Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Jan 20

Προσευχές, μια γλώσσα της ψυχής!

… Δεν είναι τα λόγια σας ο Θεός αυτά που ακούει, εκτός κι αν είναι ο ίδιος που μιλά μέσα από τα χείλη τα δικά σας … K.G.

Πόσο αλλάζουμε καθώς μεγαλώνουμε ε? Οι ιδέες μας, τα πιστεύω μας, οι θεωρίες μας, οι απόψεις μας, οι φίλοι μας, ακόμα και η γκαρνταρόμπα μας! Όλα αλλάζουν και αυτό είναι καλό επειδή σημαίνει πως εξελισσόμαστε! Σημαίνει πως δεν μένουμε στάσιμοι.

Ενώ είμαστε απόλυτοι κατά καιρούς, σε διάφορα θέματα και τομείς – κυρίως σε νεαρές ηλικίες – αναθεωρούμε σχεδόν για τα πάντα καθώς προχωράμε στη ζωή. Παίρνουμε τα λόγια μας πίσω, αφού καταλαβαίνουμε πως τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται ή όπως νομίζαμε. Θυμάμαι όταν βίωνα το διαζύγιο μου πριν χρόνια, είχα ένα φίλο που ήταν πατέρας 4 παιδιών και μου είχε πει τότε κατηγορηματικά « … όταν γίνεις γονιός δεν χωρίζεις με τίποτα ότι και να γίνει …» δεν με βοήθησε φυσικά η απόλυτη και κάθετη τότε γνώμη του, έτσι που ήμουνα κομμάτια από το πόνο που βίωνα εκείνη την εποχή, αλλά αυτή ήταν η γνώμη του. Λίγα χρόνια μετά, είχα μάθει πως χώρισε και πως ζούμε πια με μια άλλη γυναίκα. Χαμογέλασα, όχι από ευχαρίστηση αλλά από ειρωνεία αν θες, για το πόσο πρέπει να αναθεώρησε εκείνο που κάποτε μου είχε πει τόσο κατηγορηματικά. Αμ και εγώ όμως είπα και τι δεν είπα νεαρότερη και το στήριζα με πάθος, όπως κι όλοι μας φαντάζομαι. Περνούν όμως τα χρόνια, βιώνουμε διάφορες καταστάσεις, κάνουμε χιλιάδες λάθη και έτσι μαθαίνουμε, έτσι εξελισσόμαστε. Καθώς προχωράμε στη ζωή, αναθεωρούμε και γινόμαστε ταπεινότεροι. Είναι μια μεγάλη αρετή η ταπεινοφροσύνη. Να κρατάς τους τόνους χαμηλά, να μην βιάζεσαι να κρίνεις και αν μπορείς ποτέ να μην κατηγορείς. Κομματάκι δύσκολο αφού έχουμε ένα σωρό ατέλειες από την φύση μας. Το να το παλεύουμε όμως, κάτι είναι.  

Στα δύσκολα μας και όταν ζοριζόμαστε πολύ, συχνά και εύκολα καταφεύγουμε στην προσευχή. Είτε πιστεύουμε σε ένα Θεό είτε όχι, όταν πονάμε προσευχόμαστε και δεν έχει πια σημασία για μας αν υπάρχει Θεός. Βούδας, Ιησούς, Μάγοι, Νεράιδες, Σύμπαν, έχει άραγε σημασία που εστιάζουμε την πίστη μας? Ή σημασία έχει να έχουμε πίστη! Θαρρώ μας αρκεί να απευθυνθούμε σε κάποιον Θεό, σε κάποια δύναμη, σε περίπτωση που υπάρχει, απλά παρακαλάμε να μας ακούσει, να μας βοηθήσει. Αφού υποσυνείδητα ξέρουμε πως μιλάμε, προσευχόμαστε σε μια μεγάλη δύναμη. Ή τουλάχιστον έτσι μας έχουν εκπαιδεύσει να πιστεύουμε.

Προσευχή, μια μεγάλη δύναμη όντως, που κατά την δικιά μου ταπεινή γνώμη δεν είναι απαραίτητο να απευθύνεται στον Θεό αν αυτό μας δυσκολεύει. Και το λέω αυτό επειδή είναι πολύ σημαντικό να είμαστε ειλικρινής, κυρίως με τον εαυτό μας. Εγώ για παράδειγμα απευθύνομαι εδώ και μερικά χρόνια στο σύμπαν. Στη δύναμη ολάκερου του σύμπαντος που λειτουργεί με τελειότητα και γαλήνη. Πιστεύω σε αυτή την δύναμη, πιστεύω στην θεία πρόνοια, πιστεύω πως η δική μου πίστη σε κάτι, κινεί δυνάμεις που ίσως δεν είμαι ακόμη έτοιμη να καταλάβω πλήρως. Μου αρκεί όμως που γνωρίζω πως είμαι κομμάτι αυτού του σύμπαντος. Και η προσευχή είναι το μέσον επικοινωνίας.

« … Προσεύχεστε σαν είστε στην ανάγκη μέσα και τη θλίψη. Ας ήταν να προσεύχεστε κι όταν γεμίζετε χαρά, στις μέρες της αφθονίας σας.

 Τι άλλο είναι η προσευχή παρά του εαυτού σας άπλωμα στο ζωντανό αιθέρα? Κι αν ανακούφιση σας φέρνει να ξεχύνετε τριγύρω το σκοτάδι σας, τότε χαρά θα φέρει να ακτινοβολήσετε της καρδιάς σας τη χαραυγή.

Κι αν μονάχα να κλαίτε το μπορείτε, σαν η ψυχή σας, σας καλεί σε προσευχή, τότε εκείνη θα σας κεντρίζει αδιάκοπα, ώσπου το κλάμα γέλιο να γενεί. Σας ανυψώνει στον αέρα η προσευχή κι εκεί θε να ανταμώσετε κι όσους προσεύχονται μαζί σας. Τότε μονάχα μπορείτε να τους ανταμώσετε.

Σε εκείνο τον αόρατο ναό ας γίνει η επίσκεψη σας έκσταση και γλυκιά κοινωνία. Μόνο για να ζητήσετε, αν μπείτε στο ναό, τίποτε δεν θα λάβετε. Κι αν πάλι εισέλθετε για να ταπεινωθείτε, να εξυψωθείτε ποτέ δεν πρόκειται. Ακόμη κι ως ικέτες, για το καλό των άλλων αν φανείτε, να εισακουστείτε ποτέ δεν πρόκειται. Κι μόνο η παρουσία σας στο ναό τον αόρατο είναι αρκετή.

Δεν το μπορώ να σας διδάξω προσευχές.

Δεν είναι τα λόγια σας ο Θεός αυτά που ακούει, εκτός κι αν είναι ο ίδιος που μιλά μέσα από τα χείλη τα δικά σας.

Δεν το μπορώ να σας διδάξω τις προσευχές της θάλασσας, του δάσους, των βουνών.

Μες την καρδιά σας βρείτε τες, καθώς σας γέννησαν τα δάση, τα βουνά και οι θάλασσες. Αν στήσετε αυτί μες τη γαλήνη της νυχτιάς, σιωπηλά θα τις ακούσετε να λένε, ‘…δεν μπορούμε τίποτα να σου ζητήσουμε, γιατί γνωρίζεις τις ανάγκες μας, κι όταν μας δίνεις περισσότερα από τον εαυτό σου, όλα μας τα δίνεις’.» Kahlil Gibran-Από το βιβλίο του Ο προφήτης.

Καλά να περνάτε με ανάλαφρη καρδιά!

 Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Comments

  1. Marios Kyriakou says:

    esi eisai i agapimeni mas psixi olwn mas pou s agapame k pou exoume konta mas!!!!Koula m poles fores nomizw oti o anthropos geniete tapinos an k exoume polla paradigmata anthropwn pou exoun allaxei apo t lathos sto sosto…….filia polla!

    • Domenica says:

      Marie mou ti mou les tora …se efharisto aggele mou! Xero ehoume diafores anagges oi anthropoi alla kapote skeftome pos mono agapi an ehoume, ola ta alla….Telos panton…..oloi mas geniomaste me ti kataskevi mas sigoura, allos evesthitos, allos tapinos, allos egoistis, allos skliros k pai legontas….alla SIGOURA K EFTYHOS o anthropos ama theli k mpori na alaxi k sigoura na exelikti na anagenithi mesa apo neous tropous yparxis. Sto heri mas einai! Filakia 🙂

Leave a Reply to Marios Kyriakou Cancel reply

Your email address will not be published.