Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Sep 08

Ανιδιοτελής αγάπη!

Κάπου διάβασα, πως οι μητέρες είναι όλες ελαφρά παρανοϊκές. Αφού μπορούν εύκολα να παρανοήσουν, μέσα από μυριάδες σκέψεις που μπορεί να κατακλύσουν το μυαλό τους, μιας και τον περισσότερο καιρό ανησυχούν για τα παιδιά τους. Έχουν την ικανότητα να δημιουργήσουν τρομακτικά σενάρια που να αγγίζουν τρομοκρατικές ιστορίες. Νομίζω οι μητέρες θα μπορούσαν να γράψουν τουλάχιστο ένα βιβλίο σε όλη τους τη ζωή, αφού μετά τη γέννηση των παιδιών τους, διακατέχονται από απίστευτη φαντασία που άνετα αγγίζει τα όρια της τρέλας. Δεν είναι κακό αυτό, μπα όχι. Αντιθέτως όταν προέρχεται από μια μητέρα είναι απλά χαριτωμένο.

Η απόφαση να κάνει κανείς παιδί είναι πραγματικά βαρυσήμαντη. Αποφασίζεις ν’ αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου για πάντα. Θα βρίσκεσαι νοερά σε όποια χώρα κι αν πάνε να ζήσουν. Για μια μητέρα δεν υπάρχει απόσταση, δεν υπάρχει ο χρόνος. Δεν υπάρχει εμπόδιο που να μπορέσει να την σταματήσει από το να τρέξει κοντά στο παιδί της όταν αυτό πραγματικά την χρειάζεται. Δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να της πει ΟΧΙ. Θα έχει τη δύναμη να τον λιώσει όσο μικροκαμωμένη και ελαφριά κι αν είναι. Βλέπεις, οι γονείς είναι σαν τον Θεό, θέλεις να ξέρεις ότι υπάρχουν κάπου και θέλεις να έχουν καλή γνώμη για σένα, αλλά τους καλείς μόνο όταν χρειάζεσαι κάτι. Και το γνωρίζεις πως άμα τους χρειαστείς είναι πάντα εκεί. Ακόμη κι αν είναι φτωχοί άνθρωποι θα βρούνε τα χρήματα που έχεις ανάγκη μέσα σε λίγες ώρες. Θα δανειστούν, θα ζητήσουν, θα παρακαλέσουν -ποτέ για τους ίδιους- μα εύκολα για τα παιδιά τους.  

Τι είναι αυτό το φίλτρο που μετατρέπει έναν άνθρωπο σε κάτι τόσο γιγαντιαίο από τη στιγμή που γίνεται γονιός. Ποια είναι αυτή η δύναμη που τους μετατρέπει σε μικρούς Θεούς? Και πως γίνεται να αγαπούν συνέχεια ακόμη κι όταν γίνει ο μαύρος χαμός στο σπίτι? Έχετε ακούσει ποτέ, πως ο θυμός μιας μητέρας είναι σαν το ανοιξιάτικο χιόνι, μπορεί να πέσει πολύ, αλλά θα λειώσει γρήγορα. Ούτε που θυμάται τα σκληρά λόγια που της είπαν τα παιδιά της. Ναι, έκλαψε πολύ μέχρι που κλείσανε τα μάτια της απ’ το κλάμα, αλλά ως δια μαγείας τα ξέχασε όλα και γρήγορα άνοιξε την αγκαλιά της να χωρέσουν μέσα και πάλι τα παιδιά της. Η γιαγιά μου έλεγε πως, όταν είσαι καλή μητέρα, όλα συγχωρούνται. Και η μητέρα μου πάντα λέει πως αυτό είναι η «Ανιδιοτελής αγάπη»! Την βιώνεις μόνο όταν αποκτήσεις παιδί. Συνεχώς δίνει και προσφέρει χωρίς να νοιάζεται για κάποιο αντάλλαγμα. Η χαρά του να προσφέρει στα παιδιά της, την καλύπτει απόλυτα. Ανιδιοτελής αγάπη, το σπανιότερο συναίσθημα και το βιώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό οι μητέρες. Πολύ περισσότερο από τους πατεράδες -τουλάχιστον ως επί το πλείστον- και για όσους διερωτάστε γιατί, μας δίνει μια γλυκιά άποψη ο μεγάλος μας φιλόσοφος Αριστοτέλης «Οι μητέρες αγαπούν τα παιδιά τους πιο πολύ από τους πατεράδες. Κι αυτό, διότι πρώτον ο τοκετός είναι οδυνηρός, και δεύτερο, είναι σίγουρες ότι τα παιδιά που γέννησαν είναι δικά τους»! Ωραίος ο Αριστοτέλης, δεν βρίσκετε *χαμόγελο* 

Όπου υπάρχει μητέρα στο σπίτι, τα πράγματα πάνε καλά. Με τις μαγικές ικανότητες της μπορεί να μετατρέπει βομβαρδισμένα δωμάτια σε πλήρη τάξη. Με μια ντομάτα και λίγο ψωμί μπορεί να φτιάξει καταπληκτικό φαγητό. Ένα τσάι με μέλι απ’ τα δικά της χέρια, γιατρεύει τον πονεμένο μας λαιμό. Το δικό της χέρι στα μαλλιά μας, στη δύσκολη μας ώρα, μοιάζει με βάλσαμο και η παρουσία της μόνο είναι η μεγαλύτερη σιγουριά πως θα είμαστε ξανά καλά. Κάποτε δεν χρειάζεται να πει τίποτα, είναι αρκετό να την ακουμπάμε. Οι μητέρες είναι πάντα τόσο ζεστές και μαλακές. Και έχουν το ωραιότερο χαμόγελο στο κόσμο. Κι όταν δεν αντέχουν να μην μιλούν αρχίζουν τις συμβουλές. Σαν μια κασέτα στο μυαλό τους που επαναλαμβάνεται για τουλάχιστον 18-20 χρόνια. « …να προσέχεις, ντύσου καλά, έφαγες? ….φάε κι άλλο, μην τρέχεις θα κτυπήσεις, μην μιλάς με αγνώστους, έλα σπίτι νωρίς …..δεν κοιμάμαι άμα αργείς, πάρε κλειδιά μαζί σου, το πορτοφόλι σου, χρήματα έχεις? Να προσέχεις, έλα να σε φιλήσω, σε αγαπώ …..» 

Και οι συνήθεις απαντήσεις των παιδιών …. « …. Ηρέμησε ρε μάνα, πήρα σακάκι …..δεν πεινώ σου λέω …..θα αργήσω κοιμήσου, σταμάτα να ανησυχείς ….. τι θέλεις πάλι? …….έφυγα βιάζομαι …….τίποτα δεν θα πάθω …….. εντάξει τα ‘παμε αυτά …..άντε πάλι από την αρχή ρε μάνα δεν βαριέσαι να τα ξαναλές? ……ναι ναι και εγώ σ αγαπώ ….άσε με ρε μάνα ….» 

Κι άμα γίνεις μητέρα, η κρίση σου για τους άλλους αρχίζει και μετασχηματίζεται αργά σε συμπόνια και κατανόηση. Ο εγωισμός σου δεν υπάρχει. Κι αν υπάρχει μαλακώνει αρκετά. Πάει και κρύβεται σε βαθιά μπαούλα που κατοικούνε μέσα σου καλά κρυμμένα, συντροφεύοντας ο εγωισμός, την ζήλεια, την κακία, την αδιαφορία και ότι άλλο πεταμένο εκεί μέσα.  

Τελικά οι μητέρες κάνουν τον κόσμο καλύτερο, πιο τρυφερό, πιο αληθινό και σίγουρα πιο ασφαλή. Ακόμα κι αν αυτό που έχουν να προσφέρουν είναι πολύ λίγο, θα είναι πάντα αρκετό για τα παιδιά της.  

Θα κλείσω με δύο από τα ωραιότερα γνωμικά για την αγάπη μιας μητέρας! 

Πουλόβερ, ένα ρούχο που φοράει το παιδί, όταν η μητέρα του κρυώνει.

Κι ο κόρακας τα παιδιά του αετόπουλα τα βλέπει.

Domenica~

Αφιερωμένο στα παιδιά που με έκαναν μητέρα, στο Χρίστο και Άννα!

Αφιερωμένο στη μητέρα μου Άννα!

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

14 Comments

  1. neyla says:

    Dyo mikra diamantakia ksafnika drapetevsan apo to thisavrofylakio twn matiwn mou. Dyo mikra krystallina dakrya poy sto diava tous enwthikan me me to potami tis psixis mou , kylwntas aggiksan tin kardia mou diavazontas afto to katapliktiko sou arthro kai apeleftherwsan to pio magiko synaisthima ston kosmo! To synaisthima pou niwthoun mono dyo katigories anthrwpwn. H katigoria pou onomazetai “MAMA” alla kai i katigoria olwn ekeinwn poy agapithikan kai eniwsan tin anidioteli agapi mias yperoxis manoulas! Egw mana akoma den eimai, mporw omws me tin megalyteri vevaiotita na dilwsw oti exw mia katapliktiki, gemati dynami, gemati synaisthima manoula pou tin latrevw kai eyxomai na ginw kapoia stigmi eksisou aksia kai antaksia tis:) Pragmatika i leksi MANA isws na einai i pio glykia kai i pio dynati leksi pou graftike kai eipwthike pote! Agapimeni mou se eyxaristw gia afto sou to arthro pou me sygginise afantasta giati nai kserw oti gia tin manoula mou i kardia tis einai 3 fores eksw apo to swma tis edw kai 32 xronia 🙂 Akoma klaiw…palavi!!!

    • Domenica says:

      hahahha…..agapoulina mou kles? ma einai dakrya anipotis haras afta! I sigginisi pou mas kani na aggizoume to pio vathy simio mesa mas! Moiazi me oneiro isos ma ego to vlepo idi mprosta mou se eikona, tin Neyla mou me to mikro tis Neylaki, ena kataxantho aggelaki, asprouli san nyfada hioniou me dio panselina matia pou mia mera tha se fonaxi…”mama”!!!! xxxxxx

  2. Sofia Riala says:

    ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ !!!!!!!!!!!

  3. Annie says:

    POLY WRAIO………..!
    EYXARISTOUME pou to moirastikes :)!

    X

  4. stella says:

    Den eho tipota na po meta ap’ afto pou diavasa para mono oti agapao tin mama mou tora akoma perissotero giati einai i pio glykia manoula ston kosmo kai episis “aahhh ego pote tha gino mana????” (poly glyko kai alithino to arthro sou)

    • Domenica says:

      Herome pou diavazontas to arthro mou enioses tryferotita k agapi gia manoula sou pou enoite panta niothis alla kapote mas vgeni etsi pio entona…..min anisihis k tha gnorisis k esy to/ta morakia sou …. ola stin ora tous!!! Ehoun tin ora tous pou tha erthoun sti zoe sou xxxxx

  5. ALKYONI says:

    Me pires piso sto hrono otan ola mou ta pedia itan mikra, meta efivoi k pane hronia na ta skefto ekina ta hronia….Pragmatika hriazomaste na xanathymomaste k na xananiothoume afta pou perasan, se oti afora eidika ti mitrotita. Kani ti kardia na fterougizi, na theli na petaxi mazi me ta pedia mas pou fevgoun eite gia spoudes eite gia doulia. Kai oi paterades agapoun ta pedia tous alla I syndesi tis manas me ta pedia tis einai kati shedon anexigito.

  6. georgia says:

    δυστυχώς η μαμά μου δεν έκανε τίποτα απο όλα αυτά, τίποτα απο ολα αυτα που εγραψες στο καταπληκτικό σου αρθρο δεν την χαρακτηριζουν…εγω ειμαι μαμα ενος 3χρονου αγοριου και θελω να του προσφερω ολα οσα δεν πηρα..η λεξη μαμα με συγκινει, ποτέ δεν θα ζήσω αυτό που ζήσατε εσείς κι αυτό με πονά ιδιαίτερα…

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου και χαίρομαι που σου άρεσε τόσο! Από την άλλη λυπάμαι πολύ που δεν βίωσες την μητρική αγάπη έως παιδί. Είναι μεγάλη απώλεια αν και με τα χρόνια η ψυχή μπορεί και γεμίζει ξανά και ξανά με την αγάπη που έχεις να δώσεις εσύ, στο παιδί σου, στη φίλη σου, στο σύντροφο σου. Γενικά η αγάπη έχει τόση δύναμη, την μεγαλύτερη θα ‘λεγα που γιατρεύει όλες τις πληγές. Καλή συνέχεια καλή μου 🙂

      • georgia says:

        ειμαι σιγουρη πως με αγαπησε και με αγαπα ακομη απλα δεν μου το εδειξε ποτε..(ουτε εστω με ενα φιλι ή μια αγκαλιά), δεν εχω μνημες τρυφεροτητας και μυρωδιες..σε ευχαριστώ για ολα οσα με εκανες να νιωσω

        • Domenica says:

          …ίσως και η ίδια να μην βίωσε τη μητρική αγάπη και δεν ήξερε πώς να την δώσει… ίσως πάλι απλά να μην ήταν έντονο το μητρικό φίλτρο μέσα της, συμβαίνει σε αρκετές γυναίκες και σε αυτό δεν φταίει κανείς, απλά έτσι έχουν τα πράγματα. Και εγώ σε ευχαριστώ για το χρόνο σου, καλή συνέχεια 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.