Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Apr 10

Μάχη για ελευθερία!

–          Ξέρεις οι γονείς μας στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν μπορούν να μας καθοδηγήσουν ως προς το τι είναι καλύτερο για εμάς και έτσι μας καθοδηγούν ως προς το τι είναι καλύτερο για εκείνους. Ή αν θες μας εκπαιδεύουν ανάλογα με το πώς έχουν εκπαιδευτεί και οι ίδιοι, μεταφέροντας μας όλες τις πληροφορίες που κληρονόμησαν από τους δικούς τους γονείς σε ότι αφορά την κουλτούρα, ήθη και έθιμα, θρησκεία και τρόπο ζωής. Είναι όμως στο χέρι μας, από ένα σημείο και μετά να χαράξουμε το δικό μας μονοπάτι στη ζωή και να δεχτούμε έτσι νέες προκλήσεις, παίρνοντας τις δικές μας αποφάσεις όπου κανένας δεν θα μπορεί να μας βοηθήσει, να μας καθοδηγήσει ή να επέμβει. Είναι τότε που αισθανόμαστε να στηριζόμαστε μόνο στις δικές μας δυνάμεις, όταν πάρουμε τη ζωή πια στα χέρια μας. Νεότεροι οι περισσότεροι από εμάς περπατάμε σε ένα μονοπάτι άγνωστο στο οποίο βρεθήκαμε μόνο και μόνο επειδή μας το υπόδειξαν οι γονείς και η κουλτούρα στην οποία βρεθήκαμε να ζούμε. Το παράξενο είναι πως όταν έρθει η στιγμή να πάρεις τις δικές σου αποφάσεις και να αλλάξεις κατά πολύ τη ζωή σου, συχνά αυτό δεν γίνεται αποδεκτό και η απογοήτευση μαζί με τη λύπη που αντικρίζεις σε αγαπημένα πρόσωπα σου προκαλεί ενοχές, αλλά και φόβους. Αυτό το κομμάτι όμως είναι αναπόφευκτο γιατί έχεις ήδη εκπαιδευτεί χρόνια ολόκληρα να σκέπτεσαι και να ενεργείς με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Δεν είναι ποτέ εύκολο και απλό να ζήσεις αυτό που εσύ επιλέγεις χωρίς να περάσεις πρώτα μέσα από το ‘τούνελ’ του μεταβατικού σταδίου όπου δυστυχώς θα έχεις να παλέψεις με το φόβο της αλλαγής. Όμως να θυμάσαι – αν αυτό θα μπορούσε να σου είναι κάπως παρηγορητικό- πως οι ενοχές και οι φόβοι θα έρχονται και θα φεύγουν μέχρι που στο τέλος θα εξασθενήσουν εντελώς.  

–          Ναι έρχονται και φεύγουν όπως το είπες και έχεις δίκιο πως δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά, αφού για χρόνια έχουμε εκπαιδευτεί με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Αυτό που συνηθίζουμε να κάνουμε, να πιστεύουμε έχει τρομακτική δύναμη και επιρροή επάνω μας. Χρειάζεται αλήθεια μεγάλη θέληση και προσπάθεια να το αλλάξουμε. Μας έχουν ήδη ‘φορμάρει’ για χρόνια σε ένα ‘καλούπι’ που έχουμε πάρει το σχήμα του από συνήθεια και από επανάληψη. Χωρίς να μας έχουν καν ρωτήσει ποτέ αν αυτός ο τρόπος είναι δικός μας, αν θα τον επιλέγαμε γιατί μας αρέσει πραγματικά ή απλά ακολουθούμε. Μας εκπαιδεύουν, μας μεγαλώνουν όπως και αυτοί θεώρησαν από την δικιά τους ‘κληρονομιά’ πως αυτό είναι και το καλύτερο για τους ίδιους και για τα δικά τους παιδιά.  

–          Για φαντάσου να είχαμε γεννηθεί στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν ή στις Ινδίες ή στην Ιαπωνία ή στο Βόρειο Πόλο. Θα μας μεγάλωναν άλλοι γονείς με άλλα έθιμα και συνήθειες και πιστεύω. Θα υμνούσαμε ένα άλλο τρόπο ζωής και ότι και να ήταν αυτό θα μας ήταν απόλυτα φυσιολογικό και αποδεχτό. Βλέπεις δεν φταίνε οι γονείς για αυτό που συμβαίνει. Απλά συνεχίζουν το έργο που τους έχουν παραδώσει οι προηγούμενες γενιές. Το λυπηρό κομμάτι όμως – ή αν θες το κομμάτι όπου ίσως μερικοί άνθρωποι ευθύνονται – είναι πως δεν έχουν ποτέ καν μπει στο κόπο να αναρωτηθούν αν αυτό που τους δίδαξαν να πιστεύουν ή να κάνουν είναι αυτό που θα ήταν και επιλογή τους. Αν αυτό είναι για τους ίδιους σωστό και αν τους ταιριάζει, πρώτου το μεταφέρουν και στα παιδιά τους. Είναι λυπηρό πως πολλοί άνθρωποι επαναλαμβάνουν απλά αυτά που έμαθαν και διδάχτηκαν χωρίς να αναρωτιούνται καν τι είναι αυτό που πιστεύουν και γιατί το πιστεύουν. Λες και υποσυνείδητα αποτελούν μέρος ενός προγράμματος που ελέγχει τη σκέψη τους με την μέθοδο της κληρονομικότητας. Είναι πολύ πιθανών αν αναρωτηθούν να υποστούν ένα σοκ μέσα από την συνειδητοποίηση πως σε όλη τους τη ζωή ακολουθούσαν πιστά ιδέες και πιστεύω στα οποία ίσως τελικά να μην ανήκανε ποτέ. Χρειάζεται θάρρος, γενναιότητα να αναλύσει κανείς και να συνειδητοποιήσει εάν όντως αυτό που του έχουν κληροδοτήσει είναι και αυτό που πραγματικά θέλει και πιστεύει να ακολουθεί. Να σταθεί κανείς μπροστά στο καθρέφτη της αλήθειας του και να διαχωρίσει τη διδαχή από του τι πραγματικά θα διάλεγε να πιστεύει να κάνει. Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι ζουν συνειδητά, ενώ ζουν υποσυνείδητα αυτό που έχουν διδαχτεί να πιστεύουν.  «Είμαστε Έλληνες, είμαστε Ιταλοί, είμαστε Ισπανοί, βράζει το αίμα μας, είμαστε φωνακλάδες επειδή μεγαλώσαμε έτσι και έτσι μάθαμε…», «Είμαστε Ιάπωνες και τρώμε πάρα πολύ ρύζι, αυτό κάνανε και οι πρόγονοι μας και αυτό θα κάνουμε και εμείς και οι απόγονοι μας, έτσι είναι τα πράγματα…», «Είμαστε Άραβες και θεωρούμε τις γυναίκες του τόπου μας σκλάβες και έτσι ήταν πάντα και έτσι θα συνεχίσει να γίνεται…», «Είμαστε Μάρτυρες του Ιεχωβά, είμαστε οι εκλεκτοί, εμείς θα σωθούμε στο τέλος, μόνο εμείς, είναι όλα γραμμένα…», «Όχι εμείς είμαστε οι εκλεκτοί και θα το δείτε όλοι, η θρησκεία της αγάπης και το λέει στη βίβλο πως εμείς θα σώσουμε την ανθρωπότητα…». Και όλοι φωνάζουν πως είναι έτσι τα πράγματα γιατί κάποιοι τους το είπαν και επειδή αυτό συμβαίνει χρόνια, αιώνες τώρα, πάει να πει πως είναι και το σωστό και δεν είναι ποτέ δυνατόν να το αμφισβητήσεις τώρα ΕΣΥ. Αλλά εσύ και όλοι εμείς που ίσως έτυχε να αναρωτηθούμε, να αμφισβητήσουμε και να ψαχτούμε, ανακαλύπτουμε ξαφνικά πως υπάρχει στη ζωή μια υπέροχη ευλογία που ονομάζεται ΕΠΙΛΟΓΗ. Έχεις κάθε δικαίωμα να επιλέξεις να πιστεύεις κάτι άλλο από αυτό που σου δίδαξαν, να ζεις διαφορετικά και να είσαι αυτό που σε κάνει πιο ευτυχισμένο άνθρωπο. Είσαι ελεύθερος να επιλέξεις ελευθερία.

Αλήθεια δεν είναι αστείο που πρέπει να παλέψουμε τόσο για την ίδια την προσωπική μας  ελευθερία? Απλά επειδή αναγνωρίσαμε στην πορεία, πως για μας η κουλτούρα στην οποία μας μεγάλωσαν, ο τρόπος που μας δίδαξαν να πιστεύουμε διάφορα πράγματα, τελικά δεν μας ταιριάζει τόσο όσο θα ήθελαν. Και γιατί να πρέπει να απολογηθούμε για αυτό? Να νιώσουμε ενοχές και λύπη? Γιατί θα πρέπει να αισθανθούν οι αγαπημένοι μας καθοδηγητές γονείς απόρριψη, επειδή επιλέγουμε μια άλλη θρησκεία, μια άλλη χώρα για να ζήσουμε με άλλες συνήθεις και έθιμα? Έχουν ξεχάσει πως οι ίδιοι μας έχουν διδάξει πως αγάπη σημαίνει ελευθερία? Ή μήπως θα έπρεπε να πω, πως ελευθερία σημαίνει αγάπη!

Καλό Πάσχα, καλή συνέχεια!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

Your email address will not be published.