Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Mar 31

Θα ναι σαν να μπαίνει Άνοιξη!

Σε ένα χωριό σαν την Ελεδιώ ότι κι αν γινόταν το μάθαιναν όλοι. Ένα από τα πιο μικρά χωριά της Πάφου, μέστα βουνά και τα λαγκάδια. Μέστη καρδιά της Πάφου. Εκεί που λέτε μέσα σε μια σταλιά χωριουδάκι γεννήθηκε μια ημίθεα. Οι γονείς της την ονόμασαν Ελεδιώ ακριβώς όπως το όνομα του χωριού γιατί η μάνα της την γέννησε μέστα χωράφια ενώ δούλευε με την κοιλιά στο στόμα. Και μόλις που περπάτησε καλά η μικρή Ελεδιώ, δεν καθότανε στιγμή. Έτρεχε μέστα χωράφια με τους γονείς της και ήταν ελεύθερη σαν τον άνεμο, χαρούμενη σαν την Άνοιξη και όμορφη σαν το Καλοκαίρι. Όλο το χωριό της είχε ιδιαίτερη αδυναμία και οι γονείς της την καμάρωναν καθώς μεγάλωνε και ομόρφαινε περισσότερο χρόνο με το χρόνο. Ήταν στα δεκαέξι της χρόνιας, στο άνθος της ηλικίας της όταν έφθασε στο χωριό ένας άρχοντας από μια πολύ μακρινή πόλη της Κύπρου, την Κερύνεια. Ήταν όμορφος και γεροδεμένος μα κυρίως ήταν αλλιώτικος. Δεν ήταν χωριάτης αλλά γραμματιζούμενος. Ήρθε να διδάξει στα παιδιά του χωριού. ‘Όλες οι κορασίδες στο χωριό λιμπίστηκαν μαζί του. Όλο ψου, ψου, ψου στα σοκάκια του χωριού και φυσικά καμιά τους δεν έλειπε απ το μάθημα. Άρχοντας ήταν γιατί είχε πολλά κτήματα στην Κερύνεια και ήταν πλούσιος. Ανάγκη για δουλειά δεν είχε μα αγαπούσε πολύ την διδασκαλία και ήθελε να μορφωθούν οι νέοι άνθρωποι της επαρχίας. Η Ελεδιώ δεν πήρε χαμπάρι αφού όλη μέρα ήταν στα χωράφια και δούλευε με τις αδελφές της τραγουδώντας γιατί αγαπούσε πολύ την φύση. Δεν την ένοιαζε που ήταν σκληρή δουλειά η γη, της έδινε χαρά και ζωή. Μόνο το δημοτικό είχε τελειώσει η Ελεδιώ και ρίχτηκε στη δουλειά με μεγάλη της χαρά. Ο πατέρας της συχνά της έλεγε πως αγόρι θα έπρεπε να γεννιόταν, τόσο δουλευταρού που ήταν. Με τα πολλά όμως έφτασαν και στα δικά της αυτιά τα μαντάτα για τον κυρ δάσκαλο και η περιέργεια φώλιασε στη ψυχή της να τον γνωρίσει να δει τέλος πάντων την αρχοντιά και την εμορφιά του που τόσο είχαν εντυπωσιαστεί οι φιλενάδες της. 

 Έτσι την Κυριακή ντύθηκε στα καλύτερα της και πήγε όπως και όλο το χωριό στην εκκλησία. Τον έψαχνε με το βλέμμα της ανάμεσα στους χωριανούς αλλά τίποτα. Και ξαφνικά ακούστηκε ένα σιγανό κοριτσίστικο αναφωνιτό μες τη μικρή την εκκλησία και η Ελεδιώ γύρισε προς τα εκεί να δει τι να έγινε. Της φάνηκε πως ο ήλιος έμπαινε από την πόρτα της εκκλησιάς. Ένα γλυκό χρυσό χρώμα απλώθηκε από τη μορφή αυτού του άντρα. Η ματιά του έμοιαζε με βελούδο και τα το χαμόγελο του ξελόγιαζε και μοναχές. Σάστισε η καημένη η Ελεδιώ και πρώτη της φορά που ένιωθε έτσι, σαν να την διαπέρασε κεραυνός και καιγόταν κάτι μέσα της, εκεί κοντά στην καρδιά, ανάμεσα στα στήθια.

«Μα έτσι είναι ο έρωτας? Έτσι σκιρτά η Αγάπη? Μου κόπηκαν τα πόδια, τι είναι τούτο παναγιά μου» μονολόγησε στον εαυτό της και έτρεξε σαν σίφουνας έξω από την εκκλησιά. Μια από τις φιλενάδες της την ακολούθησε «Ελεδιώ τι έπαθες και τρέχεις, δεν τέλειωσε ακόμα η λειτουργία, έλα πίσω». Μα η Ελεδιώ ήταν ξαναμμένη σαν παπαρούνα και δεν καταλάβαινε ούτε η ίδια τι είχε πάθει. Η φίλη της την κοίταξε καλύτερα και την άγγιξε στο μάγουλο «Μωρή κεραυνός σε κτύπησε? Πως κοκκίνισες έτσι φιλενάδα μου?» και την πήρε το γέλιο που η Ελεδιώ έμοιαζε τώρα με φράουλα. 

Από εκείνη την ημέρα η μικρή Ελεδιώ δεν μπορούσε να τον βγάλει απ το μυαλό της και κάθε μέρα πήγαινε στα χωράφια και αντί να δουλεύει όπως έκανε πάντα, έπαιζε με τα κλαράκια στα δέντρα, ήταν συνεχώς αφηρημένη, σαν να της έκαναν μάγια. Οι αδελφές και γονείς της δεν καταλάβαιναν τι της συνέβαινε και ανησυχούσαν αλλά απ την πολλή τους την αγάπη δεν την ενοχλούσαν μέχρι να τους μιλήσει από μόνη της. 

«Θέλω να πάω σχολείο, να μάθω γράμματα, θα αρχίσω από αύριο» 

Τους ανακοίνωσε ένα μεσημέρι όταν όλη η οικογένεια ήταν γύρω απ το τραπέζι και τρώγανε. 

«Αυτό ήτανε κορίτσι μου που σε τυραννούσε τόσες μέρες? Και βεβαίως να πας σχολείο, άμα το θες γιατί όχι.» 

Έτσι βγήκε η απόφαση. Φυσικά η Ελεδιώ άρχισε το σχολείο και ήτανε και πολύ καλή μαθήτρια, αλλά η αιτία ήτανε ο έρωτας και αυτό που την κτύπησε εκείνη τη πρώτη φορά που τον είδε στην εκκλησία. Όμως με τέτοιο κίνητρο μάθαινε μια χαρά τα γράμματα και μετά από λίγους μήνες έγινε ξεφτέρι. Μάλιστα ο κυρ δάσκαλος της μιλούσε συχνά και της έλεγε πως θα μπορούσε να σπουδάσει αν το ήθελε πολύ και πως ήταν πολύ έξυπνη και θα γινόταν μια πολύ καλή δασκάλα. Η Ελεδιώ ενθουσιάστηκε με την ιδέα. 

«Δασκάλα? Εγώ του χωραφιού και του κάμπου να μάθω γράμματα στα παιδιά!!! Αυτό κι αν είναι δώρο, αυτό κι αν είναι δουλειά.» Του απάντησε και από τότε μόνο αυτό σκεφτόταν. Ξαφνικά λες και αυτά τα δύο, έρωτας και μάθηση γίνανε ένα. Ήταν παράξενο μα της έδιναν και τα δύο τόση μεγάλη χαρά. Μέχρι που μια μέρα ήρθε στο χωριό μια πολύ όμορφη γυναίκα. Ήταν πολύ διαφορετική από όλες τις γυναίκες της Ελεδιού και προκαλούσε τον θαυμασμό με τα όμορφα φορέματα της, τις κομμώσεις στα μαλλιά της και τον ωραίο τρόπο που μιλούσε. ‘Όλοι αναρωτιόντουσαν πια ήταν. Μα ήταν ζήτημα χρόνου να μάθουν σε ένα τέτοιο δα μικρό χωριουδάκι. Την Κυριακή μετά την εκκλησία η κυρ δάσκαλος την σύστησε σε όλους. 

«Αυτή είναι η Αριάδνη, η αρραβωνιαστικιά μου. Έχουμε αρραβωνιαστεί πριν λίγες μέρες. Και τώρα ήρθε εδώ να σας γνωρίσει όλους!» 

Άλλος ένας κεραυνός κτύπησε την όμορφη νεαρή Ελεδιώ. Μόνο που αυτή τη φορά δεν έβλεπε τον ήλιο τόσο χρυσό και δεν κτυπούσε από χαρά και ενθουσιασμό η καρδιά μα από απογοήτευση και φόβο. Τι κακό μαντάτο ήτανε ετούτο. Μα πως ήταν δυνατόν. Ονειρευόταν ξύπνια και τα έβλεπε όλα όπως ήθελε εκείνη. Νόμιζε πως και εκείνου του άρεσε και πως την αγαπούσε μάλλον κρυφά. Αυτά έβαζε στο μυαλό της και πετούσε στους επτά ουρανούς. Και τώρα από εκεί πάνω, από τους επτά ουρανούς έπεσε. Άλλος ένας κεραυνός την κατακεραύνωσε και αυτή τη φορά δεν ήταν ο κεραυνός του έρωτα, μα ο κεραυνός της πραγματικότητας. Μια πραγματικότητα πολύ δύσκολο να δεκτή ένας νέος ερωτευμένος άνθρωπος στα 16 μόλις χρόνια της. 

Εκείνο όμως που δεν ήξερε η Ελεδιώ τότε ήταν πως μετά από πολλά χρόνια θα στεκόταν στην ίδια θέση, εκεί που στεκόταν ο κυρ ομορφονιός δάσκαλος και θα ανακοίνωνε σε όλους τους χωριανούς τους δικούς της αρραβώνες, δασκάλα τώρα του χωριού. Του χωριού της που τόσο αγαπούσε και που δεν ήθελε να φύγει μα φρόντισε μέσα από εκείνο τον εφηβικό της έρωτα να καρποφορήσει τις σπουδές της και να γυρίσει πίσω δασκάλα πια γεμάτη γνώση και αγάπη να διδάξει τα μικρά παιδιά της Ελεδιού. 

Βλέπετε φίλοι μου δεν έχουμε πάντα χάππυ έντ σε όλα τα λάβ στόρις μας και είναι πολύ σημαντικό ο άνθρωπος κάποτε να μπορεί να έχει τη δύναμη μετά από κάποια δάκρυα, κάποιες απογοητεύσεις να βλέπει τα δώρα που αποκομίσε από μια τέτοια εμπειρία. Γιατί τίποτα δεν πάει χαμένο. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο σε αυτή τη ζωή. Σε όλα υπάρχει ένα δίδαγμα και ένα μήνυμα προς εμάς και το χαμένο θα υπάρξει μόνο αν εμείς δεν μπορέσουμε ποτέ να δούμε τι κέρδος μας έμεινε από μια ιστορία που δεν μας ήρθε όπως την θέλαμε. 

Συχνά τα μηνύματα μπορεί να αφορούν εμάς κι όχι τους άλλους. Μπορεί να είναι μικρές δοκιμασίες που μας μιλούν με ένα σιωπηλό τρόπο θα έλεγα μέσα από τα βιώματα μας, θέλοντας μας να μπορέσουμε να μάθουμε, να εξελιχτούμε και να διορθώσουμε ίσως τα πιστεύω μας και το μικρό εαυτό μας.   

Κάθε φορά που ένας κεραυνός κοκκινίζει τα μάγουλα σας χωρίς να σας δροσίζει με έναν έρωτα, κάντε την επιλογή σας γιατί δεν είναι όλα στο χέρι του ‘άλλου’. Είναι όλα 50-50 σε αυτή τη ζωή. Μην γίνεστε θεατές, μην περιμένετε να σας σώσουν. Διεκδικήστε τα δώρα σας κι αν αυτοί που διαλέξατε δεν μπορούν να σας τα δώσουν, τότε αρμενίστε για αλλού και μην αφήνετε τα μαργαριτάρια σας έμπροσθεν των χοίρων (αγαπημένη μου φράση-συμβολική- από την βίβλο). Κάπου εκεί έξω υπάρχει αυτός που καρτερεί τα ‘μαργαριτάρια’ σας. Γιαυτό μην χάνετε καιρό και κυρίως μην αφήνετε τίποτα να σας κρατά πίσω. Γιατί απλούστατα η ζωή πάει μόνο μπροστά. 

Καλό τριήμερο μπλογκόφιλοι μου!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. Stella says:

    oraia istoria me sofa didagmata…ti na po?? egrapses pali!!!”

  2. neyla says:

    E reee ti exei na ginei ereeeeeee BEST SELLEEEEEEERRRR Noumero 1 2 3 4 5 …..xiliaaaaaaaa 🙂
    Ti na pw pale pou ta eipa ekatomyria fores! Exeis to xarisma filenada mou ! Exeis to xarisma na magevese kai na mas mageveis ! Kai epiasa kai to minima sou sto telos xm xm 🙂
    Ti Elediw ti Eleniw ?? xaxaxxxa 🙂 To idio kai to afto 😉

    • Domenica says:

      hahahhahahha pianis poulia ston aera pou na men sou po!!!!! 🙂
      Ahhh Elenio mou k eisai se poli kalo dromo, TRUST the writer hahahahah
      Efharisto pou mou grafis, einai megali hara gia mena xxx

Leave a Reply

Your email address will not be published.