Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Mar 12

One way ticket to life!

Από την μέρα που γεννιέσαι, ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά σου, με πιθανές καταπληκτικές κατευθύνσεις, τερματίζει για όλους μας στο ίδιο σημείο. Μην σε τρομάζει το τέλος, είναι μέρος της ζωής μας, μέρος της φύσης. Κάποια μέρα όλοι θα φύγουμε από εδώ. Αλλά που ξέρεις ίσως να υπάρχει συνέχεια και ίσως να είναι και καλύτερα από δω! Άρα ας το δούμε αισιόδοξα και αυτό το κομμάτι.

Υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα και καταστάσεις, που μπορούμε να βιώσουμε και να πράξουμε, σε συγκεκριμένες χρονικές φάσεις της ζωής μας. Δεν είναι όλα πιθανά και διαθέσιμα σε όλες τις ηλικίες μας. Ξεκινά το ταξίδι με ένα σωρό ανακαλύψεις και όλα αλλάζουν συνεχώς, γιατί ότι δεν αλλάζει πεθαίνει. Ξεκινά λοιπόν το ταξίδι που λέγεται ζωή και κάπου κάποια στιγμή θα τελειώσει, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Άλλοι φεύγουν νωρίς, άλλοι μένουν περισσότερο. Άλλοι ζουν έντονα κυνηγώντας όνειρα και στόχους, άλλοι χαραμίζουν τα χρόνια τους δειλιάζοντας να ‘αγγίξουν’ από φόβο μην καούν αυτό που λαχταρούν περισσότερο. Άλλοι έχουν τύψεις, άλλοι απωθημένα, άλλοι είναι θεατές και άλλοι πρωταγωνιστές. Έρχεται κάθε τόσο ένα απίστευτα γοργό τρένο για όλους μας και μας δίνει ευκαιρίες. Κάτι σαν μπόνους για να κάνει το ταξίδι ενδιαφέρον και να αξίζει που είσαι ΕΔΩ! Πότε σου λέει «… έλα ανέβα σου έχω βρει έρωτα …χέυ θα ανεβείς? … έχω πολλούς σταθμούς ακόμα να πάω, δεν μπορώ να σε περιμένω για πολύ ….» ……. και έφυγε σαν σφαίρα. Άλλοτε σου φωνάζει « ….αυτό το ταξίδι θα σου δώσει πολλά, κάντο κι ας φοβάσαι. Μα τι φοβάσαι? …. μόνο το φόβο να φοβάσαι, έχεις πολλά να κερδίσεις! Δεν φαντάζεσαι τι συναρπαστικά που θα είναι, φτάνει να το τολμήσεις. Λοιπόν θα ανέβεις?» ……..και έφυγε σαν σφαίρα. Μπορεί και να ακούσεις αυτό « … σου δίνω αυτή την ευκαιρία, φτάνει να την αρπάξεις θα αλλάξει ολόκληρη η ζωή σου ….τίποτα δεν χαρίζεται αν δεν κυνηγήσεις, αν δεν προσπαθήσεις, αν δεν ρισκάρεις και αν δεν πιστέψεις και εσύ μαζί με εμένα …εγώ σου δίνω την κούρσα, θα ανέβεις?»  … ………και φεύγει σαν σφαίρα.

Η ζωή φίλοι μου, δεν περιμένει κανέναν. Υπάρχουν πράγματα που μπορείς να κάνεις μόνο όταν είσαι πέντε χρονών, όπως το να καθίσεις πάνω σε ένα μικρό ποδηλατάκι και να τρέχεις πάνω κάτω τρισευτυχισμένο! Υπάρχουν πράγματα που μπορείς να κάνεις μόνο όταν είσαι δεκάξι, όπως το να είσαι ξέγνοιαστο πουλί γεμάτο τρέλα και ανεμελιά και ελευθερία χωρίς σκοτούρες. Όσα προβλήματα και να έχει η εφηβεία, δεν έχει λογαριασμούς να πληρώσεις, δεν έχει ευθύνες και υποχρεώσεις, εξαρτώμενα άτομα. Είσαι ακόμα ένα ανίδεο, ανυποψίαστο παιδί και ασχολείσαι με μικροπράγματα που πολλές φορές θαρρείς θα φέρουν το τέλος. Κι όμως μπορείς να χαμογελάς τόσο εύκολα σε εκείνη τη φάση της ζωής του, τόσο όσο και να κλαίς επίσης. Υπάρχουν πράγματα που μπορείς να γευτείς μόνο στα 30, ή μόνο στα 40 και τα τρένα που σταματούν μπροστά σου με τις ‘ευκαιρίες’ δεν περιμένουν πολύ, γι αυτό πρέπει να είσαι έτοιμος και να τις αρπάξεις. Ή και έτοιμος να μην είσαι, ανέβα στο τρένο και ζήσε το ταξίδι. Αλλιώς μπορεί να χάσεις πολλά τρένα με το δισταγμό και ξέρεις, σπανίως περνά το ίδιο τρένο δεύτερη φορά.

ΤΩΡΑ είναι η ώρα, όχι αύριο, ούτε του χρόνου. Το αύριο μπορεί να είναι αργά, μπορεί και να μην έρθει. Δεν γίνονται τα ίδια πράγματα δεύτερη φορά. Πάντα κάτι αλλάζει, κυρίως εμείς. Σου φαίνεται πως όλα θα είναι παντοτινά και λες ‘… έχω καιρό ακόμα, δεν θα βιαστώ’ και φεύγουν τα τραίνα και κοιτάς τον καπνό που είναι το μόνο που μένει πίσω από ένα τεράστιο ΑΝ ……και λες ‘ …θα περάσουν πολλά τρένα ακόμα, έχω καιρό ….’. Και το τώρα, γίνεται στο επόμενο λεπτό ένα ακόμα αύριο και το αύριο είναι μακριά μα και τόσο κοντά. Έγινες 20 χρονών, έγινες 30 χρονών, είσαι τώρα τόσων χρονών. Πάλι καλά αν μπορείς να πεις «Έζησα και αυτό, και τα άλλο, έκανα πράγματα που ήθελα, έδωσα και πήρα, τίμησα το δώρο που λέγεται ζωή! Κι αν κάτι ακόμα περιμένω θα το παλέψω κι άλλο, για όσο μπορώ και αυτή τη φορά δεν θα χάσω τρένο. Μ’ ακούς ζωή?». Αν όμως δεν έγιναν έτσι τα πράγματα ίσως να στεναχωρηθείς πολύ μια μέρα που δεν έκανες εκείνο και ετούτο, που διάλεξες την ασφάλεια και τη σιγουριά της μετριότητας. Που έμεινες κρυμμένος σε ένα κουτί καλά ασφαλισμένο και έχασες τόσα πολλά από φόβο. Έχασες την θέα, κρεμασμένος ανάποδα και εκτεθειμένος από ένα μπαλκόνι, έχασες την ίδια την ζωή. Γιατί άλλο να λες «Ζω, καλά είμαι» και άλλο να λες «Νιώθω ζωντανός». Όσες φορές φοβήθηκα κρύφτηκα από τη ζωή την ίδια και μετά για να σωθώ βούτηξα στον πόνο που πάντα με οδηγούσε στη νίκη. Μέσα από το φόβο απελευθερωνόμαστε και μετά ζούμε και κάνουμε πράγματα ….χαιρόμαστε, πονάμε, γελάμε, κλαίμε, μεγαλώνουμε ανθρώπους, αγαπάμε, ψάχνουμε, ανακαλύπτουμε, δημιουργούμε, απορρίπτουμε, αναθεωρούμε. ΖΟΥΜΕ!

Υπάρχουν πράγματα που μόνο σήμερα μπορείς να τα κάνεις. Λες ‘ …δεν είναι όλες οι ώρες οι ίδιες …’ και εγώ σου λέω ‘ …δεν είσαι σε όλα σου τα χρόνια ο ίδιος…’! Έχεις να γνωρίσεις πολλούς από τους εαυτούς σου ακόμα. Έχεις να γνωρίσεις εσένα πριν καλά-καλά γνωρίσεις τους γύρω σου. Καθώς θα περνά ο καιρός θα ξεδιπλώνεσαι μπροστά σου σαν βιβλίο. Θα γράφεις την δικιά σου ιστορία, στα άσπρα χαρτιά της δικιάς σου ζωής. Θα ζεις τα δικά σου επεισόδια και θα παίζεις τους δικούς σου ‘ρόλους’ σε ένα σενάριο που κατά ένα μεγάλο μέρος θα επιλέγεις εσύ. Θα παίξουν όμως μεγάλο ρόλο και τα τρένα με τα διάφορα μπόνους. Τον κύριο ρόλο όμως θα τον παίξεις εσύ, με τις επιλογές σου. Λένε πως ότι δώσεις, θα πάρεις πίσω. Δεν συμβαίνει πάντα αυτό, αλλά ευτυχώς συμβαίνει συχνά. Γιατί είναι άδικο και άσχημο να δίνεις αγάπη και να παίρνεις προδοσία, κακία. Είναι όμως τόσο όμορφο και γλυκό να εισπράττεις την αγάπη και την αφοσίωση όταν τα χαρίζεις και εσύ απλόχερα. Αν όμως δεν συμβαίνει πάντα αυτό, να ξέρεις πως αυτό συμβαίνει για κάποιο λόγο, που ίσως σου φανερωθεί αργότερα. Με το χρόνο θα αποχτήσεις σοφία, με την σοφία θα αποχτήσεις περισσότερη κατανόηση και με την κατανόηση θα αποχτήσεις θησαυρούς.

Πονάμε πολύ κάποτε για να βρούμε τον αληθινό θησαυρό. Ίσως να χρειαστεί να δώσεις σε κάποιον άνθρωπο και τα ‘καλύτερα σου χρόνια’, για να ανακαλύψεις μετά πως η συνέχεια εκείνης της ‘αλυσίδας’ έκρυβε ένα υπέροχο δώρο. Την ανακάλυψη ενός ταλέντου ή την αληθινή σου αγάπη ίσως! Για χρόνια αναρωτιόσουν ‘ …γιατί? …γιατί?….’ και το έβλεπες ότι ήταν λάθος εκείνος ο γάμος, εκείνη η απόφαση και ίσως έμεινες εκεί πέντε, δέκα χρόνια από φόβο, από δεσμά που σε κρατούσαν παράλυτο, αιχμάλωτο, αμέτοχο …..μέχρι που ήρθε εκείνο το ξεχασμένο τρένο που νόμισες πως πια ποτέ δεν θα φανεί. Και ευτυχώς ανέβηκες, και είπες πως ..  «Αυτή την κούρσα δεν την χάνω με τίποτα! Ή τώρα ή ποτέ». Είδες πως γίνονται μερικά πράγματα? Μπαμπ και κάτω, υπάρχουν τρένα που δεν θέλουν σκέψη, ή ανεβαίνεις ή το χάνεις. Πόνεσες ναι και πόνεσες πολύ, δυστυχώς πόνεσες κι άλλους αλλά η αγάπη πάντα αξίζει τον κόπο, αξίζει και τον πόνο. Είναι μέρος του ταξιδιού και ο πόνος. Μην τον φοβηθείς, μην τον αποφύγεις γιατί χωρίς αυτόν δεν κερδίζεται τίποτα. Το πιο σημαντικό όμως είναι να μάθεις να φεύγεις, όχι μόνο απ’ αυτούς που δεν μπορούν να σου δώσουν αυτό που θες, αλλά και από εκείνο το μέρος του εαυτού σου που σε κρατά αδύναμο και μόνο. Να μάθεις να φεύγεις για να μπορεί και η ζωή να σε βραβεύει.

Μια γέννηση, ένα ταξίδι, μια ζωή και ένας θάνατος. Ή αν προτιμάτε μια αναχώρηση από αυτή τη ζωή ίσως σε κάποια άλλη. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτό το εισιτήριο που μας δίνουν εδώ, με το πρώτο μας το κλάμα, είναι μιας κατευθύνσεως. Δεν υπάρχει πίσω, δεν υπάρχει γυρισμός, δεν υπάρχουν τα νιάτα δύο φορές. Υπάρχουν τρένα, υπάρχουν ευκαιρίες, υπάρχουν απώλειες αλλά και μπόνους και υπάρχεις και εσύ με τις επιλογές σου. Μπορείς να διανύσεις αυτό το υπέροχο ταξίδι και να γεμίσεις τον εαυτό σου με γνώσεις, περιπέτειες, θησαυρούς και  αγάπη. Μπορείς και να το χαραμίσεις όλο και να φτάσεις στο τέρμα άδειος, κενός. Μπορεί να σκλαβωθείς και να ελευθερωθείς ξανά, μπορεί να χαθείς και να βρεθείς ξανά. Θα έχεις πάντα ευκαιρίες, όχι όμως τις ίδιες. Μάθε λοιπόν να ζεις και να αναβαίνεις σε τρένα που θα γράφουν την ιστορία σου ή και να την αλλάζουν. Άρπαζε τις ‘προσφορές’ που θα γράφουν επάνω σοφά μηνύματα ‘Εάν εξουσιάζεις την στιγμή, εξουσιάζεις την ζωή.  Ο χρόνος είναι το νόμισμα της ζωής σου. Είναι το μοναδικό νόμισμα που έχεις και μόνο εσύ μπορείς να αποφασίσεις πώς θα το ξοδεύεις. Πρόσεχε μόνο μην αφήνεις άλλους ανθρώπους να το ξοδεύουν αυτοί για σένα. Εδώ που ήρθαμε, παγιδευτήκαμε στο κεχριμπάρι της στιγμής. Δεν υπάρχει γιατί, υπάρχουν όμως πολλά που μπορείς να διαλέξεις αν το θελήσεις. Βρες ποιο θα σου ταίριαζε!’.

Υπάρχουν πράγματα που έκανες στο χθες, που δεν μπορείς να τα κάνεις σήμερα. Και αυτό θα συνεχίζει να συμβαίνει, δηλαδή θα στενεύουν τα όρια. Ξέρεις πόσο νόστιμη είναι η ζωή όταν βουλιάζεις μέσα της και γεύεσαι τον πάτο της έστω κι αν φοβάσαι? Κι η πίκρα που σε ποτίζει ο πόνος έχει και αυτή τη γλύκα της. Όπως ο έρωτας και η αγάπη που στάζουν κάποτε φαρμάκι, μα το κάνει η καρδιά φαρμάκι γλυκό. Αν θες να ζήσεις πραγματικά δέξου τα όλα με αγάπη και μην φοβάσαι. Κι αν φοβάσαι δεν πειράζει, κάντο ούτως ή άλλως. Μια κούρσα είναι αυτή, η δικιά σου!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

6 Comments

  1. Eleni - Neyla says:

    Filenada mou egrapses pale! Apla yperoxo opws panta kai toso alithino. Nomizw den exei anthrwpo pou na min fovithike pote kai den exei anthrwpo pou na min arnithike estw kai mia fora na anevei se ena apo ta tosa trena pou toso yperoxa periegrapses mesa stin anartisi sou! Egw mporw na sou pw me vevaiotitita oti kai nai fovithika kai fovamai kai nai aperripsa arketa trena …..kai to asteio me mena nomizw einai oti den ta aperripsa otan irthan…apla den ta afisa na erthoun kan giati aploustata ematha na anevainw se ena syggegrimeno treno …ena treno pou kanei tin idia diadromi kai pou kserw oti tha me parei kai tha me ferei me asfaleia. Ti kai an vlepw tis idies eikones, ta idia “livadia” ta idia proswpa tis idies skepseis kai synaisthimata….einai apla ola toso gnwrima toso apla….Apeires omws oi fores pou mesa sto kefali mou skeftomai toses alles diadromes, tosa alla trena toses alles kourses opws tis les …H synitheia telika einai megali pagida…Twra teleftaia skeftomai to epomomeno treno kai parakalw apla na akousw to sfyrigma tou apo makria na erxetai. Kserw oti isws parei kairo na erthei to katallilo treno giati i diadromi pou kanei einai makrini alla kapote tha anevw pou tha paei 🙂 An omws sto dromo mou perasoun ena duo alla mikra trena pou na aksizei i diadromi tous na eisai sigouri oti tha anevw…kai as katevw stin epomeni stasi. Ftanei na fanoun omws…..xxxxx

  2. Kevin says:

    υπέροχο και πόσο σωστό κείμενο!

    Η αλήθεια είναι ότι αυτά που λες τα βίωσα πολύ καλά απο πρώτο χέρι. Όταν οι γιατροί μου είπαν ότι φίλε μάλλον σε λίγους μήνες δε θα είσαι μαζί μας, τα συνειδητοποίησα και έπαθα σοκ. Σοκ γιατί όλα αυτά τα χρόνια δεν ήξερα πώς έπρεπε να σκέφτομαι.

    Ύστερα από λίγο καιρό μου λένε απροσδόκητα ότι θα ζήσω, και δε μαθαίνω μόνο αυτό αλλά και το ότι εγώ έδωσα ζωή, ότι σε λίγο καιρό θα γίνω μπαμπάς παρά τα όσα πέρασα..

    Και τώρα όπως σωστά είπες : Ζω. Ζω αυτό που ζω αυτή τη στιγμή. Όλα τα υπόλοιπα τα αφ´ήνω στο παρελθόν και στο μέλλον όσα είναι να έρθουν.

    Όλα έχουν πια μια άλλη σημασία. Το να χαζέψω την κοιλίτσα της Δανάης μου, το να παίζω πιάνο με τις ώρες μόνο για την κοιλιά της, πράγματα απλά που με κάνουν να χαίρομαι όσο δεν πάει.

    Ζω το τώρα. Ζω τη στιγμή, γιατί είμαι τυχερός που την έχω αυτήν την στιγμή.

    Δεν πρόκειται να ξαναφήσω καμία στιγμή χαμένη!

    Σου στέλνω φιλιά κι ελπίζω να είσαι καλά!!

    • Domenica says:

      *χαμόγελο* Είμαι πολύ καλά και όταν το λέω εγώ αυτό σημαίνει πως νιώθω ψυχική γαλήνη, ότι πιο σημαντικό για μένα! Χέυ απόλαυσε την κούρσα σου γιατί στο τρένο που βγήκες τώρα έχει πολύ πλάκα και γελάκια και χαζέματα και η αγκαλιά θα αποχτήσει το αληθινό της νόημα, η αθωότητα στο βλέμμα ενός βρέφους είναι αληθινό διαμάντι. Τα καλύτερα έπονται φίλε μου! Σου στέλνω την αγάπη μου και τα φιλιά μου πάντα και στο Δανάκι που πλημυρίζει τώρα από αγάπη!!! Απολαύστε την ‘κούρσα’ αυτή! Είναι μοναδική!!!! 🙂

  3. Koula-Domenica Moraida on Facebook says:

    Tha kratiso kati poly megalo pou eipes pio pano….pos, i synithia telika einai megali pagida….Xeris to proto vima stin alagi, stin ananeosi einai i paradohi! Meta tin paradohi, erhete to epomeno ‘treno’ giati ousiastika to kaloume yposinidita kai to diko tou sfyrigma, eidika aftis tis koursas tha sou pari ta aftiaaaaa hahahahha….k to kalytero? tha fani ekei pou den to perimenis…..se efharisto gia to mynima k tin agapi sou panta kali mou fili xxx

  4. προσφορες says:

    This is a topic that is close to my heart… Cheers!
    Where are your contact details though?

Leave a Reply to Koula-Domenica Moraida on Facebook Cancel reply

Your email address will not be published.