίμπουρ που προσπαθούσε να φτιάξει το κοκτέιλ της ενώ δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της. 

Και ξαφνικά ένας δυνατός ήχος διέκοψε το όλο σκηνικό. Ήταν οι μουσικοί που μόλις άρχισαν να κτυπούν στα φύλλα ενός μεγάλου φυτού και να σπάνε ξυλαράκια βγάζοντας έτσι χορευτικούς ρυθμούς. Οι μέλισσες πρώτες στο χορό μπήκαν στην πίστα μαζί με τα ζουζούνια και έγινε ο χαμός. Η Λεδέ σε ένα πορτοκαλί της Άνοιξης χρωματάκι τώρα, γύρισε προς τον Λίμπουρ και φώναξε. 

Λεδέ – Η τώρα ή ποτέ!!!! 

Και τον προκάλεσε να χορέψει πρώτος μαζί της. 

Ο Λίμπουρ κοιτούσε γύρω-γύρω να βεβαιωθεί ότι όντως εκείνον κοιτούσε. Ο Δον Ακρίδας που κατάλαβε πια πως το παιγνίδι το έχασε, κοίταξε απογοητευμένος τον Λίμπουρ και του είπε. 

Δον Ακρίδας – Εσένα κοιτάει χαζέ μπάρμαν. Τι περιμένεις? Να αλλάξει γνώμη? Χόρεψε το, το κορίτσι μας! 

Και ο Λίμπουρ μαζεύοντας όλο το θάρρος που είχε στην καρδιά του σκαρφάλωσε γρήγορα στο μπαρ και αρπάζοντας την απ τα λεπτά της φτερά, την χόρεψε σε ένα ξέφρενο μάμπο.  

Η Λεδέ ακτινοβολούσε και σε αντίθεση με το μαύρο του καβαλιέρου της, ήταν το τέλειο ζευγάρι. Και ενώ χόρευαν ο Λίμπουρ θαρραλέος πια την ρώτησε. 

Λίμπουρ – Γιατί εμένα? Θα μπορούσες να έχεις όποιον θέλεις!  

Λεδέ – Γιατί εσύ είσαι η αιτία που έχω τα ωραιότερα χρώματα στα φτερά μου. Μόνο εσύ μου βγάζεις το καλύτερο μου εαυτό και αν αυτό δεν είναι σημάδι πως γιου αρ δε ουάν, τότε ποιο σημάδι να περιμένω γλυκέ μου Λίμπουρ?  

Την έσφιξε επάνω του και όσο την έσφιγγε τόσο αυτή χρωμάτιζε, σκορπώντας γύρω σε όλους τον θαυμασμό αλλά και την ζήλια.  

Μια απλή πεταλούδα με απλά δειλά χρώματα, πλησίασε τον Δον Ακρίδα και του είπε:

« Η καθαρή ομορφιά της Λεδέ ξεκινά από ένα μύθο των Παπάγκο. Σύμφωνα με τον μύθο, ο δημιουργός ένιωσε θλίψη για τα παιδιά, όταν συνειδητοποίησε ότι το πεπρωμένο τους ήταν να γεράσουν και να γίνουν αδύναμα πλάσματα. Μάζεψε, λοιπόν, τα όμορφα χρώματα από διάφορες πηγές όπως το φως του ήλιου, τα φύλλα, τα λουλούδια, και ο ουρανός. Έβαλε τα χρώματα σε ένα μαγικό σακούλι και το παρουσίασε στα παιδιά. Όταν εκείνα το άνοιξαν, οι χρωματισμένες πεταλούδες πέταξαν έξω ελεύθερες, γοητεύοντας τα παιδιά που δεν είχαν δει ποτέ τίποτα τόσο όμορφο. Οι πεταλούδες τραγούδησαν κι έκαναν τα παιδιά ακόμα πιο ευτυχισμένα. Όμως, τα πουλιά παραπονέθηκαν στο δημιουργό γιατί οι πεταλούδες ήταν τόσο όμορφες και μπορούσαν να τραγουδούν όπως τα πουλιά. Για αυτό ο δημιουργός απέσυρε από τις πεταλούδες τη δυνατότητα να αλλάζουν χρώματα αναλόγως της διάθεσης τους. Από τότε, αν και όμορφες, παραμένουν με τα ίδια χρώματα. Το μυστικό της Λεδέ όμως είναι ο έρωτας. Και από τότε που γνώρισε τον Λίμπουρ απέκτησε το χαμένο της χάρισμα που είναι τα φτερά της. 

Ο Δον Ακρίδας την κοίταξε εκνευρισμένος. 

Δον Ακρίδας – Καλά δεν μας είπες και κάτι καινούργιο. Το ξέρουμε άμα ερωτευτούμε λάμπουμε και ακτινοβολούμε σαν θεοί. Για δες και μένα!!! 

Ο Λίμπουρ και η Λεδέ παντρεύτηκαν στο δάσος των Μοραΐδων και έφτιαξαν το μεγαλύτερο έβερ μπαρ εντόμων. Με τα εξαίσια κοκτέιλ και τα μαγικά φτερά της Λεδέ, έκαναν χρυσές δουλειές και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!!! 

Τέλος

Πρέπει να ομολογήσω ότι την ιστορία αυτή την έχω εμπνευστεί από μία μαγική πεταλούδα και όσο παράξενο κι αν σας φαίνεται, ναι και από ένα μπάρμαν. Αφιερωμένο λοιπόν!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Comments

  1. neyla says:

    Poses eikones mou eftiakses mesa sto myalo. Posa synaisthimata anadythikan me tin dihghsh tis istorias sou kai poso gnwrima mou akougontn ola! Taksidepsa ston magiko sou kosmo pou ama to kaloskefteis einai kai o dikos mou kosmos kai eniwsa oti ontws o erwtas mas metamorfwnei, mas kanei lamperous kai pio tolmirous, ma ananewnei kai i lampsi mas aktinovolei. Ax filenada mou makari na yparksei o xoros twn xrwmatwn!!! Kai as allaksoun osa xrwmtata theleis :)xxxxx
    Yperoxi istoria kai wraio grapsimooooo me teleies eikones gia mas tis oneiroparmenes 🙂
    I love u!!! xxxx

    • Domenica says:

      Neyla mou poso k ego se efharisto pou mporis na agapas afta pou grafo k na ektimas ton psihiko mou kosmo. Einai spanio doro sti zoe na mporoun oi alloi na se ‘vlepoun’ pragmatika opos eisai! Kai tha eimai pantotina evgnomon pou i zoe mou estile tetia fili. Tin kaliteri tou kosmou. Ktes akousa kati poli aplo alla poli omorfo. Kapoios pou zouse stin paranomia k eihe kani polla kaka pragmata sti zoe tou, eroteftike xafnika mia gyneka k i agapi ton malakose k ithele na alaxi kai eipe afto “O erotas se kani na thelis na ta kanis ola omorfa”. Skepsou ti dynami ehi o Erotas ma kyrios i AGAPI. xxxxx

Leave a Reply

Your email address will not be published.