Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Jun 27

Η θυσία!

Παρακολουθώ πρόσφατα μια υπέροχη και ασυνήθιστη μπορώ να πω, επιμορφωτική σειρά το “Touch” του Αμερικανού δημιουργού Tim Kring με πρωταγωνιστές τους, Kiefer Sutherland, Gugu Mbatha-Raw και David Mazouz. Μια δραματική σειρά με άπλετο μυστήριο που θα κερδίσει τις καρδιές σας. Κάθε φορά που βλέπω ένα επεισόδιο προβληματίζομαι τόσο πολύ για το θέμα που διαδραματίζεται, για την δύναμη που έχει η καρδιά και το μυαλό μας, ειδικά όταν βρίσκεται σε επαφή με το σύμπαν, θεληματικά ή και άθελα μας. Το τελευταίο επεισόδιο με μάγεψε κυριολεκτικά, για την πίστη και την αγάπη της ιστορίας ενός Πορτογάλου άντρα του Ερρίκου, μα που θα σας μιλήσω περισσότερο για αυτό σε λίγο εδώ πιο κάτω. Για την ώρα ας μιλήσουμε για τη μαγεία του χρόνου, του πριν, του τώρα και του αύριο. Ξέρω έχω μιλήσει άπειρες φορές για αυτά, αλλά έχω κι άλλα να πω *χαμόγελο*.

Το χθες μας, σαν κουρτίνες ακριβές σου κρύβουνε τη θέα, από ένα παράθυρο γεμάτο με αναμνήσεις. Θυμάσαι και πότε γελάς, πότε κλαίς, πότε ντρέπεσαι, μα να τα αλλάξεις δεν μπορείς, παρά μονάχα από αυτό να διδαχτείς. Αδελφή του χθες το σήμερα, ότι πιο αληθινό, ρευστό στα χέρια σου, καυτό στις φλέβες σου το σήμερα είναι εδώ, τώρα και σε δημιουργεί, σε καταγράφει. Και ένα αύριο που περιμένει σιωπηλά να ανταμωθείτε, σε ένα κανονισμένο ραντεβού εδώ και χρόνια. Σαν σελίδες βιβλίου που η κάθε μια κρατάει όσο κι οι αποφάσεις μας και άλλες πολλές πιο μικρές στιγμές γράφουν σε λευκά χαρτιά την δικιά μας ιστορία, δένουν βιβλίο τις ζωές μας. Οι ζωές μας, οι δρόμοι μας που μας φαντάζουν στα νιάτα μας ατελείωτοι και μακρινοί. Κι όμως, είναι τόσο σύντομη η ζωή μας εδώ, από αυτό που στα πρώτα χρόνια μας νομίζαμε. Κατοικούν μέσα σου πολλές πλευρές και όψεις. Ποια διαλέγεις να γίνεις λοιπόν, ποια θα κρατήσεις από όλες? Τον δειλό, τον τολμηρό, το ταξιδιάρη, τον εξερευνητή? Λες, θέλω ένα διαφορετικό αύριο και αρχίζεις και το σκέφτεσαι, να το ονειρεύεσαι και όσο πιο πολύ το λαχταράς τόσο μεγαλώνεις τις πιθανότητες του ονείρου να γίνει πραγματικό. Αναζητάς καινούργιες συνήθειες, καλύτερες απ’ τις παλιές, ίσως και κάποιες καινούργιες φρέσκες γνωριμίες και νέα μέρη να επισκεφτείς. Ερεθίσματα που θα σε διαμορφώσουν καλύτερα και μέσα από αναθεωρήσεις θα γνωρίσεις καλύτερα το νόημα της ζωής. Νέους ουρανούς, νέες κουλτούρες και πειραματισμούς που θα σε εκπλήξουν ευχάριστα. Και δυσκολίες όμως και προκλήσεις που θα σε δυναμώσουν ακόμα περισσότερο. Θες να γνωρίσεις περισσότερο ποιος/ποιά είσαι, τι είσαι, γιατί ξέρεις πως είσαι πολύ περισσότερα από όσο στο σήμερα γνωρίζεις. Μα και το σήμερα τα αγαπάς και το πριν σου ακόμα και για τίποτα δεν μετανιώνεις γιατί θαρρώ πως κάτι να άλλαζες θα χαλούσε το όμορφο σήμερα και το μαγικό μέλλον που σε περιμένει. Όλα είναι όπως πρέπει να είναι, με λάθη σωρό που γεννούν διδάγματα για καλύτερα σενάρια στο αύριο. Δεν έχεις ιδέα που θα σε βγάλει το σήμερα, αν έχεις όνειρα όμως και τόλμη, έχεις το εισιτήριο για αυτό που ζητάς. Δεν είναι τα χρήματα το εισιτήριο σου, αν και αυτό πιστεύεις χρόνια τώρα, μέσα από παλιές πεποιθήσεις που σου έχουν χώσει στο κεφάλι. Μάθε όμως πως η πίστη, όλα τα γεννά.

Η ιστορία του Ενρίκο.

Κάποτε ένας φουκαριάρης τραγουδιστής του δρόμου, σε μια μικρή πλατεία της Ponta da Piedade στην Πορτογαλία, είχε ερωτευθεί τρελά την ιδιοκτήτρια ενός μικρού καφέ. Της έγραφε τραγούδια, της τα τραγουδούσε κάθε μέρα και της πρόσφερε λουλούδια που έκοβε από κήπους στις γύρω γειτονιές. Εκείνη όμως καθώς ήταν πολύ στενοχωρημένη, που θα έχανε το αγαπημένο της καφέ, λόγω οικονομικών προβλημάτων, δεν ανταποκρινόταν στις ρομαντικές επανωτές προσπάθειες του Ενρίκου. Μέχρι που μια μέρα του έβαλε τις φωνές, ζητώντας του να την αφήσει επιτέλους ήσυχη, κατηγορώντας τον πως ήταν αδιάφορος για τα πραγματικά προβλήματα της ζωής, πως εκείνη δεν είχε την πολυτέλεια να είναι τόσο ανέμελη και ξέγνοιαστη, αγκαλιά με μια κιθάρα απ’ το πρωί ως το βράδυ. Του πέταξε στα μούτρα πως δεν είχε ιδέα τι πάει να πει θυσία και πως το μόνο που ήξερε ήταν να ερωτοτροπεί σαν ανώριμος έφηβος.

Πληγωμένος ο Ενρίκο, έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι μην μπορώντας να καταλάβει γιατί του είχε μιλήσει τόσο σκληρά η αγαπημένη του μούσα. Τριγυρνούσε για μέρες στα σοκάκια της Ponta da Piedade σαν χαμένος με τα λόγια της να ηχούν συνέχεια στο μυαλό του, προσπαθώντας να σκεφτεί ένα τρόπο που θα μπορούσε να την βοηθήσει. Τα βήματα του τον οδήγησαν μπροστά στο κατάστημα μουσικών οργάνων ενός αγαπημένου φίλου του παππού του. Κοντοστάθηκε λίγο κοιτάζοντας επίμονα τα μουσικά όργανα στη βιτρίνα. Μαζεύοντας όλο του το θάρρος μπήκε μέσα με φόρα. Ο ιδιοκτήτης που τον αναγνώρισε αμέσως τον υποδέχτηκε με χαρά και επιφωνήματα θαυμασμού. Του ζήτησε μάλιστα να του παίξει κάτι στην κιθάρα του. Ο Ενρίκο όμως άπλωσε την κιθάρα προς τον χαριτωμένο μαγαζάτορα, ρωτώντας τον πόσα χρήματα θα μπορούσε να του δώσει για αυτήν. Ο καταστηματάρχης, ένας χαμογελαστός, ελαφρώς χοντρούλης ηλικιωμένος άντρας τον κοίταξε άναυδος.

«Ενρίκο, τι είναι αυτά που λες? Η κιθάρα αυτή ήταν του παππού σου ….η μουσική είναι όλη σου η ζωή!»

«Θα την αγοράσεις ή όχι?» απάντησε ο Ενρίκο αποφασισμένος.

Πέρασαν λίγες μέρες όπου ο Ενρίκο σοβαρός όσο ποτέ άλλοτε μπήκε στο καφέ της Κλάρας με ένα μικρό πακετάκι στο χέρι. Η Κλάρα τον κοίταξε με απορία.

«Ενρίκο τι σου έχει συμβεί, μα που χάθηκες τόσες μέρες …μην μου πεις πως σου κακοφάνηκε που σου φώναζα τις προάλλες? Αχ ρε Ενρίκο με τόσα προβλήματα στο κεφάλι μου έχω γίνει ….»

Ο Ενρίκο της έκλεισε το στόμα απαλά με την παλάμη του. Μετά χαμογελώντας με αγάπη της πρόσφερε το πακετάκι του.

«Τι είναι αυτό?….»

«Άνοιξε το!» της απάντησε περήφανος.

Η Κλάρα το άνοιξε αργά με προσοχή και μόλις αντίκρισε μια δέσμη με χρήματα τον κοίταξε φοβισμένη.

«Ενρίκο!!!! Που τα βρήκες τόσα χρήματα?»

«Είναι δικά σου, θέλω να βοηθήσω για το καφέ, θέλω να καταλάβεις πόσο σε αγαπώ!»

Η Κλάρα άρχισε να ψάχνει με το βλέμμα της την κιθάρα του, πάντα την είχε μαζί του.
«Η κιθάρα σου, που είναι η κιθάρα σου?»

«Την πούλησα!» της απάντησε γεμάτος αγάπη.

«Ενρίκο γιατί? Τι έκανες? Η κιθάρα σου ήταν η δουλειά σου, να πας τώρα πίσω τα χρήματα και να την αγοράσεις ξανά, ακούς?»

«Όχι, ήθελα να κάνω μια θυσία και την έκανα για την αγάπη μου για σένα. Είμαι ευτυχισμένος, αλήθεια! Μου είπες πως δεν ξέρω τίποτα από θυσίες και είχες δίκιο. Τώρα όμως ξέρω!»

Η Κλάρα σαν κεράκι έτοιμο να λιώσει τον αγκάλιασε μην πιστεύοντας στα αυτιά της. Εκείνη τη στιγμή ο Ενρίκο κέρδισε την καρδιά της, με μια θυσία. Είχε πουλήσει ότι αγαπούσε πιο πολύ για να αποδείξει την αγάπη του.

Στην αγάπη πρέπει να είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις ότι αγαπάς ή κάτι που αγαπάς, προκειμένου να αποδείξεις μια άλλη αγάπη, αν και εφόσον καλεστείς να το κάνεις. Δεν θα στο ζητήσουν οι άνθρωποι αλλά η ζωή. Αν στο ζητήσουν οι άνθρωποι, να ξέρεις αυτό δεν είναι αγάπη, αλλά απάτη. Η ζωή όμως ναι, μπορεί να σε προκαλέσει για να σε βοηθήσει να μάθεις που βρίσκεσαι μέσα σου αληθινά και όχι που νομίζεις πως βρίσκεσαι. Μόνο μέσα από τις πράξεις μας γνωρίζουμε ποιοι αληθινά είμαστε και τι είμαστε ικανοί να κάνουμε για αυτά που αγαπάμε. Πολλές φορές νομίζουμε πως λαχταράμε κάτι, μα θα ξέρουμε με σιγουριά πως πραγματικά το θέλουμε, όταν θα το έχουμε αποχτήσει και θα το λαχταράμε ακόμα. Τις περισσότερες φορές μόλις αποχτήσουμε αυτό που θέλουμε, δεν το θέλουμε πια. Τι είναι αυτό, εγωισμός, καπρίτσιο, πλήξη, απληστία ή μήπως ανθρώπινη φύση?

Μου αρέσει που η ζωή αλλάζει στο χρόνο και που αλλάζει και εμάς τους ίδιους ή αν προτιμάτε μας εξελίσσει, κυρίως στον τρόπο σκέψεως μας. Η σκέψη είναι μεγάλη δύναμη μέσα μας, είναι η αρχή όλων των πράξεων μας που καθορίζουν την πορεία μας, την εξέλιξη μας. Όλα ξεκινάνε από μια απλή σκέψη, σαν σπόρος φυτεύεται στο μικρό μας μυαλουδάκι. Ένας πόλεμος ήταν κάποτε μια βλοσυρή σκέψη στο μυαλό ενός ή πολλών ισχυρών αρχηγών, μια πρόταση γάμου ήταν μοναχά μια σκέψη στο μυαλό ενός ερωτευμένου άντρα, ένα ταξίδι, μια μετανάστευση σε χώρα μακρινή ήταν μια απλή σκέψη που άλλαξε αργότερα την ζωή ολόκληρη. Για αυτό πρόσεχε τις σκέψεις σου, πρόσεχε τι βάζεις στο μυαλό σου, τι σπόρους φυτεύεις και τρέφεις με αυτούς τη ζωή σου. Οι σκέψεις σου είσαι εσύ, αυτό που γίνεσαι και αυτό που θα μεταμορφωθείς. Είναι σχεδόν μαγικό, υπέροχο αλλά και τρομαχτικό μαζί, γιατί εξαρτάται τι σκέψεις διαλέγεις. Διάλεξε αυτά που αλήθεια αγαπάς!!!

Καλή συνέχεια μπλογκόφιλοι!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. Eleni - Neyla says:

    Πρωινό στο σχολειο κ συγκινηση! Φιλεναδα μου με συγκινησες πρωι πρωι με την ιστορια σου.Με τη δυναμη της αγαπης κ της θυσιας που χρειαζεται να κανεις μερικες φορες ειτε σε μικρο βαθμο ειτε σε μεγαλο για τον ανθρωπο που αγαπας ακομα κ αν μερικες φορες αυτος ο ανθρωπος μας φωναξει η μας διωξει μακρια. Η αληθινη αγαπη φαινεται στην επιμονη κ στην πιστη οτι οταν αγαπας πολυ ενα ανθρωπο κανεις τα παντα για να αποδειξεις την αγαπη σου. Κ ο Ενρικο το απεδειξε αυτο της Κλαρας αλλα ηταν τυχερος γιατι η Κλαρα εκτιμισε τη θυσια του κ καταλαβε το μεγαλειο της θυσιας του.Εχασε κατι αγαπημενο του για να κερδισει κατι πιο μεγαλο…Την καρδια της αγαπημενης του:) Το χθεσ μας, σαν κουρτίνες ακριβές σου κρύβουνε τη θέα, από ένα παράθυρο γεμάτο με αναμνήσεις. Αυτη η φραση που αρεσε παααρα πολυ φιλεναδα μου 🙂 Τοσο ποιητικη κ τοσο αληθινη:) Κ το αρθρο σου με αγγιξε γιατι αυτη τη περιοδο περνω αυτη τη φαση που αναζητω την αλλαγη την αλλη πλευρα του εαυτου μου.Αναζητω εκεινο το νεο αυριο…το νιωθω πολυ αυτη τη περιοδο:) Αναζητω λιγο τον τροπο να καλοπιασω κ να παραχαιδεψω λιγο την Ελενη γιατι καπου την αφησα παλε 🙂 Καλη μας μερα αγαπημενη μου με τα υπεροχα σοφα ,μαγικα, διδακτικα κ ταξιδιαρικα σου αρθρα που πεθυμισα να τα διαβασω 🙂 Οι τονοι μου πηγαν περιπατο γιατι γραφω απο το κινητο κ βαρεθηκα να τους βαζω 🙂 ΧΧΧ

    • Domenica says:

      Οι τόνοι μου πήγαν περίπατο …χε χε χε άρεσε μου!!! Αχ φιλενάδα μου ξεχωριστή, μου αρέσει τόσο πολύ που πάντα ‘επιστρέφεις’!!! Είναι πολύ σημαντικό να έρχεσαι πίσω στο θησαυρό σου όσο κι αν κάποτε πρέπει να λείψουμε όλοι για τον ένα ή τον άλλο λόγο. Χαίρομαι που αλλάζεις γιατί μόνο έτσι εξελισσόμαστε, χαίρομαι που είσαι στην αναζήτηση γιατί μόνο άμα ζητάμε, λαμβάνουμε! Είναι τόσα πολλά στο χέρι μας φίλη μου καλή, σίγουρα όχι όλα, αλλά ΠΟΛΛΑ!!! Κυρίως ο τρόπος ζωής μας, τι κάνουμε με τη ζωή μας, είναι δικιά μας εντελώς προσωπική υπόθεση, από εμάς εξαρτούνται πολλά! Και ειδικά η ευτυχία μας, από μέσα από εμάς θα γεννηθεί!!! Να θυμάσαι πως η ζωή δεν θα μας δώσει ούτε λιγότερα μα ούτε περισσότερα από αυτά που εμείς θα ζητήσουμε!!! Σε ευχαριστώ για το μήνυμα σου, ΠΑΝΤΑ!!!! Means a lot to me. xxx 🙂

  2. Theodoros Taliadoros says:

    A Re ton ”Ενρίκο”……! As elpisoume oti dikia tou den itan melos se kanena mistikistiko Loby giati auta pou epathe tha einai to pio ligo…sigritika me afta pou tha pathei!!!:):)xxx

    Δεν ξέρω… Ίσως τελικά ο άνθρωπος να θέλει να ικανοποιήσει την περιέργεια του, να επιβεβαιώσει ότι είναι σωστές οι κολλημένες του ιδέες, σκέψεις, απόψεις…. Μόλις ικανοποιηθεί ο προσωπικός του εγωισμός… ξαφνικά χάνει το ενδιαφέρον του!

    • Domenica says:

      Πολλές φορές νομίζουμε πως λαχταράμε κάτι, μα θα ξέρουμε με σιγουριά πως πραγματικά το θέλουμε, όταν θα το έχουμε αποχτήσει και θα το λαχταράμε ακόμα. Thorora mou se efharisto gia to sholio sto f.b. xx

Leave a Reply to Domenica Cancel reply

Your email address will not be published.