Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Jun 14

Dreaming …is for free!

Με αυτή τη σκέψη στο μυαλό, ξύπνησα πριν λίγες μέρες, μου συμβαίνει συχνά αυτό. Με το που ανοίγω τα μάτια μου, πέφτει μέσα στο μυαλό μου μια σκέψη σαν τίτλος, σαν ανακοίνωση, σαν είδηση ή σαν προβληματισμός. Και με φλερτάρει, με προκαλεί για μέρες μέχρι να νιώσω την ανάγκη να γράψω κάτι για αυτό. Αν αποφασίσω πως αξίζει το κόπο να ασχοληθώ δηλαδή, αφού συχνά μπορεί να κατέβει στο κεφάλι μου και μια βλακεία, που όμως θα μπορούσα να δουλέψω άνετα, ακόμα και πάνω σε αυτή, να την εξελίξω σε κάτι ουσιώδη, στέλνοντας ένα μήνυμα προς τα έξω, όπως έκανα με την ιστορία της ‘Φουρκέτας’, στην ανάρτηση μου με τίτλο «Το κουτί»! Για όσους δεν το έχετε διαβάσει θα διερωτάστε τι μπορεί να γράψει κανείς για μια φουρκέτα. Κι’ όμως από τα πάντα μπορείς να αντλήσεις φαντασία και να εμβαθύνεις σε σημείο που να αγγίξεις χορδές της ψυχής και του μυαλού, με ένα απλό κι όμορφο τρόπο θα ‘λεγα, με ένα τρόπο μοναδικά δικό σου.

Έτσι λοιπόν γράφω σήμερα για τα όνειρα αλλά και για το τι κοστίζουν. Η σκέψη που με περίμενε να ξυπνήσω εκείνο το πρωί για να εμφανιστεί ήταν, «Το να ονειρεύεσαι είναι δωρεάν, αλλά για να πραγματοποιήσεις ένα όνειρο, πρέπει να πληρώσεις, όχι όμως με χρήματα!» Μ’ άρεσε και μετά την σκέφτηκα κι άλλο και μετά αναρωτήθηκα πόσοι από εμάς κάθε μέρα σχεδόν, ονειρευόμαστε το ένα και τα’ άλλο, μα ναι το να ονειρεύεσαι ανά πάσα στιγμή είναι προπάντων δωρεάν. Τι γίνεται όμως στις περιπτώσεις που ο ονειροπόλος θέλει να πραγματοποιήσει το όνειρο του? Ποιο είναι το επόμενο βήμα και τι απαιτεί ένα όνειρο από εμάς για την πραγματοποίηση του? Στοιχίζει ναι αλλά όχι σε χρήματα, στοιχίζει σε στάση ζωής, σε προσωπικού επιπέδου θυσίες, σε απόσταση ίσως, σε στέρηση κάποτε. Για να αποχτήσεις αυτό που ονειρεύεσαι, κάποτε πρέπει να θυσιάσεις κάτι άλλο που αγαπάς, συνήθως έτσι γίνεται και αυτό ονομάζεται τίμημα. Πρέπει να πληρώσεις κάποιο τίμημα, αλλιώς έχεις την επιλογή να στερηθείς το ίδιο το όνειρο και να μην πληρώσεις το συγκεκριμένο τίμημα. Θα πληρώσεις όμως κάποιο άλλο τίμημα, την προδοσία ίσως του ονείρου σου, την δειλία του να παλέψεις για αυτό, την επιλογή της άνετης ζώνης που σε κρατά ασφαλή νέμε αλλά και άπραγο, στερημένο.

Υπάρχουν πολλών ειδών ονειροπόλοι, που το μόνο τους κοινό στοιχείο είναι το όνειρο. Υπάρχουν αυτοί που νέμε ονειρεύονται, προχωρούν όμως στην υλοποίηση, θέτουν στόχους, κυνηγούν αυτό που θέλουν, κυρίως το διεκδικούν, επιμένουν και υπομένουν για όσο χρειαστεί χωρίς ποτέ να τους πτοεί τίποτα και κανένας. Υπάρχουν αυτοί που μισό θέλουν κάτι, δεν είναι ποτέ σίγουροι και έτσι τα όνειρα τους τείνουν να πεθαίνουν εύκολα και να ξαναγεννιούνται άλλα, μα και πάλι με μικρή διάρκεια ζωής. Ο δισταγμός και η αμφιβολία είναι ο βέβαιος θάνατος για ένα όνειρο.

Τις προάλλες διάβασα κάτι που έγραψε, αγαπημένη συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη για τους ονειροπόλους, που το όνειρο τους κατοικεί μονάχα στη φαντασία τους και θα ήθελα να το μοιραστώ εδώ μαζί σας ένα μικρό απόσπασμα. Το βρήκα πολύ σπουδαίο και ενδιαφέρον.

«…Υπάρχουν χαρακτήρες που περνούν μια ζωή στην ονειροπόληση, σεναριογράφοι ακάματοι του εαυτού τους. Εκτός από το πρώιμο μπλοκάρισμα ανάμεσα σε γνήσιο θέλω και οφείλω να θέλω, λειτουργούν πάνω τους και άλλου είδους πάθη όπως η οκνηρία, η αδράνεια, πάθη τεράστια και μεγάλοι πειρασμοί και τα δύο, βρίσκουν τον τρόπο τους ώστε να βιώνει ο οκνηρός και ο αδρανής μια κάποια δράση. Η φύση απεχθάνεται τα κενά και πρέπει να τα ψευτογεμίζει. Ο ονειροπόλος θα παραμένει περίπου ακίνητος σωματικά, αλλά με υπερκινητικότητα μέσα στο κεφάλι του. Ότι δεν κάνει στην πράξη θα το φαντάζεται και μάλιστα με την απεριόριστη ελευθεριότητα που προσφέρει η φαντασία, η μυστικότητα της ανεκδήλωτης σκέψης, η οποία μπορεί να αλητεύει ατιμωρητί όπου και όποτε της κάνει κέφι…»

Τι είναι λοιπόν φίλοι μου η ζωή, από τι αποτελείται τελικά? Από τα όνειρα μας θαρρώ και η πάλη μας γι αυτά καθορίζει τις ζωές μας, την ποιότητα της, την πορεία της και κυρίως την κατάληξη της. Θέλει κουράγιο και θάρρος να κυνηγήσεις και να πραγματοποιήσεις ένα όνειρο. Δεν είναι απλή κουβέντα και θέλει να κοπιάσεις, να αντέξεις στα δύσκολα, να παλέψεις με τον χειρότερο ανθρώπινο εχθρό που είναι ο φόβος. Σε κάποιες περιπτώσεις θα χρειαστεί να αντέξεις τον αποχωρισμό που είναι πολύ επώδυνος όταν πρόκειται για αγαπημένα πρόσωπα. Την απόσταση που μπορεί να είναι πολύ μεγάλη και για αρκετό χρονικό διάστημα. Σε άλλες περιπτώσεις απαιτεί εξαντλητική μελέτη, ξενύχτια, πρόβες μιας σκηνής ξανά και ξανά, μα πάνω από όλα απαιτείται πίστη και αποφασιστικότητα πως ότι και να γίνει δεν θα τα βάλουμε κάτω.

Η πραγματοποίηση ενός ονείρου δεν θα σου δώσει απλά την ευτυχία και την ικανοποίηση της απόχτησης του, αλλά κυρίως θα σου δώσει αυτοεκτίμηση για το θάρρος και το σθένος που έδειξες, για την ψυχική σου δύναμη, για την ευλογημένη αρετή της υπομονής που λίγοι αποχτούν σε αυτή τη ζωή και ειδικά στις μέρες μας. Για το θείο πνευματικό ανάστημα που ανέτειλε μέσα σου, φέρνοντας την επιβράβευση για το κουράγιο και την καρτερικότητα που κατάθεσες. Γιατί η ψυχή και το μυαλό μετά από τέτοιες μάχες γίνονται πιο ανάλαφρα, βιώνοντας μια δεύτερη νιότη. Η ζωή η ίδια τους δίνει μια δεύτερη ευκαιρία και δώρα που ξεπερνούν την φαντασία τους.
Όταν ένα όνειρο δεν πραγματοποιείται, μοιάζει με μαδημένες μαργαρίτες, εγκαταλειμμένες σε έρημη γη, με μόνιμη δίψα στις ρίζες τους. Με πουλιά χωρίς φτερά, με δέντρα χωρίς κορυφές, με χέρια άδεια, μουσικό όργανο δίχως νότες, χαρά χωρίς χαμόγελο, παιδί χωρίς την μάνα. Είσαι η μάνα του ονείρου σου, είναι το όνειρο παιδί σου.

Το κυνήγι των ονείρων μοιάζει σαν ένας ανηφορικός δρόμος ή αν θες απότομη κατηφόρα, που φαντάζει μπροστά μας απειλητικά, προκαλώντας τις αντοχές μας. Μόνο όταν φτάσουμε στο τέρμα, καταϊδρωμένοι, καταπονημένοι, σχεδόν εξορισμένοι από τον ίδιο τον εαυτό μας, αισθανόμαστε τελικά πως η ίδια η ευτυχία γεννιέται μέσα από τον Γολγοθά μας, μέσα από τον ίδιο τον πόνο. Η ευτυχία είναι το κέρασμα της ζωής για τους κόπους μας, μα λίγοι θαρρώ το ξέρουν. Ακόμη κι αν το στόχο δεν φτάσουμε, το ταξίδι ήδη μας έδωσε πολλά, ίσως ξεπέρασε και το αρχικό μας όνειρο! *χαμόγελο*

Με τι να κλείσω λέτε?
Ε, μα με τι άλλο!!!

…Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα ‘βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κ.Φ. Καβάφης – Ιθάκη

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply

Your email address will not be published.