Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Dec 15

Ήταν ανάγκη? …

–  …ήταν ανάγκη? 

Κάθεται εκεί στη γωνιά του μυαλού μου ανήσυχη και με ρωτά μέρες τώρα. 

 –  …πες μου ήταν ανάγκη να συμβεί και σε ‘μένα? …όλα μου μοίαζαν παντοτινά …..και τώρα με φωνάζουνε και με τίτλο, τάχα μου έγινα η κύρια Ντομένικα  …..τι είναι αυτό? Ποια είναι αυτή η ΚΥΡΙΑΑΑΑ ….εγώ είμαι απλά η Ντομένικα …τι στο καλό συνέβη μου λες? 

Την ακούω που διαμαρτύρεται και σωπαίνω. Τι να της πω? Αυτά που δεν θέλει να ακούσει, πως μεγαλώνω? Θα φταίω και από πάνω λες και μπορώ να το ορίσω ή να το ελέγξω? Αν διανοηθώ να της πω κάτι τέτοιο θα ωρύεται επί μέρες. Αυτή εκεί μέσα μου, που ζει παντοτινά μαζί μου δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της. Ένας Θεός ξέρει πως τα βγάζω πέρα μαζί της τόσα χρόνια. Σας λέω έχω δοκτοράτο στην υπομονή, στην αντοχή μα και στην αγάπη. Ω ναι, αν δεν είχα δεν θα την ισορροπούσα τόσο καλά μέσα εκεί, μέσα μου τόσα χρόνια. Την αγαπώ πολύ όμως, πάρα πολύ και υπομένω όλα της τα καπρίτσια. Την στηρίζω γενικώς και δεν την έχω εγκαταλείψει ποτέ και για κανέναν. Είναι το είναι μου, είναι το ανήσυχο πνεύμα που κατοικεί μέσα μου. Είναι, εγώ! Και γι αυτό θα το περάσουμε όπως τόσα άλλα και αυτό μαζί. Είμαστε τώρα στο καινούργιο επεισόδιο που λέγεται «Πέρασμα του χρόνου και οι αλλαγές μας». Εγώ θα της μάθω πως να ζει με αυτό και να είναι ακόμα πιο ευτυχισμένη. Ας δούμε όμως πιο κάτω πως σκέπτεται η άτακτη, τρελή και όμορφη νεράιδα που κατοικεί μέσα μου, για να βρω και εγώ επιτέλους την άκρη, έτσι ώστε να προχωρήσουμε μαζί στη παρακάτω ζωή μας! 

 Νεράιδα ψυχή μου – Ο χρόνος είναι ηλίθιο πράγμα, είναι βλακεία. Πότε δεν περνά με τίποτα όμως και πότε τρέχει σαν το νερό στο ποτάμι. Άσε που για μερικούς μπορεί και γίνεται άπιαστο όνειρο, μιλώ για εκείνες τις περιπτώσεις που κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο. Απλά τους τελειώνει, έτσι σκληρά και δίκωπα. Η ειρωνεία είναι πως πάντα ήταν και πάντα θα είναι πολύτιμος ο χρόνος. Δεν υπάρχει για κανέναν η εγγύηση του αύριο, κι όμως το θεωρούμε δεδομένο ανάμεσα στη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Σε μια στιγμή μπορούν να υπάρχουν μαζί και οι τρείς αυτοί χρόνοι. Σαν παλιά φιλαράκια ντυμένα πότε Χειμώνας, πότε Καλοκαίρι, πότε Άνοιξη. Λες να σπάνε πλάκα μαζί μας? Είναι πολύ πιθανόν πάντως, έτσι ηλίθια που φερόμαστε εμείς τα ανθρωπάκια. 

Της απαντώ – Αχ καρδούλα μου, υπάρχουν τόσα που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να καταλάβουμε σε αυτή τη ζωή. Αναπάντητα ερωτήματα σωρό ……γιατί αυτό? …..γιατί εκείνο? …….γιατί σε εμένα? …….γιατί όχι σε μένα? …….γιατί στους άλλους? ……μπορεί και σε ‘μένα? Ποιο το νόημα τελικά? Γιατί μας συμβαίνουν όλα όσα μας συμβαίνουν? Ξέρεις τι λέω εγώ νεράιδα μου? Πως κάτι πολύ μυστήριο και πολύτιμο μαζί, φωλιάζει στις καρδιές μας και μας σιγοψιθυρίζει την ‘αλήθεια’ κατά καιρούς αλλά εμείς δεν ακούμε. Είτε γιατί είμαστε πολύ απασχολημένοι και απορροφημένοι στη ‘μικρή’ ζωή μας, είτε πιστεύουμε πως αυτή η φωνή, είναι η φαντασία μας. Έλα όμως που δεν είναι της φαντασίας μας. Αυτή η τόσο σοφή και αληθινή φωνή μας μιλά σε όλη μας τη ζωή και μας δίνει απίστευτα μηνύματα, μας λύνει ερωτήματα με την απλότητα που μπορεί να έχει η αλήθεια. Κι όμως δεν ακούμε παρά μόνο όταν είναι ίσως κάποτε αργά. 

Νεράιδα ψυχή μου – Τι παράξενα πλασμένοι που είμαστε τελικά ε? Ποιος μας έκανε έτσι? Καταλαβαίνουμε την αξία πολλών πραγμάτων στη ζωή, αφού τα χάσουμε. Όπως για παράδειγμα τη νιότη ……!!! Την θεωρούμε δεδομένη όταν την έχουμε και νομίζουμε πως όλα θα ‘ναι παντοτινά. Δεν την εκτιμούμε και δεν την απολαμβάνουμε τόσο όσο θα ‘πρεπε όταν την έχουμε. Κι έρχεται ο χρόνος – που ποτέ δεν ξεχνάει κανέναν όμως – και χαράζεται επάνω μας με ένα σκληρό τρόπο και χωρίς κανένα έλεος, χωρίς καμία εξαίρεση, σου λέει «Ήρθε και εσένα η σειρά σου φιλαράκο. Τι νόμιζες πως θα έμενες νέος για πάντα? Πάντα γερός και γελαστός? Πάντα γεμάτος ενέργεια και ξεγνοιασιά? Χαα ……για όλους έχω εγώ. Εγώ ο γέρο χρόνος». Τι έχουμε τελικά όλοι μας αγαπητή μου? Την επόμενη μικρή στιγμή, αυτό μονάχα έχουμε και φερόμαστε λες και θα είμαστε παντοτινοί. Τι γελοίοι που είμαστε τελικά. Είσαι στη νιότη τόσα χρόνια και γίνεται αυτό μια γλυκιά συνήθεια …..και μετά? Εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια του χρόνου, αρχίζουν να χαράσσονται στο βελούδινο πρόσωπο σου και άντε εσύ να το δεχτείς αυτό ομαλά. Όταν όλα όσα έκανες για χρόνια με τόση ευκολία, δεν θα αντέχεις πια να τα κάνεις, γιατί θα αλλάζουν οι αντοχές σου, θα νυστάζεις πιο εύκολα, θα βαριέσαι πιο εύκολα, δεν θα τραβάς παιδί μου όπως παλιά. Και έτσι σιγά-σιγά θα αναγκαστείς να αλλάξεις τις προτεραιότητες, τις συνήθειες σου και γενικά το λάιφ στάιλ σου παιδί μου. Θα αρχίσει το εργάκι αυτό να παίζει σε χαμηλούς τόνους αρχικά και μετά θα δυναμώνει η ένταση, όπου η λίστα με τις απολαύσεις όλο και θα μικραίνει. Μέχρι που κάποια στιγμή θα κουραστείς να το παλεύεις και θα αρχίσεις να ακούς το σώμα σου που απελπισμένα σου φωνάζει να χαμηλώσεις τους τόνους. Και πως συνεχίζεις μετά μου λες? Μετά από τα τόσα ενδιαφέρον και πλούσια επεισόδια, πως κατεβάζεις τους τόνους ε? 

Της απαντώ – Με τη σοφία και την ωριμότητα θα μπορέσεις να δημιουργήσεις μια άλλη λίστα, με καινούργιες λέξεις, με καινούργιες έννοιες. Θα έχεις κατά κάποιον τρόπο μια καινούργια ζωή. Αλλιώτικη νέμε, αλλά καινούργια που θα είναι στο χέρι μας να γίνει ωραία και ενδιαφέρον μαζί, συνεχίζοντας να μας προσφέρει μια αξιοπρεπή συνέχεια. Αν όμως αρχίσεις το κλάμα, τα παράπονα, το μοιρολόι και την αυτό λύπηση πάει το ‘χασες το παιγνίδι, γιατί ο ‘φίλος’ μας ο γέρο χρόνος στο πέρασμα του θα χειροτερεύει την κατάσταση. Δεν υπάρχει περιθώριο για να φρικάρεις Νεράιδα μου, αλήθεια σου λέω. Θα καλεστείς να δώσεις την καλύτερη παράσταση της ζωής σου έβερ. Και η μόνο οδός είναι να δράσεις με σοφία και με χιούμορ. Όταν αντιμετωπίσεις τον κύριο αυτό  καθ’ αυτό τον τρόπο, τότε θα τον αποδυναμώσεις. Σε κάθε χαμόγελο μου οι ρυτίδες που μου χάρισε ο χρόνος, θα γλυκαίνουν την όψη σου αφού η καρδιά σου θα συνεχίζει να αγαπά τη ζωή. Σε κάθε μέτρο που θα βάζεις για να υπάρχει ισορροπία και το άριστον στη ζωή σου, θα συνοδεύεται και με μια αμοιβή που θα έχει τεράστια αξία. Μια αξία που λέγεται υγεία, ψυχική και σωματική. Ξέρεις πόσο σημαντικό είναι αυτό Νεράιδα μου? Να είμαστε καλά!!! 

Νεράιδα ψυχή μου –  Τελικά όλα το μυαλό τα ελέγχει. Η μεγάλη δύναμη της ανθρώπινης ύπαρξης, κρύβεται στο νου. Είμαστε οι σκέψεις μας, καλά λένε οι Βουδιστές. Ακόμη και τη καρδιά μας, το μυαλό μας την ορίζει κι ας πιστέψαμε όλοι το παραμυθάκι πως άλλο η καρδιά και άλλο το μυαλό. Δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί σου πως ναι, είναι αλληλένδετα αφού η καρδιά τρελαίνει το μυαλό με τα καμώματα της και αυτό με τη σειρά του, αφού την βαριέται σε τόσους μπελάδες που το βάζει, την επαναφέρει με τη αποτελεσματική μέθοδο που λέγεται ‘συνέπεια’!  Δεν θες να ακούσεις, δεν θες να συμμορφωθείς? Έλα τότε μια συνέπεια να σου δείξω εγώ. Και σε ρίχνει στο κρεβάτι, άρρωστο, αδύναμο, χωρίς ενέργεια να νιώθεις πάνω κάτω 200 χρονών. Και έτσι δια του πόνου όπως πάντα, μαθαίνεις. Αυτό που λένε είναι αλήθεια πως «Αν δεν καείς δεν μαθαίνεις»! 

Φυσικά δεν λέμε ποτέ «Δεν θα βάλεις ποτέ καρδιά».

Συνήθως λέμε «Δεν θα βάλεις ποτέ μυαλό». 

Της απαντώ –  Ο γέρο χρόνο που κάνει τους κύκλους του, γύρω από εμάς, όλα φροντίζει να έρχονται και να παρέρχονται. Με αυτό τον τρόπο μας βοηθά. Δεν μας προσφέρει μόνο την φθορά και την αλλαγή, αλλά και την σοφία! Ένα όπλο πανίσχυρο που δυστυχώς δεν έχουμε συνήθως στα νιάτα μας. Εξού και τα απίστευτα λάθη που διαπράττουμε στην νιότη μας. Απ’ τη κούνια και την μητρική αγκαλιά, ξεπεταγόμαστε στον έξω κόσμο πριν καλά-καλά το καταλάβουμε. Ανακαλύπτουμε τους πιο όμορφους κόσμους στην παιδική ηλικία πριν ακόμη μας φθείρει ο έξω κόσμος και το ορμονικό μας σύστημα. Μετά περνάμε στην πιο άχαρη ηλικία με τις χιλιάδες ανασφάλειες, τα σπυράκια, τα νεύρα και τις υστερίες, όπου συχνά ακούμε τους ανθρώπους να αποκαλούνε αυτή την εποχή ‘τα ωραιότερα μας χρόνια τα εφηβικά’! Επίτρεψε μου να διαφωνήσω. Προσωπικά δεν θα ήθελα ποτέ να ξανά γίνω έφηβη, απα πα πα. Εκτός της σχολικής τρέλας και της απίστευτης ανεμελιάς, τα υπόλοιπα ήταν ένα βάσανο …. 

Νεράιδα ψυχή μου – ….κυρίως η αυτοπεποίθηση που ακουμπούσε κόκκινο υπό το μηδέν. Άσε ξέρω, δεν ξεχνιούνται αυτά, κόλαση περάσαμε θυμάσαι? Πω, πω τι μου θύμισες τώρα …. 

Της απαντώ – Όντως ΑΞΕΧΑΣΤΗ εποχή! Και μετά ακολουθεί η ενηλικίωση που κάπως καλυτερεύουν τα πράγματα μπορώ να πω. Μια εποχή που θυμάμαι είχες αρχίσει δειλά-δειλά να με ανακαλύπτεις  και η αυτοπεποίθηση μας, να ανεβαίνει επιτέλους τους πάνω ορόφους. Η νιότη στο αποκορύφωμα της καθώς περνούν τα ζουμερά είκοσι, τα λαμπερά τριάντα και ουπς νάτα τα ελαφρώς κατσουφιασμένα τα σαράντα που με την άφιξη τους αρχίζει η κάθοδος. Ε ρε ποιος να μας το ‘λεγε ε Νεράιδα μου? Κι όμως έρχεται μια μέρα που αλλιώς αισθάνεσαι, κι αλλιώς φαίνεσαι, κι αλλιώς φέρεσαι. Και αυτό αλλάζει αργά μα σταθερά κάθε μέρα μέχρι τα βαθιά γεράματα που εύχομαι ολόψυχα να μην φτάσουμε. 

Νεράιδα ψυχή μου – Είναι σκληρός όμως ο γέρο χρόνος, γιατί μωρέ σου δίνει τα καλύτερα στην αρχή και σου αφήνει τα χειρότερα για το τέλος. Εγώ θα το προτιμούσα να ήταν ανάποδα. Για φαντάσου να ερχόμασταν στο κόσμο τούτο γέροι, γριές και σιγά-σιγά με τα χρόνια να νιώνουμε! Ε ρε μάνα μου χαρές και πανηγύρια να σε περιμένουν όσο περνά ο καιρός, παρά να σε περιμένουν πόνοι στη μέση, αϋπνίες και ένα σωρό άλλες βλάβες της τρίτης ηλικίας. Απ’ την άλλη όμως είναι και στο χέρι μας να περνάμε καλά. Με λίγο συμβιβασμό και οργάνωση δεν θα υποφέρουμε και θα μπορούμε να απολαμβάνουμε τη ζωή για όσο κρατήσει. Έχεις δίκιο θαρρώ και έτσι όπως το σκέπτομαι τώρα καθόλου δύσκολο δεν μου φαίνεται. Κοίτα να δεις που με έπεισες! 

Της απαντώ – Πάντα δεν σε πείθω ε Νεράιδα μου? Γιατί είμαι εγώ εδώ? Για να μπορούμε να συνεχίζουμε μαζί αφού μοιραζόμαστε το δρόμο αυτό. Και εσύ με χρειάζεσαι αλλά και εγώ. Θα κάνω το παν να είσαι καλά, για να είμαι και εγώ, αγαπημένη μου Νεράιδα, γλυκέ μου εαυτέ! Και να θυμάσαι πως η καλοσύνη και η ομορφιά βρίσκεται στα μάτια εκείνου που την βλέπει. *χαμόγελο*

Domenica~

 

 

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

Your email address will not be published.