Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Apr 26

Με λένε Ζωή!

Μια φορά και ένα καιρό ήτανε δυο φίλες, η Ζωή και η Βόλτα. Ήταν αχώριστες ακόμα κι αν περνούσαν ζόρια. Περπατούσανε πάντα μαζί και στα Καλοκαίρια και στους Χειμώνες. Και στις διακοπές και στη σκληρή δουλειά πάντα χέρι-χέρι. Κάνανε όνειρα, βάζανε στόχους, μαθαίνανε καινούργια πράγματα, αποχτούσαν Σοφία μέσα από διάφορες εμπειρίες και αν κάποτε έχανε η μια την άλλη για λίγο, της σφυρούσε κλέφτικα η Ζωή και αυτή αμέσως πίσω στο Δρόμο. Ο δε Δρόμος ήταν και αυτός στη παρέα πιστός φίλος. Ήταν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, ήταν το στήριγμα τους. Κι αν κάποτε χάνανε τον Δρόμο τους, τα ‘φερνε Βόλτα η Ζωή και τον ξανάβρισκαν. Δεν ήταν πάντα ο ίδιος αφού είχε την μαγική ικανότητα να αλλάζει. Τη μια ήταν στολισμένος με ροδοπέταλα και τον βαδίζανε γεμάτες ευτυχία και την άλλη ήταν γεμάτος αγκάθια τσουχτερά που μάτωναν τις καρδούλες τους. Άλλοτε ο Δρόμος ανηφόριζε φέρνοντας την κούραση και τους αναστεναγμούς, μα άλλοτε κατηφόριζε ανακουφίζοντας τις ευχάριστα φέρνοντας την ξεκούραση και τον αναπαμό. Υπήρχαν όμως και φορές που ήτανε ίσιος και εύκολος, φέρνοντας την Ισορροπία και την Γαλήνη.  Για τον ίσιο όμως Δρόμο έπρεπε να παλέψουν, να διεκδικήσουν και να επιμείνουν. Η Ζωή πάντα το έλεγε στην Βόλτα πως τίποτα δεν χαρίζεται έτσι απλόχερα. Για όλα πρέπει να μοχθήσει κανείς, κυρίως για την Ελευθερία και την Γαλήνη. Σπουδαίες κυρίες και αυτές, σπάνιες και τιμημένες στο Κόσμο. Η Ελευθερία δεν πιανόταν από πουθενά και κατοικούσε μόνο μέσα στις ψυχές των ανθρώπων, εφόσον και εάν την άξιζαν. Η Γαλήνη ήταν φιλική και προσιτή και την έβρισκες μονάχα εκεί που βασίλευε η ησυχία, η ομορφιά και η καλοσύνη. Συνήθως οι άνθρωποι την έψαχναν αλλού και έτσι δεν την έβρισκαν εύκολα.

Μια φορά το χρόνο μαζεύονταν όλοι μαζί για να δώσουν αναφορά στον Κόσμο που ήταν και ο αρχηγός τους, παίρνοντας τις νέες αποστολές για τους ανθρώπους κάτω στη γη. Η συνάντηση γινόταν ψηλά εκεί όπου τα σύννεφα ήταν τόσο πυκνά που φτιάξανε εκεί την αίθουσα τους. Ο Κόσμος ήταν ένα μικροσκοπικό πλάσμα, όσο κι αν αυτό σας κάνει εντύπωση, αλλά με τεράστιο μυαλό και αντίληψη. Ο Κόσμος ήξερε τα πάντα, διάβαζε τις καρδιές των ανθρώπων και ήξερε την πάσα αλήθεια. Μάζευε τα ψέματα και τα ‘ριχνε συχνά στα μούτρα των ανθρώπων. Είχε ένα κόλπο και με αυτό τους έστηνε παγίδες. Οι άνθρωποι κάθε φορά που έλεγαν ψέματα, τα ξεχνούσαν και έτσι τους την έφερνε. Ο Κόσμος έδινε δώρο στους ανθρώπους την Ζωή που ήταν ότι πολυτιμότερο. Μετά τους όπλιζε με αρετές και στον καθένα έδινε και από ένα χάρισμα. Μόνο που έπρεπε να το ανακαλύψουν μόνοι τους οι άνθρωποι, καθώς η Ζωή θα έκανε την Βόλτα της κάτω στη γη. Ο Δρόμος θα ήταν πάντα εκεί αλλά θα τον επέλεγαν ανάλογα με τα ζητήματα τους και αυτός με τη σειρά του θα τους πρόσφερε την ανάλογη ποιότητα Δρόμου. Την μόνη που είχαν παρεξηγήσει πολύ οι άνθρωποι κάτω στην γη ήταν την Ελευθερία που όχι μόνο έκαναν κατάχρηση της, αλλά σε πολλές περιπτώσεις την ποδοπάτησαν κιόλας. Η Γαλήνη προσπαθούσε απεγνωσμένα να παραμείνει στις καρδίες τους αλλά δεν τα κατάφερνε αφού οι ίδιοι οι άνθρωποι με τα καμώματα τους την έδιωχναν ή την έχαναν χωρίς να το καταλαβαίνουν καν.

Ο Κόσμος άκουσε υπομονετικά όλες τις ιστορίες και τα παράπονα της τρομερής ομάδας του, όπου στο τέλος με βαριά καρδιά κατάλαβε πως εκεί κάτω στη γη τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πολύ και θα πρέπει να χρησιμοποιήσει διαφορετική ταχτική προκειμένου να σώσει ότι σώζεται.  Ζήτησε την συμβουλή της Σοφίας και εκείνη του είπε πως η μόνη λύση εδώ που φτάσανε τα πράγματα είναι να ξαναδημιουργηθεί ο Κόσμος απ’ την αρχή με τους λιγοστούς καλής ποιότητας ανθρώπους που ίσως έχουν απομείνει. Η Ελπίδα όμως εκλιπαρούσε την ομάδα να μην παραιτηθούν ακόμα. Έβλεπε φως παντού έστω και λίγο της αρκούσε για να αντλήσει Δύναμη. Ήθελε όπως πάντα να τους δώσει ακόμη μια ευκαιρία. Η Λογική το θεωρούσε χάσιμο χρόνου και συμφώνησε με την Σοφία. Και ενώ υπήρχε έντονη η διαφωνία και πανζουρλισμός, ανάμεσα τους, η Ζωή θυμωμένη φώναξε.

«ΣΙΩΠΗΗΗΗ ……»

Κόπασε η θύελλα και με έκδηλη την ντροπή στην όψη τους, όλοι κοίταξαν την Ζωή με μεγάλη προσοχή και δέος. Ήξεραν όλοι πως η Ζωή ήταν το πάν κάτω στη γη. Χωρίς αυτήν δεν υπήρχε τίποτα.

«Τι πάθατε όλοι μου λέτε? …..έχω δώσει το λόγο μου σε αυτούς εκεί κάτω πως θα κάνω το καλύτερο μου μέχρι να βγει η ψυχή τους. Τους έχω υποσχεθεί πως όσο υπάρχω θα παλεύω για το καλύτερο και όσο άσχημα και αν δείχνουν τα πράγματα, εγώ θα βρίσκω τρόπους να τους εμψυχώνω για να προχωρούν κοντά μου, στη Ζωή! Δεν μπορώ να τους εγκαταλείψω επειδή τα πράγματα έχουν ασχημύνει πολύ. Με λένε Ζωή και το νόημα μου είναι να συνεχίζω πάντα ακάθεκτη στον αγώνα, όποιος κι αν είναι αυτός για τον καθένα. Ο πόνος του καθενός είναι μεγάλος πάντα για τον ίδιο και έτσι τους αντιμετωπίζω χρόνια τώρα. Δεν συγκρίνω τον ένα με τον άλλο, θα ήταν και μάταιο και ανόητο. Είναι όλοι τους τόσο διαφορετικοί, μα και τόσο όμοιοι, είναι μαγικά πλάσματα. Απλά χρειάζονται την βοήθεια μας, ολονών μας. Για αυτό είμαστε εδώ, αυτή είναι η δουλειά μας. Έχετε ποτέ προσέξει πόσο όμορφοι γίνονται οι άνθρωποι όταν παλεύουν με το φόβο και τον νικούν, όταν όλα μοιάζουν μάταια και με την βοήθεια ενός από εμάς συνεχίζουν να ελπίζουν, όταν χάνουν ότι αγαπούν περισσότερο στο κόσμο και κρατιούνται ακόμα στη ζωή επειδή υπάρχει ο χρόνος που γιατρεύει τις πληγές τους. Έχετε δει πως λάμπουν τα πρόσωπα τους, όταν μετά από μεγάλη πάλη με τον ίδιο τον θάνατο, γαντζωμένοι  επάνω μου καταφέρνουν να ζήσουν έστω για ακόμη ένα χρόνο στη γη! Τους λένε οι γιατροί τους πως έχουν μόνο 6 μήνες ζωής και εγώ τους δίνω άλλα 6 χρόνια. Λυπάμαι φίλοι μου αλλά σας το ξανά λέω, με λένε Ζωή και δεν πάω πουθενά, εδώ θα μείνω μέχρι το τέλος. Θα συνεχίσω κι αν πρέπει να τα κάνω όλα μόνη μου. Και το ξέρετε πολύ καλά πως μπορώ και μόνη μου, γιατί όλοι εσείς, αγαπημένη μου ομάδα βρίσκεστε εδώ σήμερα και υπάρχετε, επειδή υπάρχει Ζωή.»

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. Kevin says:

    ≤Έχετε δει πως λάμπουν τα πρόσωπα τους, όταν μετά από μεγάλη πάλη με τον ίδιο τον θάνατο, γαντζωμένοι επάνω μου καταφέρνουν να ζήσουν έστω για ακόμη ένα χρόνο στη γη≥ –> Ο,ναι ξέρω ακριβώς τι εννοείς…! Το πρόσωπο λάμπει τόσο, που τη νύχτα δε χρειάζεσαι φως!! lol

    • Domenica says:

      Zontano paradigma k pigi empnevsis gia mena eisai Kevin mou! To fos sou ego to vlepo anamesa stis lexois pou grafis perigrafontas mas ta kenourgia episodia zoes sou!!!! 🙂

  2. Maria Stasoulli says:

    Πολύ όμορφο και αληθινό Domeni-Κούλα μου..!

Leave a Reply

Your email address will not be published.