Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Jan 18

Σαν σήμερα!

Όσο αναπνέεις , κοίταζε μέσα σου. Εκεί είναι ο κόσμος που ψάχνεις τριγύρω σου!

…τυχεροί της ζωής είναι εκείνοι που αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν καταστάσεις τις οποίες εμείς ευχόμαστε να μην αντιμετωπίσουμε ποτέ – καταστάσεις όπως την απώλεια εργασίας, το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, διαζύγιο, χρεοκοπία ή κάποια σοβαρή ασθένεια. Όταν καταφέρεις να αντιμετωπίσεις ένα τέτοιο γεγονός, τότε αμέσως αναδύεται από μέσα σου ένα νέο, πολύ πιο δυνατό άτομο. Όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, που έζησαν την εμπειρία μιας μεγάλης απώλειας, αισθάνονται ιδιαίτερη υπερηφάνεια για το ότι, παρά τη συμφορά τους, έχουν βρει τον τρόπο να συνεχίσουν τη ζωή τους. Κι αυτό συμβαίνει απειδή έχουν καταλάβει πως η σταθερότητα δεν δημιουργείται από την κατοχή των πραγμάτων, αλλά από το χειρισμό των καταστάσεων!…Susan Jeffers, Ph.D.

Όταν βιώσουμε κάτι δύσκολο, επώδυνο, τότε καταλαβαίνουμε πόσο μεγαλύτερες είναι οι αντοχές μας, από αυτό που νομίζαμε. Πόση δύναμη κρύβεται μέσα μας, σαν ένα όπλο για ώρα ανάγκης. Μέσα από δυσκολίες εκπαιδευόμαστε να διαχειριζόμαστε τα πάντα διαφορετικά. Αρχίζουμε να γνωρίζουμε τον βαθύτερο εαυτό μας και να έχουμε επίγνωση του τι πραγματικά είναι καλύτερο για μας στη ζωή. Οποιαδήποτε κατεύθυνση κι αν ακολουθήσουμε, οποιαδήποτε απόφαση κι αν πάρουμε, θα είμαστε πάντα κερδισμένοι επειδή σημασία δεν έχει αν πετύχαμε, αλλά το ότι προσπαθήσαμε, παλέψαμε, μάθαμε. Ίσως σας ακούγεται παράξενο αυτό αλλά είναι μια όμορφη αλήθεια που μπορείς να ανακαλύψεις μέσα από μια δύσκολη εμπειρία ζωής. Στη περίπτωση μου, μέσα από ένα διαζύγιο, ανακάλυψα ποια είμαι, μα κυρίως βρήκα την αληθινή αγάπη!

Ξέρετε τι μέρα είναι σήμερα? Σήμερα είναι 18 του Γενάρη και σαν σήμερα πριν από 15 χρόνια γνώρισα τον Κίνγκ! Τον βασιλιά της καρδιάς μου. Ήταν ένα βράδυ όπως τα άλλα μες τη καρδιά του Χειμώνα και εγώ μια δυστυχισμένη, νέα κι όμορφη γυναίκα. Καθόμουνα μπροστά στον υπολογιστή και προσπαθούσα να σκοτώσω την ώρα μου μιλώντας με αγνώστους στο Φρήτελ, ένα πρόγραμμα στο διαδίκτυο, που μπορούσες να μιλάς με πολλά άτομα την ίδια ώρα, ή και σε προσωπική συνομιλία με ένα άτομο μόνο. 18 Ιανουαρίου 1997 όταν μίλησα για πρώτη φορά με τον αγαπημένο μου. Έναν άνθρωπο που μου άλλαξε τη ζωή, που με βοήθησε να ανακαλύψω τον πραγματικό εαυτό μου, που μου χάρισε την καρδιά του και που μέσα από τον δυνατό έρωτα που μας κτύπησε την ίδια στιγμή και στην ίδια συχνότητα, μας ένωσε στη συνέχεια με μια δυνατή βαθιά αγάπη. Με παντρεύτηκε κιόλας *χαμόγελο*. Το λέω αυτό γιατί άμα αγαπάς βαθιά ο γάμος απλά είναι μια πράξη επιπρόσθετη. Δεν είχε τόση σημασία για μας όσο για τους άλλους γύρω μας, τα κοντινά μας άτομα. Έτσι παντρευτήκαμε για να τους κάνουμε χαρούμενους.

Αυτή η ευτυχία όμως, αυτή η όμορφη αγάπη, ήρθε μέσα από μια πολύ οδυνηρή εμπειρία που βίωνα τότε. Την εμπειρία ενός διαζυγίου όπου συχνά οι ψυχολόγοι αποκαλούν σαν ‘μισό θάνατο’. Ένα διαζύγιο κυρίως με παιδιά στη μέση, μπορεί να είναι μια εμπειρία κόλασης. Το ξέρουν καλά όσοι το έχουν βιώσει. Και κυρίως όταν δεν έχεις τα εφόδια μιας εξελιγμένης προσωπικότητας, τότε μπορεί να είναι ακόμα πιο δύσκολο. Στα νιάτα μας έχουμε πολλά δώρα όπως είναι καθεαυτό η νιότη. Δεν έχουμε όμως σοφία και επίγνωση του ποιοι είμαστε, δεν έχουμε την αυτοπεποίθηση και την πίστη σε μας που αποχτούμε αργότερα σε μεγαλύτερη ηλικία.

Ο δρόμος εκείνος ήταν γεμάτος εμπόδια, γεμάτος εχθρούς, γεμάτος κριτές και δικαστές. Ήταν ένας πολύ δύσκολος δρόμος που όμως θεώρησα πως δεν είχα άλλη επιλογή από το να τον διαβώ αφού η αγάπη ήταν ένας θησαυρός που ανακάλυψα και δεν επρόκειτο να αφήσω κανένα να μου τον στερήσει. Βρήκα την αληθινή αγάπη, αυτή που σε κάνει να βρίσκεσαι μερικά εκατοστά πιο πάνω από τη γη, αυτή που κάνει την καρδιά σου να φτερουγίζει από χαρά. Αυτή που σε κάνει να αγαπάς όλο τον κόσμο γιατί αισθάνεσαι ο πιο τυχερός άνθρωπος στη γη.

Αναρωτιέμαι συχνά, πόσο τυχαίο ήταν να ανταμωθούμε στη ζωή εκείνη τη μέρα στο διαδίκτυο. Δύο άνθρωποι από δύο διαφορετικά σημεία του πλανήτη. Ο ένας στη μια άκρη της γης, κι ο άλλος στην άλλη. Από δύο διαφορετικούς κόσμους και κουλτούρες. Λένε πως το πεπρωμένο, είναι αυτό που θα διαλέξουμε ούτως ή άλλως. Περάσαμε από χίλια μύρια κύματα. Τρείς χωρισμούς, τρείς μεταναστεύσεις, χαρά και πόνος μαζί μέχρι που μια μέρα – ήταν θυμάμαι 5 του Δεκέμβρη το 2005, όταν ‘ξημέρωσε’ και πάλι στην καρδιά μου η αγάπη μας, που απλά την είχα αποκοιμίσει και από τότε δεν ξαναχωρίσαμε. Ήταν ένα πρωί θυμάμαι, όταν ένιωσα μέσα μου να κουβαλάω ένα αβάσταχτο βάρος που μου πλάκωνε τη ψυχή. Κοίταξα ψηλά αναζητώντας απαντήσεις και έλαβα απάντηση μα όχι από ψηλά, αλλά από τα βάθη της καρδιάς μου. ‘Γύρνα στην αγάπη πίσω, γύρνα στην αληθινή αγάπη. Μόνο εκεί θα είσαι ο αληθινός σου εαυτός!’ Και γύρισα και ήμουν τυχερή γιατί δεν είχε φύγει. Συναντηθήκαμε ξανά σαν πλοία σε λιμάνι που ταξίδεψαν μακριά με προορισμό πάντα την Αγάπη. Είναι η Αγάπη δρόμος που σε γυρίζει πίσω κοντά της. Φτάνει να ξέρεις να τολμάς, να παραδέχεσαι, να αναγνωρίζεις, να πέφτεις, να σηκώνεσαι χωρίς ντροπή και φόβο, μα με τη χαρά του γυρισμού, της αντάμωσης.

Θέλω το ταξίδι της ζωής μου να πορεύεται πάντα με την δύναμη και την ομορφιά της Αγάπης, θέλω πάντα να με βρίσκει όπου κι αν χαθώ. Σε όποιο χρόνο κι αν βρεθώ, σε όποια πατρίδα κι αν θα ζω να με προστατεύει το άγιο πέπλο της. Δίχως την Αγάπη η ζωή μας είναι πιάτο άγευστο, όσο καλά στολισμένο κι αν είναι. Χωρίς Αγάπη είμαστε σαν όργανο που δεν γεννά τη μουσική. Σαν χορευτές χωρίς πόδια, σαν άγγελοι χωρίς φτερά, σαν μητέρες χωρίς συγχώρεση. Είναι η αγάπη που τα κάνει, όλα, μα όλα αληθινά.

Λένε πως εκείνος που βρήκε την Αγάπη και την άφησε, χάρισε το μερίδιο της ευτυχίας του σε κάποιον άλλο.

Χρόνια μας πολλά αγάπη μου!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

3 Comments

  1. Domenica says:

    Haritoo 🙂

  2. Kevin says:

    Φτάνει να ξέρεις να τολμάς, να παραδέχεσαι, να αναγνωρίζεις, να πέφτεις, να σηκώνεσαι χωρίς ντροπή και φόβο, μα με τη χαρά του γυρισμού, της αντάμωσης.–> Πόσο αληθινό είναι αυτό!!

    Σας εύχομαι να χιλιάσετε τα χρόνια μαζί!!!Και πάντα ευτυχισμένοι και αγαπημένοι!!

    • Domenica says:

      Μα αρέσει να σκεύτομαι Κέβιν μου πως «όλα είναι μια περιπέτεια, όποιο δρόμο κι αν ακολουθήσω!» Θέλω να βλέπω τον εαυτό μου σαν ένα ισόβιο φοιτητή σε ένα τεράστιο πανεπιστήμιο που λέγεται ζωή! Το μυστικό είναι να κάνουμε το δρόμο μας, εκπαιδευτικό χώρο. Πάντα θα έχουμε κι άλλα να μάθουμε όπου κι αν είμαστε, όπως κι αν είμαστε!
      Σε ευχαριστώ για τις όμορφες ευχές σου. Τις θεωρώ δώρα! Να είσαι πάντα καλά με το κορίτσι σου, το διαμάντι που σου χάρισε η Αγάπη! 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.