Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Nov 17

Αληθινοί ήρωες της πλαϊνής πόρτας!

Το ηρωικό πρότυπο του Λεωνίδα και η ανάμνηση της μάχης των Θερμοπυλών αποτέλεσε παράδειγμα για πολλούς λαούς σε διάφορες φάσεις της ιστορίας. Ο μεγάλος και τρανός Λεωνίδας με τους τριακόσιους του, ένας ατρόμητος άντρας με γενναίο πνεύμα και σώμα. Ένας άνθρωπος που δεν φοβόταν, που δεν δείλιαζε ούτε ακόμα και μπροστά στον θάνατο. Ένας βασιλιάς του 488 π.χ. έγινε σύμβολο πατριωτικής αυτοθυσίας. Αυτός ήταν ο Λεωνίδας του τότε. 

Σήμερα θα σας μιλήσω για τον Λεωνίδα του σήμερα, του 2011, τον κυρ Λεωνίδα της πλαϊνής πόρτας. Είναι γύρω στα 65 με 70 και ζει με την γυναίκα του που πάσχει από ψυχοσωματικά προβλήματα. Ο κυρ Λεωνίδας δεν έχει το μπόι του ιστορικού ατρόμητου εκείνου άντρα που το όνομα του αντηχεί στην ανθρωπότητα αιώνες τώρα, ούτε την άγρια όψη του προσώπου του που όλοι φοβόντουσαν. Ο κυρ Λεωνίδας είναι ένας μικροκαμωμένος λεπτός άντρας με άσπρα μαλλιά και άσπρο μουστάκι. Έχει αφυπηρετήσει και φροντίζει το μικρό του περβολάκι που διατηρεί στη γειτονιά μας. 

Πολύ συχνά τον ακούω να φωνάζει δυνατά και νευριασμένα μετά από αγανάκτηση που η κυρά του δεν θέλει να συμμορφωθεί με κάποιους βασικούς κανόνες επιβίωσης. Του κάνει τη ζωή δύσκολη, μην πω κόλαση κάποτε σε σημείο που ο κυρ Λεωνίδας μας συχνά ξεσπά σε γοερά κλάματα εκλιπαρώντας την να συμμορφωθεί, να τον βοηθήσει λιγάκι. Η κυρά του όμως δεν φταίει, έχει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα που ίσως να ήταν και αναγκαίο να βρισκόταν σε κάποια ειδική κλινική. 

Ο σύντροφος της όμως δεν θα το επέτρεπε ποτέ αυτό. Έτσι πήρε όλο το βάρος επάνω του και παρόλα τα προβλήματα, τα κλάματα, τα ξεσπάσματα, τον θυμό, την φροντίζει καθημερινά σαν να είναι το μωρό του. Τους ακούω κάποτε τα Σαββατοκύριακα που είμαι στο σπίτι να συνομιλούν. Δηλαδή τον κυρ Λεωνίδα ακούω αφού η δικιά της φωνή ποτέ δεν ακούγεται. 

«Έλα αγαπημένη μου να πλύνουμε τα δόντια, έλα να νίψουμε το πρόσωπο και μετά να φας.» 

Αυτή η πρόταση μπορεί να ειπωθεί μέσα σε ένα πρωινό ίσα με 10-20 φορές γιατί προφανώς η κυρά του δεν συμμορφώνεται και μετά τα τόσα παρακάλια, χάνει την ψυχραιμία του και αρχίζει να φωνάζει. 

«Γιατί δεν με βοηθάς λιγάκι? Αφού σου το είπα τόσες φορές, πρέπει να είσαι καθαρή και μετά να φάμε. Για το όνομα του Θεού γιατί δεν με ακούς?» 

Κι αυτό το βιολί κάθε μέρα ή μέρα παρά μέρα για χρόνια τώρα. Παλιά θυμάμαι φοβόμουν μπας και γίνει κανένα κακό. Δεν ήθελα να πάθουν κακό οι άνθρωποι. Ο θυμός κάποτε και η αγανάκτηση φέρνουν κακά. Η μητέρα μου όμως πάντα μου έλεγε «Μην φοβάσαι, είναι απλώς νεύρα, την πονάει πολύ, δεν θα της κάνει ποτέ κακό. Απλά τον τσαντίζει τον καημένο, του σπάει τα νεύρα. Άνθρωπος είναι και αυτός, χάνει την ψυχραιμία του». 

Έτσι με τον καιρό συνήθισα τις φωνές του κυρ Λεωνίδα, τα ψιθυριστά κλάματα της κυράς του και τις φωναχτές συνομιλίες τους που ακούει όλη η γειτονιά. Ξέρετε τι κάνει η γειτονιά προς απάντηση αυτής της κατάστασης? Τους ψήνουν γλυκίσματα και τους τα προσφέρουν. Άλλοι τους μαγειρεύουν φαγητά και να δείτε χαρά που κάνει ο κυρ Λεωνίδας μας άμα τα δει γιατί αυτό σημαίνει για τον ίδιο ρεπό από την κουζίνα, μιας και αυτός πάντα μαγειρεύει. 

Τις προάλλες όμως έγινε κάτι μαγικό. Βγήκα έξω να καπνίσω ένα τσιγάρο και άκουσα τον κυρ Λεωνίδα να τραγουδά. Θυμάμαι και το τραγούδι, ήτανε εκείνο που λέει ….ούλα χαλάλι σου. Έχω βρει και τους στοίχους γιατί έχει μεγάλη σημασία που της το τραγουδούσε. 

Τζιειν το μιτσίν το τρίμματον

Τα μελισσιά τα μμάθκια

Μες το χακκίν στραφτοκοπούν

Αξίζουσιν παλάθκια

 

Για τη καρκιάν

Τζιαι την αγκάλη του

μα το Θεό           

Ούλλα χαλάλιν του   

 

Τα μελισσιά τα μμάθκια του

Της μέλισσας ιμοιάζουν

Όντας σου κρούζουσιν τη μιαν

Την άλλη μέλι στάσσουν

Κύπρο μου για ενα γέλιο σου

Θκιω σου τον άδρωπον που

Μόνο μιτά σου εννά δεχτώ

Να μοιραστώ το φως μου 

 

Διέκρινα στη φωνή του ότι χαμογελούσε καθώς της το τραγουδούσε και κάθε λίγο και λιγάκι της έλεγε «τραγούδα το και εσύ αγάπη μου, τραγούδα μαζί μου».  

Συγκινήθηκα! Ένιωσα πόση αγάπη έχει αυτός ο άνθρωπος μέσα στη ψυχή του για τη γυναίκα του. Μια άρρωστη γυναίκα που δεν μπορεί να φροντίσει μόνη της τον εαυτό της αλλά εκείνος μένει εκεί, χρόνια τώρα και την φροντίζει ο ίδιος, σαν μωρό. Κάνει όλες τις δουλειές της και κάποτε κλαίει όταν σπάνε τα νεύρα του, όταν δεν έχει άλλη υπομονή. Κλαίει αλλά δεν παρετήται. Μετά από λίγο συνεχίζει τον αγώνα με όπλο την αγάπη. Αυτός είναι ο σημερινός Λεωνίδας, ένας αληθινός ήρωας της πλαϊνής πόρτας. 

Εκείνος τότε φώναζε «This is SPARTAAAAA» 

Ο κυρ Λεωνίδας μας τώρα φωνάζει «This is LIFE!» 

Αφιερωμένο λοιπόν!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

7 Comments

  1. Neyla says:

    Βλέπουμε καθημερινά στην τηλεόραση χιλιάδες σήριαλ και χιλιάδες ζωντανές εκπομπές με διάσημα πρόσωπα να παρουσιάζουν την τόσο πλούσια αλλά ανούσια ζωή τους. Να εκθέτουν καθημερινά με τόση ευκολία τα δήθεν προβλήματα, τους δήθεν έρωτες και απογοητεύσεις τους και οι άνθρώποι να αφιερώνουν άσκοπες ώρες της ζωής τους παρακολουθώντας και συζητώντας την επόμενη μέρα στη δουλειά στο σπίτι στο γυμναστήριο πόσο πολύ τους άγγιξε η ιστορία που είδαν.
    Τι ξέχασαν να δουν όμως; Το πραγματικό νόημα της ζωής που βρίσκεται καθημερινά μπροστά στα μάτια μας. Την ουσία που μπορεί να φαντάζει μικρή αλλά γεμίζει τις ψυχές μας και τις καρδιές μας. Όλους εκείνους τους αφανείς ήρωες της καθημερινότητας που απλά παλεύουν για την επιβίωση, για την αγάπη για την αξία του πολυτιμότερου δώρου που λέγεται ΖΩΗ . Και τι είναι για τον καθένα μας ένα σιγοτραγούδισμα ενός ερωτικού τραγουδιού όταν αγαπάμε..στον άνθρωπο που αγαπάμε…ή η έντονη αναγκη ενός μικρού μαθητή που ζητά να μάθει στα ελληνικά πως να πει στην κοπέλα που θέλει οτι θα παλέψει για αυτήν (σπάνιο πράγμα στις μέρες μας αλλά το βίωσα σήμερα και ένωσα απέραντη χαρα), την έντονη επιμονη ενός μικρού φτωχού μαθητή που θέλει να κάνει δώρο στην δασκάλα του γιατί απλά του έδωσε λίγη σημασία και αγάπη χωρίς να ξοδέψει ούτε ένα λεπτό άσκοπα τον χρόνο της…! Όλα αυτά είναι τα σημαντικότερα πράγματα που πρέπει να δεχόμαστε στην “άχαρη” για κάποιους αλλά τόσο μα τόσο ΓΕΜΑΤΗ άμα θέλουμε ζωή μας!!!
    Η ιστορία του ΚΥΡΙΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ναι με κεφαλαία γράμματα με έκανε να θυμηθώ κάτι που διάβασα:
    Μακάρι να έχεις πάντα…
    Αρκετή ευτυχία, ώστε να γίνεις ένας γλυκός άνθρωπος.
    Αρκετές δοκιμασίες, ώστε να γίνεις δυνατός.
    Αρκετές λύπες, ώστε να παραμείνεις ανθρώπινος.
    Αρκετή ελπίδα, ώστε να σε κάνει ευτυχισμένο.
    Και ο κύριος Λεωνίδας πιστεύω ότι ήταν ένας πολύ ευτυχισμένος και γλυκός άνθρωπος όταν γνώρισε την κυρά του, πέρασε αρκετές δοκιμασίες με την αρρώστια της για να τον κάνει δυνατό, βιώσε αρκετή λύπη και απογοήτευση για να παραμείνει ανθρώπινος και να τσακίζει μερικές φορές και να φωνάζει και έχει μέσα του αρκετή ελπίδα για να του δίνει δύναμη να σιγοτραγουδά της κυράς του και να επιμένει από αυτήν καθημερινά να τραγουδήσει μαζί του!
    Σε ευχαριστώ αγαπημένη μου, λατρεμένη μου φίλη που με κατασυγκίνησες για άλλη μια φορά με τη σημερινή σου ανάρτηση!

    • Domenica says:

      Φιλενάδα πρέπει να κτίσεις το δικό σου μπλοκ. Γράφεις τόσο ωραία, μην πω για τις ιστορίες που σου συμβαίνουν σχεδόν καθημερινά στο σχολείο με τα εφηβάκια σου! Σε ευχαριστώ που μπορείς και με βλέπεις και μοιράζεσαι μαζί μου τον ψυχικό μου κόσμο. Σε όλο αυτό τον μεγάλο τεράστιο κόσμο βρήκα νομίζω 2 (εσύ και ο Κίνγκ) μπορεί και 3-4 άτομα να μπορούν να μοιραστούν το πνευματικό μου κομμάτι. Είναι θαρρώ το δυσκολότερο στη ζωή αλλά μεγαλείο σαν το βρεις. Τους δικούς σου ανθρώπους! *χαμόγελο* σε ευχαριστώ που είσαι φίλη μου χχχχ

  2. Kevin says:

    Εξαιρετικό… Συγκινητικό.. Δεν έχω κάτι να πω…

    Όπως το είπες ήρωας της διπλανής πόρτας..

    • Domenica says:

      Κάθε πόρτα και μια ιστορία, κάθε σπίτι και ένα βιβλίο, κάθε άνθρωπος το σταυρό του ….άλλους βαρύς κι σε άλλους ελαφρύς ….κ μετά έρχεται σε όλους μας η αγάπη και μας ξαλαφρώνει *χαμόγελο*

  3. Anonymous says:

    “Ti na po??? Anatrihiasa….. Afta einai paradeigmata pragmatikis agapis kai aftothysias. Opoios eipe oti I agapi einai efkoli isos den ehei agapisei pote pragmatika… Einai dyskolo na agapas me olo sou to einai alla einai kapoies synarpastika omorfes stigmes pou sou dinoun dinami na synehiseis… Distihos den yparhoun polloi san ton Leonida stis meres mas.. (nomizo dld) 🙂

    • Domenica says:

      Stella mou se efharisto gia mynima sou! Lene pos oi anthropoi pou ektimoun tin agapi akoma kai stin ‘ftohia’ tis, tin vriskoun efkolotera. Sto efhome olopsyha! 🙂

  4. Stella says:

    “Ti na po??? Anatrihiasa….. Afta einai paradeigmata pragmatikis agapis kai aftothysias. Opoios eipe oti I agapi einai efkoli isos den ehei agapisei pote pragmatika… Einai dyskolo na agapas me olo sou to einai alla einai kapoies synarpastika omorfes stigmes pou sou dinoun dinami na synehiseis… Distihos den yparhoun polloi san ton Leonida stis meres mas.. (nomizo dld) 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.