Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Nov 11

Ομορφιά στη μελαγχολία!

Έχει σημασία ποιοι είμαστε, αν έχουμε βρει τον έρωτα της ζωής μας ή αν είμαστε μόνοι χωρίς σύντροφο? Έχει σημασία αν όλα είναι σχετικά καλά στη ζωή μας, αν δεν έχουμε βιώσει ένα τραγικό γεγονός που να μας σημαδεύει καθημερινά με την σφραγίδα του πόνου? Γιατί πολλοί άνθρωποι συνδυάζουν μια κακοτυχία, ή την μοναξιά με την μελαγχολία. Εγώ πάλι βρίσκω ομορφιά στην διάθεση που μας οδηγεί στην μελαγχολία. Προσωπικά αγαπώ πολύ τις στιγμές τις μελαγχολικές. Όλα μπορεί να είναι καλά, η αγάπη στην ζωή μας να μας κρατάει συντροφιά με διαφορετικούς τρόπους και πρόσωπα και να αισθανόμαστε ευγνώμων για κάθε καλό που μας συνάντησε στην πορεία μας. Κι όμως σε μερικούς από εμάς αρέσει να μελαγχολούμε, πιο πολύ εκείνες τις μοναχικές προσωπικές στιγμές μας, που πολλές φορές σκοπίμως αναζητούμε. Ο Κίνγκ λέει πως γενικά εμείς οι Έλληνες, το δράμα το έχουμε στο DNA μας. Τα αγαπάμε λέει, μας δίνει τροφή για ζωή και πως πολλές φορές είναι και δημιουργικό. Ξέρετε κάτι? Δεν έχει και άδικο, αλήθεια είναι. Για να αγαπάμε οι περισσότεροι την μελαγχολία πάει να πει πως ναι, βρίσκεται μέσα στα γονίδια μας. 

Μελαγχολία, μια δύσκολη ομορφιά που όμως όταν την καταλάβεις σε αγγίζει με ένα τρόπο διαφορετικό, μαγικό θα ‘λεγα. Ναι, μαγεύομαι από τις βροχερές μέρες, τις μισό άδειες πλατείες, τα μελαγχολικά μάτια που μιλάνε στη σιωπή τους. Μαγεύομαι από τα πουλιά που κάθονται αμέριμνα στους ηλεκτρικούς πασσάλους στις γειτονιές. Από τα Φθινοπωρινά φύλλα που με το θρόισμα τους κουδουνίζουν στην καρδιά μου σαν μικρές φλύαρες νεράιδες. Εικόνες που μοιάζουν με πίνακα ζωγραφικής εν δράση. Ανεξήγητα με ελκύουν όπως η φωτιά τις πεταλούδες. 

Φυσικά δεν αναφέρομαι στην κλινική μελαγχολία όπου ένας άνθρωπος αισθάνεται μαρασμό και βαριά λύπη, που μπορεί να τον οδηγήσει πιθανότατα στην κατάθλιψη. Καθόλου δεν αναφέρομαι σε αυτό το κομμάτι, αλλά και απλά στην ομορφιά που υπάρχει στην μελαγχολία των προσωπικών στιγμών με τον εαυτό μας. Όταν χαζεύουμε αναμμένα τζάκια, όταν αγναντεύουμε το απέραντο της θάλασσας, όταν γλυκά μας τραγουδά η βροχή έξω από το τζάμι. Αυτή την γλυκιά μελαγχολία που, αντιθέτως σε προκαλεί να αναγνωρίσεις την χαρά και τα δώρα που απλόχερα η ζωή σου προσφέρει μέσα από μικρές καθημερινές στιγμές. Εκεί στην απλότητα που κρύβεται η κυρά ‘Ευτυχία’. Που πολλοί άνθρωποι δυστυχώς την ψάχνουν συχνά σε λάθος λημέρια, στα μεγαλεία και στ’ ‘ακριβό’. Σε λάθος κατατόπια, σε φίλους μιας βραδιάς που χάνονται τ’ άλλο πρωινό, αδιάφοροι και άγνωστοι ξανά, αφήνοντας σου δώρο μια μισή καρδιά. Γιατί ο δρόμος της αληθινής αγάπης είναι δύσκολος, γεμάτος μονοπάτια υπομονής, αντοχής, καρτερικότητας. Η αγάπη για να έρθει στη ζωή σου πρέπει να ντυθείς με το ρούχο της αλήθειας, της δικιάς σου αλήθειας. Να βγάλεις από πάνω σου κάθε παλιά πεποίθηση που άλλες γενιές σου χρέωσαν στο μεγάλωμα σου. Να καθρεπτίζεις μέσα σου τον ανανεωμένο, καινούργιο σου εαυτό, που θα τον αγαπήσεις προτού κάποιος άλλος έρθει για να αγαπήσει εσένα. Ντυμένο στο φως θα σε βρει η αγάπη και ας περπάτησες στα βαθιά σκοτάδια, μέχρι να την βρεις. 

Κάπου διάβασα πως η αληθινή Μελαγχολία είναι μουσική, είναι ποίηση, έχει γεύση. Η άρρωστη όμως είναι σφοδρή, ανελέητη και δυσβάσταχτη, σαν μια γυναίκα που δεν φαίνεται πια νέα και για αυτό το λόγο παύει να είναι. Γερνάμε όταν αρχίζει η ψυχή να γερνά, όταν δεν μπορείς να χαίρεσαι με μικροπράγματα. Η γλυκιά μελαγχολία έχει μυρωδιά γιασεμιού και αφή βελούδο. Οι μελαγχολικές σκέψεις μπορούν να μας εμπνεύσουν να γράψουμε ποίηση, στοίχους τραγουδιών, να ζωγραφίσουμε την ίδια την αγάπη καθισμένη σε ένα παγκάκι σε καμβά. Σε οδηγεί σε λιβάδια και στο μάζεμα αγριολούλουδων σε μικρά χωριά κοντά στη πόλη, με συντροφιά το απαλό αεράκι που μπαινοβγαίνει στα μαλλιά σου, γαργαλώντας σου το πρόσωπο. Σε φέρνει σε επαφή με τον εσώτερο εαυτό σου και αυτό είναι μια άλλη μορφή Ευτυχίας! 

Στην ομορφιά αυτής της μελαγχολίας δεν χωράει κανείς άλλος, παρά μόνο εσύ και ο κόσμος που βασιλεύει μέσα σου. 

Κλείνω τις σημερινές μου σκέψεις με τα πιο κάτω γνωμικά! 

Καλύτερα να είσαι μόνος παρά με κακή παρέα.

Thomas Fuller 

Η μεγαλύτερη δυστυχία: η ανικανότητα να μένεις μόνος.

Jean de La Bruvere

Domenica~

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Comments

  1. Kevin says:

    Οι μελαγχολικές σκέψεις μπορούν να μας εμπνεύσουν να γράψουμε ποίηση, στοίχους τραγουδιών, να ζωγραφίσουμε την ίδια την αγάπη καθισμένη σε ένα παγκάκι σε καμβά–> Πόσο συμφωνώ..Τα ομορφότερα μου κομμάτια στο πιάνο τα έγραψα σε περίοδο μελαγχολική..
    Και τα πιο δυναμικά. σε περίοδο θυμού lol..Θα πρέπει και για αυτό το συναίσθημα κάτι να γράψεις!

    Επίσης τώρα που το σκέφτομαι. Αν σου έδινα θέμα τί είναι η αγάπη; Αν υπάρχει αληθινή αγάπη; Αν υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά; Ποιά η διαφορά έρωτα και αγάπης; Όλα αυτά σε ένα θέμα τελοσπάντων, τί θα έγραφες; Ένα τέτοιο ποστ θα είχε ενδιαφέρον. Αν δεν το έχεις γράψει ηδη δηλαδή..

    • Domenica says:

      Είναι πηγή έμπνευσης η μελαγχολία, αλλά ο πόνος, ο θυμός μπορούν να γίνουν απίστευτα δημιουργικά συναισθήματα αν ξέρεις πώς να τα διοχετεύσεις! Ναι συμφωνώ! …..αν δεν με απατά η μνήμη μου (που απλά δεν υπάρχει χα χα ) έχω γράψει κάτι για την αγάπη, τι είναι αγάπη ….άσε να το ψάξω γιατί νομίζω ήταν και πολύ δυνατό ποστ. Θα μπορούσα όμως να ξανά γράψω για την Αγάπη ξανά και ξανά ……έχουν τελειωμό τα λόγια γύρω απ’ την αγάπη?!!!…….*χαμόγελο*

Leave a Reply

Your email address will not be published.