Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Nov 07

Ακριβά δώρα, τα ακριβότερα!

Το Σάββατο το σκάσαμε απ’ τη πόλη, πήγαμε εξόρμηση στο ΙΚΕΑ με τον Κίνγκ. Με το που μπήκαμε μέσα, φάτσα μπροστά μας ένα τεράστιο Χριστουγεννιάτικο δέντρο φορτωμένο χρώματα, αλειμμένο με ζεστή αγάπη. Κάμποσα πιτσιρίκια χοροπηδούσαν σαν μικροί ενθουσιασμένοι νάνοι γύρω-γύρω. Σήκωσα το βλέμμα ψηλά να συναντήσω την κορυφή του, τα αστέρι εκεί ψηλά και χαμογέλασα και εγώ σαν παιδί που είδε μπροστά του να ζωντανεύει ένα παραμύθι. «Πάλι χαίρεσαι?», μου είπε ο Κίνγκ με το που παραπάτησα σαν χαζό, αφού περπατούσα με το κεφάλι ψηλά χε χε. Με τα δόντια κρατιέμαι να μην στολίσω το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας από τώρα. Είναι κι όλη αυτή η ηλιοφάνεια, δεν μύρισε ακόμη Χειμώνας, σαν άνοιξη μοιάζει έξω και εγώ είμαι πολύ Χειμωνάκι. Αγαπώ Χειμώνα τρελά και αυτός δεν έρχεται βρε παιδί μου. Κάθε χρόνο μας σκάει μέχρι να ρίξει κρύο βαρύ, να πέσει βροχή, να μυρίσει χώμα, να ακούσουμε και καμιά βροντή να τρομάξουμε. Εγώ συνήθως άμα βροντά γελώ δυνατά. Μου φαίνεται λες και φωνάζει ο ουρανός νευριασμένα. «Χέι ουρανέ, τι φωνάζεις καλέ? Σημασία θες μου φαίνεται, έλα ρίξε βροχή και χιόνι στα βουνά μας, ρίξε να παίξουμε σαν μικρά παιδιά». Πλάκα έχει ο Χειμώνας αλλά δεν έρχεται ….λέτε με τα χρόνια να εξαλειφτεί? Αν γίνει κάτι τέτοιο την Αλάσκα δεν την γλυτώνω, αφορμή ψάχνω μου φαίνεται. Στα λόγια φυσικά όλα είν’ καλά και εύκολα. Στην πράξη όμως λίγα δεν πονάνε. Τώρα θα διερωτάστε για τι πράγμα μιλώ. Μιλώ για ένα μακρινό όνειρο που το λένε Αλάσκα που κάποτε, αλήθεια το πίστεψα πολύ βαθιά μέσα μου πως θα γινόταν πραγματικό. Όσο περνάνε όμως τα χρόνια με ψιλό φοβίζει. Το αισθάνομαι με τον καιρό, ακραίο και άπιαστο, σαν ξεθωριασμένο γράμμα στο συρτάρι. Αυτά κάνει ο φόβος και όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο πολύ και πιο εύκολα φοβόμαστε. Το έχετε προσέξει και εσείς? Πως παιδιά και έφηβοι ήμασταν πολύ πιο τολμηροί και θαρραλέοι. Τελικά η ανθρώπινη κατασκευή μας είναι πολύ περιορισμένη θα ‘λεγα και λανθασμένη σε αρκετά σημεία.   

Λένε πως στην ανθρώπινη φύση μας πολλές φορές πρέπει να χάνουμε κάτι για να καταλάβουμε πόση αξία έχει για μας, να πονάμε για να εκτιμάμε ένα σωρό πράγματα. Μέσα από το πόνο μαθαίνουμε τα πάντα, ωριμάζουμε και γινόμαστε σοφότεροι, ναι είναι αλήθεια. Η χαρά πολλές φορές μας κάνει άπληστους, αχάριστους και μας απομακρύνει από την ευγνωμοσύνη, την ταπεινοφροσύνη εκτός φυσικά κι αν έχουμε μάθει να θυμίζουμε στον εαυτό μας πόσο προσωρινά είναι όλα σε ετούτο τον κόσμο και πόσο σημαντικό είναι να τρέφουμε τις ψυχές μας πολύ περισσότερο, από το να τρέφουμε το σώμα μας και το μυαλό μας με ένα σωρό ιδέες που κάποτε απλά μας παραφουσκώνουν τα μυαλά και δεν ξέρουμε που πάμε …πάλι φιλοσόφησα. Το μυστικό νομίζω είναι να παραμείνουμε παιδιά στη καρδιά και σοφοί στο μυαλό. Η ευτυχία είναι σαν τον ατμό, άπιαστη αλλά όποτε έρχεται, μπορεί να σου γεμίσει την καρδιά πεταλούδες, ανθισμένους κήπους, άρωμα αγγέλων, φτερούγισμα νεράιδας. Και για λίγο να διαρκέσει, αξίζει μέχρι να ξανά σκιρτήσει μέσα μας ξανά και ξανά! Δεν είναι μόνιμη αγκαλιά η ευτυχία. Η ευτυχία είναι σκόρπια φιλιά, είναι σαν απρόσμενο Φθινοπωρινό αεράκι, είναι σαν πρωί Χριστουγέννων. 

Πίσω στο θέμα μας, Χριστούγεννα ξανά! Έρχονται, πλησιάζουν και το θέμα είναι, όχι τι θα φορέσουμε, όχι τι θα φάμε, που θα πάμε, πως θα περάσουμε αλλά να μπορέσουμε να νιώσουμε την μαγεία των Χριστουγέννων! Με απλά μικρά πραγματάκια. Με γλυκές σκέψεις που να μας ζεστάνουν την καρδιά. Να αγκαλιάσουμε τον εαυτό μας επιεικώς, μαθαίνοντας και πάλι να του δίνουμε το περιθώριο να έχει αδυναμίες, να κάνει σφάλματα, να λυγίζει, να φοβάται. Δεν είναι ανάγκη να είμαστε συνέχεια δυνατοί, δεν γίνεται άλλωστε. Το ξεχνάμε όλοι μας το ξέρω αλλά καλά είναι να το θυμόμαστε που και που. Να γινόμαστε και πάλι ανθρώπινοι με τις διάφορες μορφές και πλευρές μας. Να αρπάξουμε την ευκαιρία να πούμε μια καλή κουβέντα, να χαρίσουμε ένα χαμόγελο συμπάθειας, να δούμε αν υπάρχει κάτι έστω μικρό που μπορούμε να δώσουμε σε κάποιον που να το χρειάζεται ίσως πιο πολύ από εμάς. Ειδικά τα μικρά παιδιά θεωρώ πως είναι οι πρωταγωνιστές των Χριστουγέννων και πως πρέπει όλα να πάρουν έστω ένα μικρό δωράκι. Δεν είναι τα πολλά, δεν είναι τα μεγάλα, δεν είναι τα ακριβά, είναι αυτό το κάτι που όλοι μπορούμε να προσφέρουμε εκεί που ίσως το έχουν περισσότερο ανάγκη. Ίσως είναι το γειτονάκι μας, ίσως είναι ένα φιλαράκι των δικών μας παιδιών, ίσως κάπου προσέξαμε κάτι, που με τον μαγικό του τρόπο το σύμπαν, μας κάλεσε να αγκαλιάσουμε κάποιον! Αυτή είναι η μαγεία των Χριστουγέννων. Να ανάψουμε τα λαμπάκια της καρδιάς μας και με τους κτύπους της να χαρίσουμε κάπου έστω λίγη χαρά και ευτυχία. Κάποτε αρκεί να πεις σε κάποιον «είσαι όμορφος» για να ζωγραφίσεις ένα ‘ακριβό’ χαμόγελο στο πρόσωπο του. Ακριβά δώρα, τα ακριβότερα! 

Χαμογέλα!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Comments

  1. Kevin says:

    Αν πας Αλάσκα έρχομαι και εγώ!!! Απο μικρός το έχω όνειρο λολ!

    Η αλήθεια είναι ότι εγώ αμα δε δω χιόνι τα Χριστούγεννα δε νιώθω ότι είναι γιορτές.. Απο μικρός πηγαίναμε στο οικογενειακό εξοχικό στη Γαλλία στις Άλπεις όπου το χιόνι εκεί ήταν το κυρίαρχο στοιχείο… Το έχω συνδέσει επομενως με κάθε Χριστουγεννιάτικη ανάμνηση..

    Μακάρι φέτος να ειμαι καλά και να μπορέσω να πάω.. αυτό μόνο θέλω…

    Εύχομαι λοιπόν κατά ένα μαγικό τρόπο να έχουμε όλοι White Christmas!

    • Domenica says:

      *smiles* White Xmas k ti sto kosmo. Otan zousame Colorado Springs kathomouna me tis ores dipla apto tzami k koitousa tis nyfades hioniou pou epeftan k meta tis meletousa me kathe leptomeria! To hioni mou epireazi poly thedika tin psyhologia! Giafto skeftome tin Alaska sihna k epidi ekei mpori na doulepsi o king mou. K ego paly tha doulevo me pitsirikia with special needs – afto ekana stin ameriki. Poios xeri e? to mellon ti tha feri…gia tin ora DREAMING IS FOR FREE ahahahhaha 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.