Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Jun 06

Αγγελικά πλασμένα…

Παιδιά, τι είναι τα παιδιά? Αυτά τα μικρά πλασματάκια που υπάρχουν σε τόσα πολλά μεγέθη. Μικρούλια, πιο μεγάλα και πιο μεγάλα, πιο-πιο μεγάλα και μετά ….μετά από ένα σημείο αρχίζουν να αλλάζουν σχήμα, σώμα, μυαλό. Η ωραιότερη εποχή της ζωής, η παιδική, αρχίζει να κρύβεται κάπου μέσα στον καθένα, σε μια γωνιά της καρδιάς, παραμερίζοντας στην άκρη τον πλούτο της αγνότητας της πλήρης καθαρότητας, κάνοντας τόπο στην εφηβεία και ακολούθως στην ενηλικίωση όπου συνήθως μαθαίνουμε πώς να λέμε άψογα ψέματα, πώς να υποκρινόμαστε, πώς να κρύβουμε καλά τα αληθινά συναισθήματα μας και πώς να φερόμαστε με συμπάθεια σε αυτούς που αντιπαθούμε.

Οι άνθρωποι, ενόσω είναι ακόμη παιδιά, ανέπαφα με το κομμάτι του κόσμου που θα τα αλλάξει αργότερα, μπορούν να διαισθάνονται το καλό και το κακό με μεγάλη ευκολία. Είναι πάντα αληθινά και χωρίς ποτέ κανένα δισταγμό δείχνουν τα αληθινά συναισθήματα τους. Αν δεν τους αρέσει κάποιος το δείχνουν αμέσως με το λόγο ή μόνο με τη γλώσσα του σώματος. Είναι σαν αυτά τα μηχανήματα με το τεστ αλήθειας. Τα παιδιά είναι ο καλύτερος ανιχνευτής, ο τρόπος να μάθουν οι μεγάλοι τι κρύβουν οι άλλοι μεγάλοι μέσα τους, ασχέτως αν χαμογελούν, αν μιλούν ωραία, τα παιδιά έχουν την ιδιότητα να γνωρίζουν αν είναι υποκρισία ή αλήθεια αυτό που έχουν απέναντι τους. Απλά το νιώθουν, το ξέρουν και κάνουν ένα βήμα πίσω. Αν τα αγγίξει κάποιος που δεν συμπαθούν είναι ικανά να αρχίσουν τις φωνές, ίσως τα πιάσει και υστερία. Δεν τα νοιάζει αν κάνουν το τόπο ανάστατο, αν γίνουν ρεζίλι, δεν τους ενδιαφέρει η εικόνα τους, φτάνει να μην τα αγγίξει αυτός/αυτή που δεν τους αρέσει.

Στην παιδική ηλικία δεν υπάρχει ‘Δεν μπορώ’, υπάρχει μόνο ‘Δεν θέλω’ και υπάρχει και το θεϊκό ‘ΘΕΛΩ’. Φυσικά αυτό νομίζω ισχύ περισσότερο μετά όταν το σώμα ενός παιδιού μεγαλώσει, όταν το μυαλό του σιγά-σιγά διαφθαρεί και πονηρέψει αρκετά σε σημείο να λέει ‘Δεν μπορώ’ αλλά να εννοεί ‘Δεν θέλω’. Όταν δεν θέλουμε να πάμε κάπου ή να κάνουμε κάτι συνήθως λέμε ‘Δεν θα μπορέσω …’ και μετά συνοδεύεται αυτό με ένα καλά ντρεσαρισμένο ψέμα. Τα παιδιά όμως απλά λένε την αλήθεια, λένε σκέτα και σύντομα, ‘Δεν θέλω’ και άμα τα πιέσεις, κλαίνε δυνατά, φωνάζουν μέχρι να καταλάβεις πως πραγματικά δεν θέλουν και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να τα κάνει να θέλουν. Κι αν επιμένεις και τα πιέσεις ακόμα περισσότερο, απλά θα κλαίνε πιο δυνατά και θα τσιρίζουν πιο δυνατά και είναι ικανά να σε κάνουν να μετανιώσεις την ώρα που γεννήθηκες.

Το παιδί, σαν θησαυρός κατοικεί μέσα μας, καθώς το σώμα μας μεγαλώνει. Μην σας πω, πως όσο μεγαλώνουμε πολλοί από εμάς ίσως αισθανόμαστε πιο έντονα το παιδί μέσα μας. Και είναι φορές που ίσως αισθανθούμε σύγχυση, αφού το έξω μας δεν συμβαδίζει με το μέσα μας. Δεν σου συγχωρείται εύκολα μια παιδική συμπεριφορά, όταν βρίσκεσαι στα 30 ή στα 40. Σου συγχωρείται όμως πιο εύκολα μετά τα 65 με 70, κι όσο πιο μεγάλος τόσο πιο πολλά ελαφρυντικά έχεις. Γιατί τότε αρχίζεις να φέρεσαι και πάλι όπως πριν, δηλαδή σαν παιδί με τη διαφορά πως είσαι στην άλλη άκρη του νήματος. Και αυτό συμβαίνει γιατί και πάλι αρχίζεις να φέρεσαι πιο αληθινά, δεν σε νοιάζει και πάλι η εικόνα σου όσο πριν και γίνεσαι ξανά ειλικρινής, ευθύς, λέγοντας με μεγάλη ευκολία αυτό που πραγματικά αισθάνεσαι. Μπορείς να πεισμώσεις όπως έκανες τότε στα 5 ή στα 10 σου χρόνια, με το ίδιο αποτέλεσμα, αφού και πάλι με ένα πάτημα του ποδιού και ένα βροντερό ‘ΘΕΛΩ’ θα ανοίγουν διάπλατα οι πόρτες, στις επιθυμίες σου.

Στη μέση ηλικία όμως σε κοιτάνε περισσότερο σαν δικαστές, χωρίς πολλά περιθώρια για λάθη και ζαβολιές, γιατί πια δεν είσαι μικρό παιδί ή τουλάχιστον δεν φαίνεσαι πια σε αυτό το μεγάλο σώμα. Ναι ξέρω κάποτε θες να φέρεσαι σαν μικρό παιδί, είναι ωραία, είναι χαλαρωτικό, είναι δικαίωμα σου, όμως δεν σου επιτρέπεται, γιατί πια έχεις το σώμα ενός μεγάλου. Είναι όμως φορές που όλοι έχουμε αυτή την ανάγκη να αφεθούμε, όπως τότε, να τεμπελιάσουμε όπως τότε, να απελευθερώσουμε έστω και λίγο το παιδί που βρίσκεται μέσα μας, παιδιαρίζοντας γεμάτοι ξεγνοιασιά. Σου βάζουν όμως ταμπέλες σε ορισμένες ηλικίες και προσπαθούν με κάθε τρόπο να σε καλουπώσουν έτσι ώστε να ανήκεις σε ένα σύστημα για τους ‘μεγάλους’. Λένε πως η μιζέρια θέλει συντροφιά, ‘misery likes company’. Στο κόσμο των ‘μεγάλων’ δεν αρέσει να είσαι στην απ’ έξω, να ξεχωρίζεις, να μην υποφέρεις και εσύ. Αφού εκείνοι υποφέρουν με τον Α ή Β τρόπο, αφού δεν μπορούν να έχουν αυτά που θέλουν, υποσυνείδητα ή όχι, προσπαθούν όσο γίνεται να μην μπορείς και εσύ να έχεις, έστω κάτι που θες. Είπαμε η μιζέρια θέλει συντροφιά γι αυτό οι άνθρωποι άμα ακούσουν μια κακή είδηση τρέχουν αμέσως δεξιά και αριστερά και λένε ‘Τα άκουσες? ….έλα να σου πω τι έγινε …δεν θα πιστεύεις στα αυτιά σου’, ‘…τον κακομοίρη τι του έλαχε να πάθει’, ‘…το έλεγα εγώ πως θα είχε άσχημε κατάληξη, δες τώρα τι έγινε…’ και άλλα τόσα παρόμοια λόγια δήθεν ‘παρηγοριάς’. Έχεις ποτέ ακούσει παιδιά να κουτσομπολεύουν, να κρίνουν άλλους, να χαίρονται με το συναίσθημα της εκδίκησης? Δεν ξέρουν καν τι σημαίνει εκδίκηση, δεν υπάρχει αυτό το συναίσθημα στην παιδική ψυχή. Αντιθέτως πολύ εύκολα τα παιδιά όταν δουν κάποιον να κλαίει, αρχίζουν να κλαίνε κι αυτά χωρίς να γνωρίζουν το λόγο και το αντίθετο, όταν δουν κάποιον να γελά πολύ, αρχίζουν κι αυτά να χαχανίζουν με μεγάλη ευκολία.

Στο βιβλίο που μου κρατά συντροφιά αυτό το Καλοκαίρι, έχω διαβάσει την ωραιότερη περιγραφή για τα παιδιά. Την μοιράζομαι εδώ μαζί σας.

«Κυρίως τα μικρά παιδιά μπορούν να ανιχνεύουν αυθεντικά αισθήματα και διαθέσεις από τις συμπεριφορές των μεγάλων. Πριν διδαχθούν τη γλώσσα του λόγου είναι αναγκασμένα να ερμηνεύουν τη γλώσσα του σώματος, το μέσο έκφρασης δηλαδή στο οποίο ο άνθρωπος, ειδικά μεγαλώνοντας, δυσκολεύεται υπερβολικά να υποκριθεί …..Τα παιδιά, πριν ακόμη μιμηθούν και ενσωματώσουν τους ψεύτικους τρόπους των γονιών τους, πριν θολώσει η συναισθηματική τους κρίση, μετέχουν της βασιλείας του ουρανού, από όπου προέρχονται, και αντιδρούν φυσικά στο ψεύτικο, στο υποκριτικό, έτσι όπως το λευκό του χιονιού αντιδρά σαν πληγωμένο δέρμα σε κάθε σβόλο λάσπης που πέφτει πάνω του. Το αντιλαμβάνονται και κατά κανόνα αποσύρονται στον εσωτερικό τους κόσμο, αρνούνται να επικοινωνήσουν με ότι δεν εμπιστεύονται. Είναι ακόμη άγγελοι, είναι αγνά. Τίποτα πιο σκληρό όσο και ευάλωτο απ’ την αγνότητα. Δεν είναι σε θέση να συμβιβάζεται, η αγνότητα μονάχα με αγνότητα επικοινωνεί.»

Πραγματικά ότι πιο αληθινά υπέροχο, πέρα για πέρα αληθινό το πιο πάνω απόσπασμα της Μάρως Βαμβουνάκη, στο υπέροχο βιβλίο της «Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη». Αγγελικά πλασμένα τα παιδιά, οποιαδήποτε παιδιά μικρής ηλικίας, άσπρα, μαύρα, κίτρινα, μελαμψά όταν είναι παιδιά δεν υπάρχουν οι φυλετικές διαφορές ανάμεσα τους, δεν υπάρχει η εξωτερική εικόνα που προβάλουμε και συντηρούμε τόσο καλά εμείς οι μεγάλοι. Και σε αυτό το ύψιστο θα έλεγα επίπεδο, έχουμε θέλοντας και μη όλοι κάποτε υπάρξει, έχουμε γεννηθεί άγγελοι, καθότι υπήρξαμε παιδιά, έστω κι αν μέσα στο χρόνο, μέσα από τον τρόπο κατασκευής μας μεταβαλλόμαστε σε χίλιους ‘δαίμονες’ ή γεννούμε αν θες ‘δαίμονες’ μέσα στο μυαλό μας αργότερα στη ζωή, που μας διαφεντεύουν για αρκετά χρόνια. Τώρα καταλαβαίνω γιατί υπάρχει η Τρίτη ηλικία, για να ξαναγίνουμε και πάλι παιδιά, με σοφό νέμε το νου, αλλά με την καρδιά ενός παιδιού, όσο γίνεται τουλάχιστον.

Και κλείνω με κάτι πολύ βαθυστόχαστο, για μένα τουλάχιστον.

«Μόνο τα παιδιά ξέρουν αυτό που ψάχνουν.»
Antoin de Saint-Exupéry, 1900-1940, Γάλλος συγγραφέας

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

10 Comments

  1. Annita Georgiou says:

    Υπέροχο !

  2. Skevi Onisiforou says:

    kalimera agapi mou omorfi!!!!!!! xxxxx

  3. Kevin says:

    Αγαπητή μου Ντομένικα!!

    Είχα καιρό να περάσω απο τη γωνιά σου, λόγω επαγγελματικών υποχρέωσεων και ταξιδιού στο εξωτερικό!!

    Τη λάτρεψα αυτήν την ανάρτηση διότι συμφωνώ απόλυτα…! Λόγω του συνδρόμου μου, ανέκαθεν ένιωθα πιο άνετα με τα παιδιά. Διότι τα παιδιά είναι πάντα ειλικρινή. Σου λένε πάντα ό,τι νιώθουν και δε χρειάζεται να ψάχνεις πίσω από τις λέξεις, όπως συνήθως συμβαίνει με τους μεγάλους…

    Για αυτό λατρεύω τη δουλειά μου, για αυτό δε μπορώ να μένω μακρυά απο παιδιά, για αυτό ανυπομνώ να έρθει το δικό μου το μικρό και άλλα τόσα..

    Κάπου διάβασα ότι τα παιδιά μπορούν και βλέπουν τα πνεύματα διότι βλέπουν με τα μάτια της ψυχής και όχι της λογικής, όπως εμείς… Λογικό μου ακούγεται…

    Με το χρόνο μου θα διαβάσω και τις υπόλοιπες αναρτήσεις σου!!

    Εύχομαι να είσαι καλά!!

    • Domenica says:

      Αγαπητέ Κέβιν, ακριβοθόρητε (σημαίνει χάνεσαι από προσώπου γης και αναρωτιόμαστε που είσαι) χε χε. Εύχομαι το ταξίδι να ήταν και αναψυχής! Ξέρω την γλυκιά σχέση σου με τα παιδιά και χαίρομαι που η ανάρτηση μου ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη για εσένα. Ξέρεις τι με χαροποιεί πολύ? Το γεγονός πως όλοι κάποτε υπήρξαμε άγγελοι γιατί στην παιδική μας ηλικία αυτό ήμασταν. *χαμόγελο*

  4. Miranta M says:

    Makari na eisai kala .se diavazo sihna k einai mia harma i anartisis sou.se efharisto

  5. Αννα says:

    Δουλεύοντας όπως ξέρεις με παιδιά δε θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω. Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα.
    Βλέπω παιδάκια που τα μαλώνω και παρόλα αυτά με αγαπάνε. Κάποιες φορές τα ρωτάω
    -Μα αλήθεια με αγαπάς;Αφού σε μάλωσα/τιμώρησα
    -Ναι κυρία με μαλώνετε επειδή με αγαπάτε.

    ή μία φορά άκουσα την κορυφαία απάντηση στην ίδια ερώτηση
    Αμα με αφήνατε να κάνω ό,τι θέλω θα ένιωθα πως δεν ενδιαφέρεστε για μένα. Πως άμα δε μάθω γράμματα ή χτυπήσω αν ανεβαίνω στην καρέκλα δε θα σας νοιάζει.

    • Domenica says:

      Αυτό το τελευταίο θυμάμαι που μου το είχε σχολιάσει η κορούλα μου – το λουλούδι μου – όταν ήταν ακόμα στο σχολείο – τώρα σπουδάζει πρωτοετής σε άλλη χώρα – και μου είχε πει πως η φίλη της έβλεπε τη διαφορά με μαμά της που την άφηνε να κάνει ότι ήθελε και αυτό την έκανε να αισθάνεται πως δεν ενδιαφερόταν, πως της έδινε τόση πολύ ελευθερία για να έχει βασικά η μαμά το κεφάλι της ήσυχο – λυπηρή διαπίστωση και ειδικά από έφηβη. Πιστεύω ακράδαντα πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καμωμένοι να γίνουν γονείς. Δεν είναι απλό θέμα πλέον στις εποχές που ζούμε. Είναι η μεγαλύτερη δέσμευση και υποχρέωση που αν και κρατάει μια ζωή – η έγνοια της μάνας τουλάχιστον – θα πρέπει να είναι αρκετά γερή για τα πρώτα 18 χρόνια ενός παιδιού!!! Αλλιώς γεννιούνται προβλήματα, κάποτε άλυτα και είναι κρίμα. Σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου Άννα μου *χαμόγελο*

Leave a Reply to Annita Georgiou Cancel reply

Your email address will not be published.