Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Jun 21

ΘΕΛΩ!

Έτσι όπως οι σκέψεις, ανάκατες, ταξιδιάρες, φευγάτες …

Σήμερα θα σας περιπλέξω λίγο, έτσι όπως σας φέρονται οι σκέψεις σας, που πηδάνε από το ένα θέμα στο άλλο, που σαν διάδρομοι ατελείωτοι στο μυαλό ταξιδεύουν από το ένα θέμα στο άλλο και σας παίρνουν και σας φέρνουν σε χρόνο μηδέν από το ένα άκρο της γης, στο άλλο. Οι σκέψεις έχουν στόχο να φτάσουν στην ‘ιδέα’. Αυτή την ‘ιδέα’ που αν αγαπηθεί πολύ θα γίνει μια μέρα πράξη και που θα αλλάξει τις ζωές μας.

«Να κάνεις αυτό που θες, μα πρώτα να γίνεις κάποιος που μπορεί να θέλει.» Φ. ΝΙΤΣΕ
Λέει, πως ο Θεός δεν ανταποκρίνεται αμέσως στις προσευχές μας επειδή θέλει να μας δώσει χρόνο να σιγουρευτούμε αν όντως θέλουμε αυτό που με τόσο σπαραγμό του ζητάμε. Λέει, πως εκείνα που συνήθως δεν γίνονται είναι εκείνα που δεν θέλουμε πολύ, τελικά.

«Είναι που δεν το ήθελες πολύ, για αυτό δεν έγινε.»

«Λες?»

«Ναι έτσι είναι, άμα θες κάτι πολύ, ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν σε σταματά. Φτάνει να θες και όλα γίνονται, όλα σου λέω.»

Σας έχει συμβεί? Εμένα μου έτυχε, είναι Θεϊκό το συναίσθημα, είναι από τις περιπτώσεις που για λίγο βιώνουμε το Θεϊκό μας μέρος, όταν τίποτα και κανένας δεν μας σταματά και πάμε προς, στον στόχο με ασύλληπτη ταχύτητα θέλησης. Θα πετύχουμε το στόχο μας, εφόσον έχουμε αγαπήσει τρελά αυτό που θέλουμε, αφού είμαστε έτοιμοι να ρισκάρουμε, να πληρώσουμε το τίμημα, να κάνουμε θυσίες, μα προπάντων να εφοδιαστούμε με απέραντη πίστη, αν όχι ακλόνητη. Όταν γεννηθεί εκείνο το γιγαντιαίο ΘΕΛΩ μέσα στη ψυχή μας, αυτό σημαίνει πίστη, θα πει πως μπροστά σε εκείνο το ΘΕΛΩ δεν μπορεί να συγκριθεί τίποτα και τίποτα δεν είναι ικανό να το λυγίσει. Είναι σοβαρή δέσμευση, είναι ευθύνη απέναντι στη ψυχή μας που λαχταρά κάτι. Έχουμε χρέος να έχουμε αυτό που θέλουμε, όσο παράλογο, ακραίο και αν φαίνεται στους άλλους. Δεν έχει σημασία, σημασία έχει να ξέρουμε πως το θέλουμε. «Να κάνεις αυτό που θες, μα πρώτα να γίνεις κάποιος που μπορεί να θέλει.» Τα λόγια του Νίτσε απόλυτα σαφή στη καρδιά μου αντηχούν σαν πρόκληση. Αληθινή πρόκληση να τιμήσω την ζωή μου με τα θέλω μου. Να μην την ξοδέψω, να τα καταφέρω για μένα, να καταχτήσω το δικό μου ‘βουνό’!

Σκέψεις κάθε μέρα, πολλές, διάφορες, αλλόκοτες, άλλοτε βαθιές και άλλοτε σαν σίφουνας βομβαρδίζουν το μυαλό μας, που σαν αρχαία σπηλιά τις φιλοξενεί και εκείνες κατοικούν εκεί λεηλατώντας το, αδιάφορες για τα συναισθήματα που του γεννούν. Πότε θετικά, πότε αρνητικά, πότε γεμάτα φόβο, πότε γεμάτα πόθο.

Στο βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη αναφέρεται κάτι απλά υπέροχο, για τον Ιερό Αυγουστίνο που έγραψε ένα μοναδικό στιχάκι για την αμηχανία και τον πόνο του θανάτου, κάτι σαν παρηγοριά. Προσωπικά πιστεύω πως είναι ότι πιο όμορφο έχω διαβάσει για τον αποχωρισμό του θανάτου.

«Ο θάνατος δεν είναι τίποτα. Είμαι ο ίδιος και εσύ ο ίδιος είσαι. Ότι ήμασταν ο ένας για τον άλλον είμαστε ακόμα. Να με ονομάζεις όπως πάντα. Μίλα με μένα σαν άλλοτε. Γέλα με όσα γελούσαμε μαζί. Λέγε το όνομα μου στο σπίτι χωρίς αχτίδα λύπης. Η κλωστή δεν κόπηκε στο νήμα. Γιατί να είμαι έξω απ’ τη σκέψη σου, επειδή δεν είμαι στο οπτικό σου πεδίο? Όχι, δεν είμαι μακριά σου, είμαι μόνο στην απέναντι μεριά του δρόμου.»

Ίσως η πιο καλή παρηγοριά του θανάτου να είναι αυτό, πως …είμαι μόνο στην απέναντι μεριά του δρόμου!
Λέει πως εκείνο που μπορεί να καταστρέψει οποιαδήποτε σχέση, φιλική, ερωτική, γονική, αδελφική, δεν θα είναι ούτε οι τσακωμοί, ούτε οι πιο άγριες συγκρούσεις, θα είναι η προδοσία. Ναι η προδοσία, αυτή που άμα συμβεί ακυρώνει κάθε καλό και όμορφο είχε κτιστεί στο χρόνο. Σαν γυαλιά που δεν ξανά κολλάνε, που κι αν ξανά κολλήσουν, πάντα θα φαίνονται κομματιασμένα, ραγισμένα. Και μετά από μια προδοσία, η επιστροφή, σπάνια ή και καθόλου μπορεί να συμβεί. Από τα βάθη της καρδιάς εννοώ, να γίνει η σχέση ξανά καθαρή και γνήσια πώς να το καταφέρει με τόσα συντρίμμια γύρω. Εικονικά ναι ίσως, αλλά ο κάθε ένας τον ρόλο του, με κρυμμένους πια τους αληθινούς εαυτούς μέσα στη μισή ραγισμένη καρδιά τους.

Υπάρχει μεγάλη σύγχυση γύρω από το θέμα του Έρωτα και της Αγάπης. Γράφω πάντα με κεφαλαία αυτές τις δύο λέξεις, επειδή αισθάνομαι πως είναι τεράστιες και πανέμορφες! Άλλο ερωτεύομαι μια ιδέα και άλλο ερωτεύομαι στην πράξη. Πολλοί άνθρωποι είναι ερωτευμένοι με τον Έρωτα, με την ιδέα του Έρωτα μα όχι καθεαυτό με το ίδιο το άτομο. Συχνά θεοποιούμε αυτόν που πιστεύουμε πως έχουμε ερωτευτεί μέχρι να περάσει αυτή η ‘ζάλη’ του Έρωτα και μετά ο ίδιος εκείνος Θεός, μοιάζει ξαφνικά με ζητιάνο.

Οι σχέσεις κινδυνεύουν από την ρουτίνα, ναι είναι αλήθεια, αλλά κινδυνεύουν και από κάτι άλλο. Από τα ασταμάτητα θέλω, φέρε. Ζήτα αυτά που θες, αυτά που έχεις ανάγκη, αλλά μην ζητάς συνέχεια γιατί μετά κανείς δεν ακούει και κανείς δεν νοιάζεται αν θες, αν έχεις ανάγκη. Μάθε να μην λες πολλά για να σε ακούνε. Και κρύβε συχνά τον πόθο σου και την ανάγκη σου, για να αμφιβάλει και να ανησυχεί, έτσι δυναμώνει η αγάπη. Κι όταν συχνά θες να λες ‘Ναι’, λέγε ‘Όχι’ για να φουντώνει η ανάγκη της κατάκτησης και της πολιορκίας. Κράτα την φλόγα αναμμένη και μην μεταμορφωθείς ποτέ σε ανοιχτό βιβλίο που όποιος θέλει τα ανοίγει ότι ώρα και το διαβάζει. Μην είσαι συνέχεια προβλέψιμος, θα αρχίσουν όλοι να βαριούνται χωρίς κυνήγι, χωρίς πάλη, χωρίς προσπάθεια. Αφού το ξέρεις δεν είναι ο στόχος το ζητούμενο, μα το ταξίδι, τα χίλια μύρια κύματα, η δράση, η αγωνία, η αναμονή. Αυτά θα μας κρατάνε ζωντανούς, κι από τον θάνατο μακριά, τον νοητικό θάνατο εννοώ.

Πάμε τώρα να μιλήσουμε για τους αγαπημένους γονείς. Ίσως μερικοί από εμάς να είμαστε για κάποιους, οι γονείς τους. Εν πάση περιπτώσεις μιλώ γενικά για τους γονείς μας ή για μας που είμαστε γονείς. Είναι προσωπική υπόθεση και επιλογή του καθενός μας, αν θα αποφασίσουμε τελικά να παραδοθούμε στους γονείς μας ή να λυτρωθούμε από τις αταίριαστες ίσως για μας, προσδοκίες τους. Είναι άραγε επιλογή ή μήπως υποχρέωση μας, απέναντι στον εαυτό μας, η λύτρωση από τους εκπαιδευτές μας, για την αληθινή ανεύρεση της προσωπικής μας ταυτότητας. Εξαρτάται φυσικά ποιους έχεις για γονείς, κατά πόσο θα βόλευε να αποστασιοποιηθείς ή όχι από αυτούς. Κατά πόσο τους λατρεύεις σαν γονείς ή και σαν φίλους, καλούς καθοδηγητές, ή σε κάποιες περιπτώσεις απλά γονείς σου είναι δότες κάποιο ωαρίου, κάποιου σπερματοζωαρίου που δεν θα γνωρίσεις ποτέ τους κατόχους τους.

Μην σας τρομάζει η λέξη συμφέρον, επειδή συχνά την χρησιμοποιούμε σαν κατηγορία. «Ότι κάνει, το κάνει από συμφέρον», «Τον είδες τον συμφεροντολόγο? Φτάνει να τον συμφέρει και την μάνα του πουλά». Κι όμως όλοι λειτουργούμε με συμφέρον, κανείς μας δεν μπορεί να κάνει μια απλή κίνηση χωρίς κίνητρο, έστω μικρό. Συμφέρον σημαίνει κίνητρο και είναι στην ανθρώπινη μας φύση. «Είμαστε μαζί, σε αγαπώ και σε θέλω για πάντα!» Η ανάγκη για αγάπη, είναι το κίνητρο μας. Η ανάγκη να πάρουμε, να δώσουμε, να αγγίξουμε, να μας αγγίξουν. Αν πάψει η ανάγκη αυτή, το κίνητρο τότε αλλάζει, όπως φυσικά και η πορεία μας. Κάποτε έλεγες σε κάποιον πως θα κάνεις τα πάντα για αυτόν, τώρα ούτε να τον βλέπεις. Μην αναρωτιέσαι λυπημένα γιατί, απλά έχουν αλλάξει τα κίνητρα σου, είτε κατόπιν επιλογής, είτε κατά αναγκαστικά.

Πάντως είναι αλήθεια αυτό που λένε, ‘ποτέ μην λες ποτέ’. Αλήθεια είναι και το άλλο, αυτό που λένε ‘αυτό που φοβάσαι, θα το πάθεις’. Έκρινε και κορόιδευε τους γκέι, τους έστηνε στο τοίχο εν ψυχρώ, τους έριχνε στη φωτιά να καούν, λες και ήταν φρικιά. Τώρα και τα δύο της παιδιά είναι γκέι, όχι το ένα μόνο και τα δύο σας λέω. Τώρα λέει κλαίγοντας πως όλα είναι τυχερά. Λέει πως, ‘ποτέ μην λες ποτέ’. Εγώ θα της έλεγα αγάπα τα παιδιά σου όπως κι αν είναι, ότι κι αν γίνουν, ότι κι αν γίνει. Η αληθινή αγάπη δεν έχει προϋποθέσεις, δεν εξαρτάται από τίποτα, απλά υπάρχει! Η αγάπη είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τον θάνατο. Όπως πολύ όμορφα έγραψε στο υπέροχο ποίημα του ο Σολομώντας, “…Love is strong as death…”!

Κάθε μέρα σκέφτομαι, κάθε λεπτό και περιμένω εκείνη τη σκέψη που θα γεννήσει εκείνο το μοναδικό, το δικό μου ΘΕΛΩ της ύπαρξης μου, που θα αλλάξει τη ζωή μου. Και ήρθε το ΘΕΛΩ και με συντροφεύει καιρό τώρα. Έγινε το ΘΕΛΩ φίλη καλή, κρυμμένη λαχτάρα, στην αγκαλιά της υπομονής, πιστά περιμένει να γίνει πράξη στο σωστό χρόνο, να κατακτηθεί το ‘βουνό’ για να έχει νόημα η ζωή, να μην επιβιώνουμε μονάχα αλλά να ΖΟΥΜΕ! Θυμάμαι πριν χρόνια ήταν απόγευμα και περπατούσαμε σε ένα μονοπάτι με τον Κίνγκ σε ένα λόφο έξω απ’ την πόλη. Και ξαφνικά με άρπαξε και έδραξε δικό του δρόμο. «Που πας? του λέω, μείνε στο μονοπάτι» και εκείνος μου απάντησε, «Γιατί να ακολουθούμε δρόμους που χάραξαν άλλοι, όταν μπορούμε να φτιάξουμε το δικό μας δρόμο?» Εκείνη τη μέρα ένιωσα για πρώτη φορά πως μπορώ να κάνω πολλά, φτάνει να ΘΕΛΩ!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Comments

  1. Annita Georgiou says:

    Εξαιρετικό!!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.