Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Nov 03

Παιδική Δύναμη!

Σήμερα έχω κολλήσει να βλέπω καρτούν με την Μπέτυ Μπούπ λατρεμένη μου ηρωίδα από την παιδική ηλικία. Αυτό που με γεμίζει όμως νοσταλγία και έτσι ένα συναίσθημα να ζωγραφίζει το χαμόγελο αυτόματα στα χείλη μου, είναι η μουσική που έχουν αυτά τα καρτούν. Τόσο γλυκιές μελωδίες, χαρούμενες, αστείες.  Ξυπνά το παιδί μέσα μου και μια ξαφνική χαρά με διακατέχει. Είναι οι μνήμες που έχουνε γραφτεί στο υποσυνείδητο μας. Οι μνήμες που χάραξαν και συνέδεσαν τη λέξη χαρά με όλα αυτά τα χαριτωμένα καρτούν. Θυμάμαι με πόση έντονη λαχτάρα περίμενα την ώρα της έναρξης τους. Καθόμουνα στη καρέκλα και στριφογύριζα από ενθουσιασμό μέχρι να ξεκινήσουν. Και μετά μου έφευγε και μια κραυγή ανείπωτης χαράς μόλις άρχιζε η μουσική, σήμα κατατεθέν. Η μαμά ερχόταν με τα πιάτα γεμάτα άλλοτε με φρυγανιές με βούτυρο και μέλι και άλλοτε με μπισκότα και λεμονάδες και σηματοδοτούσε με αυτό τον τρόπο το παιδικό μας γλέντι. Μπορούσαμε να βλέπουμε καρτούν ώρες, μέρες αφού ήταν ο ωραιότερος κόσμος που μπορούσαμε να απολαύσουμε στο κόσμο των ‘μεγάλων’. Και το μόνο που θέλαμε τότε ήταν να μεγαλώσουμε. Βρε τι μανία, βρε τι ανυπομονησία και λαχτάρα να γίνουμε και εμείς μεγάλοι. 

Και γίναμε ‘μεγάλοι’ και κάθε τόσο νοσταλγούμε εκείνη την χρυσή, αγνή εποχή των παιδικών μας χρόνων. Την εποχή που η ειλικρίνεια, η καθαρότητα, η αλήθεια ανάβλυζε από μέσα μας χωρίς κανένα κόπο και σκέψη. Σήμερα διάβαζα στο βιβλίο μου «Κάνε την ζωή σου να λάμψει» στο 16 κεφάλαιο για την νοητική δύναμη που έχουν τα παιδιά στην παιδική ακόμα ηλικία και για το πόσο ανώτερα πνευματικά όντα μπορούν να είναι ακριβώς επειδή έχουν έλλειψη γνώσης και εμπειρίες ζωής.  Είναι τραγικό το πόσο πονηρά όντα εξελισσόμαστε καθώς μεγαλώνουμε και αποκτούμε εμπειρίες. Μαθαίνουμε το ψέμα, ή μάλλον το επιλέγουμε συνειδητά, μαθαίνουμε να μην είμαστε αληθινοί αλλά να φοράμε διάφορα πρόσωπα αναλόγως της περίστασης. Μαθαίνουμε να λέμε άλλα και άλλα να εννοούμε, μαθαίνουμε την απάτη, την προδοσία, τη ζήλια και όλα όσα σαν παιδί μας ήταν άγνωστα. Φυσικά δεν θέλω να παρεξηγηθώ εδώ δίνοντας ίσως μια λανθασμένη εικόνα, πως όταν μεγαλώσουμε γινόμαστε όλοι τέρατα. *χαμόγελο* Απλά πιστεύω ότι η ψυχή μας, το μυαλό μας όταν πάψουμε να είμαστε παιδιά, λερώνεται κάπως και μαθαίνουμε να έχουμε την ικανότητα καθώς μεγαλώνουμε να ελισσόμαστε όχι μόνο θετικά αλλά και αρνητικά. Και υποφέρουμε γι αυτό και είναι σε αυτό το σημείο που διαλέγει ο κάθε ένας μας ξεχωριστά αν θέλει να παλέψει τα θηρία που προανέφερα και να κρατήσει αντί για αυτά, όσο μπορεί την αλήθεια του παιδιού μέσα του. Θα σας αποκαλέσουν αφελή, ίσως και χαζούς αλλά θα είστε πολύ πιο καθαροί από αυτούς. Είναι θέμα επιλογής, τα πάντα στη ζωή. 

Κάποτε ένας μοναχός είπε «Δεν μπορώ να ελέγξω τα αεροπλάνα που πετάνε πάνω απ το μοναστήρι μας στον ουρανό. Αλλά μπορώ να ελέγξω την προσγείωση τους σε αυτό». Τον ρώτησα τι εννοούσε και μου εξήγησε πως αναφερόταν στις σκέψεις. Είναι φυσικό κάποτε να κάνουμε άσχημες σκέψεις, είναι όμως στο χέρι μας αν θα γίνουν πράξη. 

Θα κλείσω με όμορφα γνωμικά για τα παιδιά! Υπέροχα όλα τους! 

Ένα παιδί, όπως και το στομάχι σου, δεν χρειάζεται όλα όσα μπορείς να του προσφέρεις – Frank A. Clark

Ένα παιδί μπορεί να διδάξει σε έναν ενήλικο τρία πράγματα: να είναι ευτυχισμένος χωρίς ιδιαίτερο λόγο, να είναι πάντα απασχολημένος με κάτι και να ξέρει να απαιτεί με όλη του τη δύναμη αυτό που θέλει – Paolo Cuelo

Τα παιδιά ακούνε πολύ πιο προσεκτικά όταν δεν μιλάμε σ’ αυτά – Eleanor Roosevelt

Τα παιδιά έχουν ταλέντο να υπομένουν, που πηγάζει από την άγνοια εναλλακτικών λύσεων – Maya Angelou

Μπορείς να μάθεις πολλά απ’ τα παιδιά. Πόση υπομονή διαθέτεις, λόγου χάριν – Franklin P. Jones

Κάθε παιδί είναι καλλιτέχνης. Το θέμα είναι πώς θα παραμείνει καλλιτέχνης μεγαλώνοντας – Pamplo Picaso

Κάθε φορά που ένα παιδί λέει ότι δεν πιστεύει στις νεράιδες, κάπου κάποια νεράιδα πεθαίνει – James Barrie

 Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

3 Comments

  1. Kevin says:

    Πόσο μα πόσο συμφωνώ!! Λατρεύω τα παιδιά… Απο μικρός ήθελα να γίνω μπαμπάς.. ίσως φταίει το ότι μεγάλωσα με άλλα 8 αδέρφια και πόσα ξαδέρφια, ίσως φταίνε τα πόσα ανήψια μου, δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω όσα περισσότερα παιδιά μπορώ!!

    Ένα παιδί με μία αγκαλιά ή μια ζωγραφιά μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα έχει τη δύναμη να εξαφανίσει κάθε λύπη και πόνο απο την καρδιά σου..

    Πόσο στενοχωριέμαι όταν σκέφτομαι λοιπόν ότι σε αυτόν τον άδικο και σκληρό κόσμο υπάρχουν παιδάκια που πονάνε…

    Υ.Γ: Η παιδική σου ανάμνηση με τα παιδικά πόσο μου θυμίζει και τις δικές μου! Ειδικά τα απογεύματα στο Παρίσι όταν ήμουν μικρός, και επέστρεφα απο το σχολείο, αμέσως έβαζα πυτζάμες και όλα τα αδέρφια καθόμασταν και βλέπαμε κινούμενα σχέδια σε ένα παιδικό κανάλι, με το κολάτσιο των 16.00(ιερό πράγμα για τα παιδιά εκεί λολ), κέικ, νουτέλα, ζεστή σοκολάτα, μπισκότα… Τί μου θύμισες τώρα…

  2. Kevin says:

    Α,μα άφησα σχόλιο και δεν εφμανίστηκε είναι νορμάλ;;

    Λοιπόν εν ολίγοις έλεγα ότι συμφωνώ απόλυτα με όλα όσα γράφεις.. Η επίδραση που έχουν τα παιδιά πάνω μας, με μια απλή αγκαλιά, ένα χαμόγελο, μια ζωγραφιά είναι μαγική… Σου διώχνουν κάθε πόνο και θλίψη.. Εμένα κια μόνο η σκέψη ότι υπάρχουν τόσα παιδιάκια που με τον έναν η τον άλλον τρόπο υποφέρουν πονάει η ψυχή μου.. Για αυτό και διάλεξα ένα επάγγελμα όπως το δικό μου τελικά, διότι θα ήθελα όσο μπορώ να τα βοηθήσω.. Όσο προλάβω και όσο μπορέσω..

    Κάτι που μου ήρθε τώρα, στη Γαλλία είχαν κάνει ένα πρόγραμμα όπου πήγαιναν μερικές μέρες της εβδομάδας παδιά νηπιαγωγείου σε οίκους ευγηρίας για να παίξουν με τους ηλικιωμένους, και είδαν ότι η διάθεσή των παππούδων άλλαξε πάρα πολύ σε λίγο διάστημα! Φανταστικό ε;

    Εγώ ανέκαθεν ήθελα πολλά πολλά δικά μου παιδιά. Φταίει μάλλον το ότι μεγάλωσα με πολλά αδέλφια σπίτι, και απέκτησα γρήγορα πολλά ανήψια οπότε δεν μου κάθεται καλά ένα σπίτι δίχως παιδιά λολ..

    Η παιδική σου ανάμνηση μου θύμισε ακι τις δικές μου! Όταν ήμουν μικρός στη Γαλλία και επέστρεφα το απόγευμα απο το σχολείο, αμέσως έβαζα πυτζάμες και κα´θομασταν όλα τα αδέρφια στις 16.00 για το ιερό απογευματινό κολατσιό των μικρών γάλλων… λολ.. Νουτέλα, ψωμί, ζεστή σοκολάτα, μπισκότα.. ουφ τί μου θύμισες τώρα… Παράδοση που κρατώ με τα μικρά μου αδερφάκια (ναι,ναι η μικρότερη είναι μόλις 4 ετών! Και ο μεγαλύτερος 32, είμαστε μεγάλη φατρία λολ..) και με τα ανηψάκια μου όταν πάω παρίσι..

    (νομίζω αυτά ειχα γράψει στο σχόλιο…πάνω κάτω λολ)

    • Domenica says:

      Mia hara kai ta dyo mynimata irthan, apla theloun tin eggrisi mou gia na ginoun published!
      Ego mikri ithela 6 pedia taha mou heheh ama imaste mikroi skeftomaste tin idea tou na kanoume pedia ena peripou opos kanis mpiskota…am apehi poly aptin pragmatikotita. Apektisa 2 pedia k fysika ta latrevo, pos ginete alios, einai i pio vathia agapi pou eho viosi alla itan kai einai diskoli ypothesi k to na ginis gonios den antapokrinete se olous tous anthropous. Giafto yparchoun k tosa distihismena pedia sto kosmo epidi polloi anthropoi den tha eprepe na ginonte gonois. Eimai katheti se afto. Omos aftos o kosmos den tha alaxi pote, opos lei kai o poiitis.

      Oste sokolata noutela k galika crouasan mikros esy e? Mmmmm fantazome tora pos einai na megalonis Galia, tin agapo poly isos giati ekei gnorisa ton king mou k tin vrisko apistefta romandiki…..tin teleftea fora pou episkeftika to parisi itan Avgoustos alla evrehe kai ego horeva mesti vrohi me tin omprela mou k o king to ehi se video gia na mou to dihni lei otan gerasoume k na mou thymizi oti kapote ypirxa mia trela hahahah…..

      Afto pou eipes pou pigenane pedakia se girokomio k prosexan pos oi ilikiomenoi apektisan megaliteri efthymia k orexi, ahhhh poso alithia einai, makari na to efarmozan pantou afto …. pistevo oti i triti ilikia einai poly skliri eidika an sti psyhi o anthropos den gerasi, ypoferi se ena geriko soma…..makari na min geraso pote…..oso pai pio nea niotho mesa mou lol……ti na kano? 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.