Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Nov 24

Δρόμοι!

Πόσοι δρόμοι αλήθεια απλώνονται μπροστά μας κυρίως στα νεανικά μας χρόνια. Όταν όλα φαντάζουν παντοτινά, όπως μας τραγουδά στους στοίχους του ο αγαπημένος μας Αλκίνος ….όλα μου μοίαζαν παντοτινά ….έτσι μας λέει το τραγούδι, έτσι μας λέει κι η ζωή. Γι αυτό τολμάμε περισσότερα πράγματα στα νεανικά μας χρόνια, γι αυτό πειραματιζόμαστε και κάνουμε λάθη, λίγα, πολλά δεν έχει σημασία. Από τα λάθη μας όμως ωριμάζουμε, εξελισσόμαστε, μεγαλώνουμε, γινόμαστε σοφότεροι. Όμως από τα λάθη μας επίσης σημαδευόμαστε για το υπόλοιπο της ζωής μας. Ότι ζήσουμε μας σημαδεύει, καλό ή κακό. Και γίνεται κομμάτι μας που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα μας συντροφεύει μυστικά μέσα στο είναι μας, σαν μικρά κουτάκια κλειστά αλλά ποτέ σφραγισμένα, όπως μου λέει συχνά μια καλή φίλη. Ανά πάσα στιγμή ακόμα και μετά από πολλά χρόνια, μπορεί να ανοίξουν σαν μισά ανοιχτές πληγές, ζητώντας ίσως από εμάς να τις ξανακλείσουμε, ή να αναθεωρήσουμε παλιές αντιλήψεις και ιδέες μας. Εγώ θεωρώ πως αυτό είναι καλό, μοιάζει σαν ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον εαυτό μας, σαν ένα καλό, γερό ‘ξεσκόνισμα’! 

Ξεκινάς ανυποψίαστος λοιπόν το ταξίδι της ζωής σου και είναι ακόμα νωρίς. Είσαι δεν είσαι δεκάξι και μέσα απ’ τις φωνές τις μαθητικές, τα γέλια, τα γοερά κλάματα για τους έρωτες του θρανίου, τα ραβασάκια, τα ποιηματάκια και ένα σωρό ρομάντζα που σου πρήζουν το μυαλό, σε ξεπετάει η ζωή στα 18, σε ένα βάθρο απότομα ψηλό που η θέα προς τα κάτω σε ζαλίζει. Σχολείο τέλος και σου λένε όλοι με το που πάτησες τα δεκαοχτώ πως μεγάλωσες, είσαι πια ενήλικας, πάρε τη ζωή στα χέρια σου. Και πιάνεις το τιμόνι και γλιστράς στο πάγο χωρίς καμιά πρόβα, χωρίς κατεύθυνση. Αν είσαι τυχερός και σπουδάσεις θα χαρείς αυτό που όλοι λένε φοιτητική ζωή. Άλλη μια ξέγνοιαστη φάση στα νιάτα σου ακόμα. Υπάρχουν όμως διαφορετικοί δρόμοι για τον καθένα. Άλλος μπαίνει στο σχολείο του δρόμου, στο πανεπιστήμιο που λέγεται δουλειά, επιβίωση και τα μαθήματα εκεί συχνά ονομάζονται εκμετάλλευση,  κακομεταχείριση, ψευτιά με πτυχίο την απογοήτευση. Ε μα όταν είσαι δεκαοχτώ χρονών και σε ρίχνουν από ένα σχολείο γεμάτο ξεγνοιασιά και τρέλα, στον έξω άγριο κόσμο όπου ο ένας θέλει να φάει τον άλλο και κυριαρχεί κυρίως η ζήλια και η εκμετάλλευση, τότε γνωρίζεις γιατί οι ‘μεγάλοι’ αποκαλούσαν απειλητικά τόσο καιρό τη ζωή σκληρή. Φυσικά δεν είναι πάντα και όλα τόσο χάλια αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάκτυλο μας, πως μετά το σχολείο αν δεν έχεις την καλή τύχη να πας για σπουδές, μπαίνεις στη ζωή πολύ απότομα και γνωρίζεις γρήγορα το άλλο πρόσωπο της. Είναι κάτι σαν απότομη αεροβική μετά από χρόνια αδράνειας, όπου έχει σαν αποτέλεσμα πόνους παντού στο σώμα σου. 

Άλλος ένας δρόμος μετά το σχολείο, είναι αυτός της πρόωρης οικογενειακής ζωής. Δεκαοχτώ χρονών παιδιά, κάνουν παιδιά. Αυτό το ‘σχολείο’ τουλάχιστον στην εποχή μας ονομάζεται ‘γάμος αλά διαζυγίου’. Είναι ένας γάμος αστραπή θα έλεγα με ημερομηνία λήξεως αφού το θέμα εδώ δεν είναι ο έγγαμος βίος, αλλά η ημέρα του γάμου. Το νυφικό με όλα τα συναφή του, τα στολίδια, οι κουμπάρες – στην Κύπρο τις λέμε κουμέρες – , το σόι, το γλέντι, το πάρτι, το ‘καρκασιαλλίκκιν’ όπως θα το λέγαμε στα Κυπριακά. Και θύματα δυστυχώς του ‘καρκασιαλικκιού’ αυτού είναι τα μικρά παιδιά που αποκτά το ζευγάρι σε χρόνο μηδέν κατά την διάρκεια αυτού του σύντομου γάμου. Τα παιδιά αυτά συχνά γίνονται μπαλάκι μεταξύ των ‘παιδιών’ γονιών και κυρίως των γιαγιάδων-παππούδων. Είναι ένα απίστευτα συχνό φαινόμενο στα κυπριακά δεδομένα. 

Και υπάρχουν φυσικά και άλλοι, άλλοι πολλοί δρόμοι και μονοπάτια και παρακλάδια και κατευθύνσεις να ακολουθήσει κανείς στην έναρξη της ενήλικης ζωής του ή και πολύ πιο μετά αφού η ενηλικίωση δεν γίνεται απαραίτητα αριθμητικά στα δεκαοχτώ μας χρόνια. Οι περισσότεροι άνθρωποι ενηλικιωνόμαστε στα 25, στα 30 μην σας πω και περισσότερο. Υπάρχουν και οι κακοτοπιές, οι λάθος δρόμοι, οι λάθος άνθρωποι που συμβαίνει κάποτε να μας θαμπώνουν είτε με γοητεία, είτε με δύναμη του λόγου, είτε με δύναμη χρημάτων, όπου μπορούν να δελεάσουν την ψυχή και το μυαλό μας, σπρώχνοντας μας χωρίς καμία δυσκολία σε μονοπάτια που δεν ανήκουμε. Που βρεθήκαμε εκεί μόνο και μόνο επειδή μας πλήγωσαν προηγουμένως, ή μας απογοήτευσαν βαθιά οι άνθρωποι που αγαπήσαμε. 

Μία ευαίσθητη, πληγωμένη και ευάλωτη ψυχή είναι πολύ εύκολο να πλανευτεί σε λάθος δρόμο και να αιχμαλωτιστεί σε λάθος ρόλο. Θα μου πείτε είναι και αυτό μια εμπειρία, συμφωνώ. Είναι όμως και χάσιμο χρόνου, αφού εξ αρχής δεν ανήκαμε σε εκείνο το μονοπάτι. Είναι αν θέλετε περισσότερο σαν μια κάλπικη ευτυχία, σαν μια υπόσχεση που κανένας δεν θα κρατήσει, σαν μια όμορφη μάσκα που σε κάποια στιγμή θα πέσει και θα φανεί από κάτω η αλήθεια. Οι μάσκες συνήθως φοριούνται για να κρύψουν την αλήθεια. Μια αλήθεια που ίσως δεν αντέχεται, ή που δεν βρίσκεται πουθενά. Το ψέμα λοιπόν μπορεί να είναι ένας παρηγορητικός δρόμος για μερικούς ανθρώπους ή για κάποια περίοδο της ζωής μας. Κι όπως λέει και ένα άλλο παλιό αγαπημένο μου τραγούδι «…παπαρούνες όλη η γη, μια θάλασσα που σε πλανεύει για ξενιτεμό, δίχως γυρισμό, μην το ξεχνάς παιδί της μοναξιάς και μην ξεκινάς, πίσω δεν γυρνάς….». 

Είμαι σίγουρη πως έχω αγγίξει τις ψυχές σας με όσα προανέφερα γιατί είναι τόσο ανθρώπινο να αναρωτιόμαστε στα νεανικά μας χρόνια αν διαλέξαμε καλά, αν φροντίσαμε να διορθώσουμε κάποιες λάθος τότε επιλογές μας, αν βρήκαμε τελικά που ανήκουμε ή αν πέσαμε σε πλάνη. Αν κρατήσαμε γερά στην καρδιά το όνειρο μας, ή αν κουραστήκαμε και αφεθήκαμε σε μονοπάτια άλλων. Αν παρόλα τα λάθη που βιώσαμε, βρήκαμε επιτέλους την αληθινή ευτυχία για μας, χωρίς κάτι να σκιρτά στην καρδιά μας με αμφιβολία και αγωνία συνοδευόμενα με καυτά ερωτήματα. Η απάντηση αν είμαστε στο δικό μας δρόμο, είναι μια. Αν έχεις ψυχική γαλήνη στην καρδιά σου, τότε ναι βρήκες το δρόμο σου. Αν όχι, τότε συνέχισε να ψάχνεις, το οφείλεις στον εαυτό σου να βρεις που ανήκεις. 

Υπάρχει ένα γνωμικό που αγαπώ πολύ και θέλω να το μοιραστώ εδώ μαζί σας! 

«Ο έξυπνος άνθρωπος μαθαίνει από τα λάθη του,

ο σοφός άνθρωπος μαθαίνει από τα λάθη των άλλων»!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

3 Comments

  1. Eleni-Neyla says:

    Άλλη μια φορά με ΚΑΤΑΓΟΗΤΕΥΣΕΣ αγαπημένη μου φιλενάδα! Πόσο υπέροχα και πόσο ποιητικά περνάς τα πολύ σοφά μηνύματα σου. Πόσο έξυπνα μεταφέρεις μέσω της συγγραφικής σου ικανότητας όλα αυτά τα σημαντικά στοιχεία ΖΩΗΣ που αν όχι όλα, σίγουρα κάποια από αυτά που ανάφερες στην υπέροχη ανάρτηση σου τα έχουμε όλοι βιώσει με τον Α ή Β τρόπο!
    Από τη γέννησή μας όλοι οι “μεγάλοι” γύρω μας μας μαθαίνουν πως η ζωή μας έχει δύο δρόμους και πρέπει να ακολουθήσουμε ένα από αυτούς. Τον δρόμο του “καλού” και τον δρόμο του “κακού”. Αν ακολουθήσουμε τον δρόμο του καλού θα μας οδηγήσει αυτομάτως στον Παράδεισο χωρίς καν να χρειαστεί να περάσουμε από οποιαδήποτε συνέντευξη 🙂 Αν πάρουμε τον δρόμο του “κακού” με μια απότομη κάθοδο όπως που να βρίσκεσαι μέσα σε ένα ανσανσέρ με γρήγορη καθοδική πορεία στο καζάνι της “κολάσης”!
    Και έγώ διερωτόμαι! Αν στη ζωή μας υπήρχαν μόνο δύο δρόμοι τότε σίγουρα θα έπρεπε όλα γύρω μας να είναι διαδικά. Τα χρώματα που θα έπρεπε να μας περιβάλλουν να ήταν το άσπρο και το μαύρο μόνο, οι γεύσεις που θα είχαμε να ήταν το γλυκό και το πικρό, τα αισθήματα να ήταν απλά η χαρά και η λύπη!
    Πόσο εύκολη και πεζή θα ήταν η ζωή μας αν δεν είχαμε επιλογή! Επιλογή που θα μας οδηγήσει σε λάθη , σε σφάλματα και που να ξέρουμε όμως ότι δεν χρειάζεται να βρεθούμε από το ένα άκρο στο άλλο άκρο! Και τι πιο ωραίο να δοκιμαστείς στη ζωή να βρείς παράδρομους και σοκάκια να χαθείς στη μαγεία τους, φτάνει να ακολουθείς το φως στο τέρμα του δρόμου που θα σε ογηδήσει στον προορισμό. Στον προορισμό που είναι φτιαγμένος για σένα και μόνο για σένα και που θα σε κάνει ευτυχισμένο. Αν βρεθείς σε σταυροδρόμι και δεν ξέρεις ποιο δρόμο να ακολουθήσεις ακολούθα αυτόν που θα σε προστάξει η καρδιά σου αυτόν που θα νιώσεις πιο ασφαλής και που βαθειά μέσα σου θα ξέρεις ότι όταν βρεθείς στο ξέφωτο στην άλλη άκρη σημαίνει ότι έφτασες και στην Ιθάκη σου. Αν΄η τόλμη κυριεύσει την ψυχή σου και θέλεις πειραματισμούς και δοκιμασίες ζήσε και αυτό τον δρόμο …ΠΡΟΣΕΞΕ ομώς μην πλανευτείς, μην ξεγελαστείς, γιατί ο δρόμος του “κακού” φυλακίζει την αλήθεια σου δένει τα μάτια και τυφλά ακολουθείς. Στο χέρι σού είναι να δοκιμάσεις και να δοκιμαστείς φτάνει να ξεχωρίζεις μέσα σου τον δρόμο της πλάνης από τον δρόμο της αλήθειας. Γιατί αν πλανευτείς ο δρόμος της αλήθειας θα είναι μακρύς . Θα φτάσεις κάποια στιγμή αλλά θα χάσεις πολύτιμο χρόνο.
    Είμαι υπέρ του να μην ακολουθώ ένα ίσιο δρόμο που θα με οδηγήσει απευθείας κάπου. Μου αρέσει να χάνομαι, να μαγεύομαι να ψάχνω…αλλά πάντα να έχω την πυξίδα στο ταξίδι μου στραμμένη στην την Ιθάκη μου, το σπίτι μου, την ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΟΥ …ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ!

    • Domenica says:

      WOW!!!!!!!!! perissotero avrio…klino tin efimerida tora!!!! 🙂 xxxxxx

    • Domenica says:

      Φιλενάδα μου πρώτα από όλα σε ευχαριστώ που διαβάζεις ανελλιπώς τα άρθρα μου, σημαίνει πάρα πολλά για μένα και ειδικά που ξέρω τι άνθρωπος είσαι, πόσο σπουδαία είναι η ψυχή αλλά και η αντίληψη σου. Πόσο πολύ βασίζομαι στην κρίση σου όχι μόνο γιατί είσαι μια καθάρια ψυχή αλλά γιατί γνωρίζεις τόσο καλά την Ελληνική γλώσσα, την έχεις σπουδάσει και συγγραφικά έχεις την δυνατότητα να φέρεις άποψη. Και χρειάζομαι να μου το λες όταν δεν γράφω σωστά αν και από ότι μου γράφεις τον περισσότερο καιρό σε γοητεύει το γράψιμο μου, κάτι που με κάνει να αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη. Το γράψιμο για μένα είναι ζωή, ότι πιο σημαντικό, μου δίνει πνοή!
      ΠΡΟΣΕΞΕ όμως μην πλανευτείς, μην ξεγελαστείς, γιατί ο δρόμος του “κακού” φυλακίζει την αλήθεια σου δένει τα μάτια και τυφλά ακολουθείς.
      Πόσο μου άρεσε αυτό που έγραψες και τι όμορφο μήνυμα προς τα έξω. Πόσο αληθινό είναι πως κάποτε εθελοτυφλούμε και βαδίζουμε στη ζωή σε κάτι τόσο ανάρμοστο για εμάς αλλά αν δεν καούμε δεν μαθαίνουμε. Ανθρώπινη φύση σου λέει. Ευχή μου είναι πάντα από όποια ‘λημέρια’ κι αν βρεθούμε να γυρνάμε πάντα στον καλύτερο εαυτό μας! Μάκια αγαπημένη μου φίλη!!! 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.