Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Feb 17

Μες τη Λεμεσό μας και πάλι …

Η ζωή συνεχίζεται ….με χαρές και λύπες πάντα. Είμαστε ακόμη εδώ και παρόλα τα προβλήματα που κατά καιρούς όλοι αντιμετωπίζουμε, έχουμε κάθε λίγο και λιγάκι – εμείς οι Έλληνες κυρίως – τις διάφορες γιορτές που μας καλούν να ξεφαντώσουμε, να ξεδώσουμε, να ξεχαστούμε ο κάθε ένας φυσικά με τον δικό του τρόπο. Αν διερωτάστε γιατί αυτός ο μάλλον βαρύς πρόλογος, είναι που μας αρρώστησε στο σπίτι αγαπημένο πρόσωπο, μας λαχτάρησε κανονικά, αλλά ευτυχώς είναι κάτι που ξεπερνιέται και πάμε για ανάρρωση.

 Ήρθαν λοιπόν ξανά τα καρναβάλια που εδώ πρέπει να ομολογήσω πως τα διασκέδασα με τη ψυχή μου για πολλές δεκαετίες. Κυρίως όταν ήταν μικρά τα παιδιά μου και η μόνη μου χαρά ήταν πώς να τους μεταμφιέσω και μαζί να διασκεδάσουμε στους τρελούς ρυθμούς του καρναβαλιού. Τι γέλιο, τι χαρά, τι γλέντι! Φυσικά θα ήταν ψέμα να μην πω, πως και με φίλους έχω περάσει τα ωραιότερα καρναβάλια με μπόλικη τρέλα και ξεγνοιασιά. Φέτος τα αγαπώ λίγο από απόσταση. Ε φάση είναι θα περάσει. Είμαι όμως χαρούμενη να βλέπω γύρω μου την πόλη μασκαρεμένη, τους ανθρώπους να χαλαρώνουν από το συνηθισμένο τους πρόσωπο και να ξεδίνουν με ένα μοναδικό τρόπο που προσφέρει αυτή η γιορτή. Και εγώ με τη σειρά μου το διασκεδάζω με το δικό μου τρόπο και όπως είπα από απόσταση αυτή τη χρονιά. Ίσως να θέλω ένα διάλειμμα από διάφορες επαναληπτικές εορτές, δεν είν’ κακό. Άλλωστε είμαι της αλλαγής, πλήττω εύκολα βρε παιδί μου.  

Τις προάλλες διάβαζα κάπου για τα Ραγκουτσάρια και βρήκα τις πιο κάτω πληροφορίες. Αφορούν τα καρναβάλια, γι αυτό θέλησα να μοιραστώ την πιο κάτω ιστορία μαζί σας. Για όσους έχουν περιέργεια, διαβάστε πιο κάτω. Περιμένω τα σχόλια σας και τι μεταμφίεση διαλέξατε για φέτος? Εύχομαι σε όλους τρικούβερτα γλέντια με φίλους και οικογένεια!

«Τα Καρναβάλια της Καστοριάς (Ραγκουτσάρια), αποτελούν αναβίωση των αρχαίων Διονυσιακών οργιαστικών τελετών, που γίνονταν από Αρχαιοτάτων χρόνων, στην μέση του Χειμώνα προς τιμή της φύσης που θα αναγεννηθεί την Άνοιξη.

Ραγκουτσάρια, δηλαδή ζητιάνοι από το λατινικό rogatores. Στην αρχαιότητα οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν σε ζώα όπως για παράδειγμα ελάφια, αγελάδες, κότες και άλλα. Όμως κατά την βυζαντινή περίοδο απαγορεύτηκε αυστηρά αυτού του είδους μεταμφίεση κι έτσι σταδιακά καθιερώθηκαν άλλες μεταμφιέσεις όπως η αλλαγή φύλου από άνδρες σε γυναίκες και το αντίθετο.

Η ιστορία μας λέει πως τα Ραγκουτσάρια έχουν την καταγωγή τους από τα αρχαία Χειμερινά Διονύσια, και είναι γνωστά με αυτό το όνομα μόνο στη Μακεδονία και τη Θεσσαλία, στα οποία υπήρχε ο θίασος των μεταμφιεσμένων που γύριζε από σπίτι σε σπίτι, μπαίνοντας και χαριεντίζοντας με τους νοικοκυραίους ζητώντας κεραστικά και φιλοδωρήματα. Ήταν κρυμμένοι πίσω από προβιές και αυτοσχέδιες μάσκες, φροντίζοντας στην απομάκρυνση των κακών πνευμάτων που ταλαιπωρούσαν τον κόσμο των καιρών εκείνων.

Κατά την διάρκεια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας, οι μεταμφιέσεις συνεχίστηκαν και προστέθηκαν νέες γιορτές. Οι Rogatores (ζητιάνοι), κατά την επίσκεψή τους στα σπίτια της περιοχής έπαιρναν κεραστικά και φιλοδωρήματα, διώχνοντας τα κακά πνεύματα που δυσκόλευαν τη ζωή των ανθρώπων.
Στους βυζαντινούς χρόνους, οι λατρευτικές γιορτές της Αρχαίας Ελλάδας ήλθαν σε αντίθεση με την Χριστιανική Θρησκεία και πολλά στοιχεία χάθηκαν ή ξεχάστηκαν εντελώς. Όμως, αρκετά από αυτά κατόρθωσαν και αντέξανε τον χρόνο και τα εμπόδια, φτάνοντας ως τις μέρες μας.
Επί Τουρκοκρατίας κατάφεραν να περάσουν το κατώφλι του 20ου αιώνα σαν “τσαρανιασμένοι ραγκουτσάρηδες” (οι βαμμένοι με μαύρο χρώμα στο πρόσωπο και το σώμα). Οι κάτοικοι έβγαιναν στους δρόμους μεταμφιεσμένοι πρόχειρα, κάνοντας επισκέψεις σε σπίτια, κυρίως των εορταζομένων και έφταναν απαραίτητα στην πλατεία στο Ντολτσό. Στο όλο σκηνικό απαραίτητα ήταν τα πειράγματα, τα φιλοδωρήματα και τα κεραστικά. Μέχρι τη δεκαετία 1920-1930, απαραίτητη ήταν και η παρουσία του Βάκχου με την συνοδεία ενός γαϊδάρου στολισμένου με κληματόφυλλα και στηριγμένο στο σαμάρι του το ξόανο του Θεού Διονύσου, μέσα στο οποίο υπήρχε ένα μικρό βαρελάκι με κρασί. Κατά την διάρκεια της δεκαετίας 1940-50 και την επιστροφή πολλών Καστοριανών από το εξωτερικό, άρχισαν να εμφανίζονται και οι νέες αλλαγές στην μεταμφίεση.
Τα μεγάλα και γνωστά καφενεία “Αίγλη” και “Βυζάντιο” διοργάνωναν ολονύχτια γλέντια, με παρέες μεταμφιεσμένων που άλλες ήταν μεταμφιεσμένες σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα έθιμα, ενώ άλλες άρχισαν να υιοθετούν νέους τρόπους και πρότυπα μεταμφίεσης. Στα μέσα της δεκαετίας άρχισε και η βράβευση των μεταμφιεσμένων από το Δήμο Καστοριάς, δίνοντας μια άλλη διάσταση στην όλη διαδικασία.

Όμως ας δούμε τι είναι πλέον στις μέρες μας ταα Ραγκουτσάρια. Η έναρξη του καρναβαλιού πραγματοποιείται τα Θεοφάνια, μετά την ρίψη του σταυρού και τον αγιασμό των υδάτων. Με επίκεντρο κεντρικές πλατείες, οι μεταμφιεσμένοι πηγαινοέρχονται χορεύοντας και διασκεδάζοντας.
Την δεύτερη μέρα, ανήμερα του Αϊ Γιαννιού, κάθε παρέα πηγαίνει στα σπίτια (όπως γινόταν και από τότε), για να διώξουν τα κακά πνεύματα και να παροτρύνουν τους νοικοκυραίους να συμμετέχουν και αυτοί στο ξέφρενο γλέντι.
Την τρίτη ημέρα κορυφώνονται οι εκδηλώσεις με την μεγάλη παρέλαση (πατερίτσα) των αρμάτων και των μεταμφιεσμένων (μπουλουκιών και σχολικών ομάδων), ξεκινά από το Δημαρχείο της κάθε πόλης και φτάνει σε κεντρική πλατεία.

Στη συνέχεια βραβεύονται οι καλύτερες συμμετοχές στις διάφορες κατηγορίες (εμφάνιση, θέαμα, σάτιρα, παράδοση) με την παράδοση αναμνηστικών.
Μέσα στην καρδιά του χειμώνα και κατά τη διάρκεια των τελευταίων ωρών του δωδεκαημέρου, η πόλη παραδίνεται σ’ ένα μοναδικό τριήμερο γλέντι χαράς και ξεφαντώματος, που γεννιέται αυθόρμητα μέσα στις αμέτρητες παρέες των μικρών και μεγάλων που παίρνουν μέρος.
Όσο κρατάνε τα καρναβάλια, οι αίθουσες και τα νυκτερινά κέντρα, γεμίζουν από κόσμο, διασκεδάζοντας και ξεφαντώνοντας, φροντίζοντας να διατηρούν τα ήθη και έθιμα της περιοχής.»

Και ο καθένας με τη πόλη του, η δικιά μας είναι η Λεμεσός μια πόλη φημισμένη για διασκέδαση, γλεντζέδες, κανταδόρους. Οι Λεμεσιανοί έχουμε ένα γονίδιο δοσμένο από το Θεό Διόνυσο, δεν μπορούμε να καθίσουμε ήσυχα. Θέλουμε γλέντια, γιορτές, φαγοπότια, χορό, τραγούδι. Γελάστε λοιπόν και τραγουδήστε, χορέψτε στο ξέφρενο ρυθμό, Λεμεσιανοί και μη. *χαμόγελο*

Καλό καρναβάλι μπλογκόφιλοι!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

One Comment

  1. Koula-Domenica Moraida on Facebook says:

    Και ο καθένας με τη πόλη του, η δικιά μας είναι η Λεμεσός μια πόλη φημισμένη για διασκέδαση, γλεντζέδες, κανταδόρους. Οι Λεμεσιανοί έχουμε ένα γονίδιο δοσμένο από το Θεό Διόνυσο, δεν μπορούμε να καθίσουμε ήσυχα. Θέλουμε γλέντια, γιορτές, φαγοπότια, χορό, τραγούδι. Γελάστε λοιπόν και τραγουδήστε, χορέψτε στο ξέφρενο ρυθμό, Λεμεσιανοί και μη. *χαμόγελο*
    Καλό καρναβάλι μπλογκόφιλοι!

Leave a Reply

Your email address will not be published.