Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Jul 31

Απλές μέρες!

Άλλη μια φορά στο αεροδρόμιο να αγκαλιάζω σφικτά το λουλουδάκι μου, αποχαιρετώντας το με ανάμιχτα συναισθήματα. Με χαρά αφού επιστρέφει πίσω στις σπουδές της, σε ένα τόπο μαγικό, πανέμορφο που αγάπησε κι η ίδια πολύ, αλλά και μια λύπη ανεξήγητη θα ‘λεγα που νομίζω όλες οι μητέρες βιώνουν. Η λύπη της ανησυχίας, της αδιάλειπτης προσευχής, «Να μου την προσέχεις, μην πάθει κακό». Δεν υπάρχει ελευθερία σαν γίνεις γονέας, δεν ηρεμείς ποτέ πλήρως, πάντα έχεις την έγνοια τους, για χίλια δυό αλλά κυρίως, να μην πάθουν κακό, να είναι καλά και ας μην τους δεις χρόνια, να είναι όμως καλά! Η ίδια σκηνή κάθε φορά, βουρκωμένα τα μάτια μου και να γελώ αμήχανα και εκείνη η κορούλα μου να με αγκαλιάζει ξανά και ξανά, να γελά επίσης αμήχανα μαζί μου, αφού είμαστε δυό χαζές στο αεροδρόμιο που γελάνε με δάκρυα στα μάτια. Μην φανταστείτε δεν είμαστε από τις περιπτώσεις που δεν μπορεί η μάνα δίχως την κόρη, ή το αντίθετο. Καμία σχέση, αντιθέτως είμαστε και οι δύο ελεύθερες σε μεγάλο βαθμό από τη φύση μας. Μας ενώνει όμως κάτι πολύ βαθύ, μια αγάπη και αλληλοκατανόηση για τη ζωή και τα κοινά βιώματα μας κατά κάποιο τρόπο. Άφησα το βλέμμα μου να την ακολουθεί μέχρι την τελευταία στιγμή, όπου η συρτή μεγάλη πόρτα στην αίθουσα για τις αναχωρήσεις, έκλεισε. Ο Κίνγκ με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα του το γεμάτο καλοσύνη, που μου υπόσχεται πάντα πως όλα θα είναι μια χαρά, να μην ανησυχώ για τίποτα και πως η ζωή με φόβο, δεν είναι ζωή.

Ευτυχώς που φορέσαμε μαγιό, ευτυχώς που είχα εκείνη τη φαεινή ιδέα να σταματήσουμε στην *Πέτρα του Ρωμιού, μια τοποθεσία με εξαιρετική φυσική ομορφιά με θρυλικές ιστορίες. Χρόνια θυμάμαι έβλεπα τα Καλοκαίρια διάφορους λυόμενους να κατακλύζουν την περιοχή, αλλά ποτέ δεν είχα κατέβει και εγώ να κολυμπήσω σε εκείνα τα νερά, στα λουτρά της Αφροδίτης. Ο ήλιος έκαιγε και φυσούσε αρκετός αέρας. Περπατήσαμε μπροστά από το μικρό κόλπο όπου λόγω του μεγάλου βράχου τα νερά εκεί ήσαν γαλήνια και ατάραχα λες και ήταν μια ήσυχη λίμνη. Οι άνθρωποι σε διάφορα σημεία, ξάπλωναν παραδομένοι στο ζεστό του ήλιου που τους τύλιγε, χαρίζοντας στο δέρμα τους μια όψη σε χρώμα λάβας. Προχωρήσαμε στην άλλη μεριά του μεγάλου βράχου, όπου εκεί το σκηνικό ήταν ακριβώς το αντίθετο. Απ’ την άλλη μεριά ανοιχτή πια η θάλασσα, απέραντη ως εκεί που έφτανε το μάτι σου.

Πανζουρλισμός της φύσης, αλλά και των ανθρώπων που λόγω των δυνατών ανέμων, η θάλασσα μαινόταν κυριολεκτικά και άκουγες φωνές και κραυγές ενθουσιασμού από τους λυόμενους τους οποίους πανύψηλα κύματα, τους έκαναν να μοιάζουν σαν μικρές βούλες στο γαλάζιο πέλαγος. Στην αρχή ήθελα να φύγω, ήταν τρελό το σκηνικό, που να έμπαινα και εγώ μέσα. «Πάει θα πνιγώ σήμερα, σκέφτηκα». Μετά θυμήθηκα πως η ζωή με φόβο, δεν είναι ζωή και έτσι μπήκα και εγώ στο τρελό τσουνάμι. Ο Κίνγκ προσπαθούσε να μην με χάσει αλλά με μανία τα κύματα με έριχναν πότε εδώ και πότε εκεί, με έπιασε φρικτό γέλιο, δεν σταματούσα. Προσπαθούσαμε να σταθούμε για λίγο στα ρηχά μα τα κύματα σαν πειραχτήρια μας έδιναν μια και πάλι κάτω. Είμαι σίγουρη πως από απόσταση φαινόμασταν σαν μεθυσμένοι, τύφλα στο μεθύσι που δεν μπορούσαμε να σταθούμε στα πόδια μας. Ένιωθα σαν παιδί ξανά και γύρω μου άλλοι ενήλικοι-παιδιά φώναζαν, τσίριζαν, γελούσαν. Ήταν μοναδική εμπειρία, σαν αυτές που ζεις σε μεγάλα λούνα-παρκ. Γίναμε πτώμα στην κούραση, αλλά ωραία κούραση. Ξεκουραστήκαμε στην αμμουδιά που αποτελείτο από μικρά τοσοδούλικα χαλικάκια που κολλούσαν στο δέρμα σου κάνοντας το να φαίνεται σαν ψηφιδωτό. Χαζεύαμε και γελούσαμε με το εκπληκτικό θέαμα που εξελισσόταν μπροστά μας, με τις φωνές, τα γιγαντιαία κύματα και τους χαρούμενους ανθρώπους. Ευτυχώς που πήγαμε, ήταν χάρμα!
Το βράδυ βρεθήκαμε να καθόμαστε στο μαγικό κόσμο της μεγάλης οθόνης, παρακολουθώντας τον πάτμαν και καθώς έβλεπα το έργο σκεπτόμουν εκείνους τους ανυποψίαστους ανθρώπους που πήγαν να δουν την ταινία αυτή στο Κολοράντο στις Ηνωμένες Πολιτείες – καλή ώρα όπως εμείς ψες – και που ξαφνικά ένας τρελός, ένας παράφρων σηκώθηκε επάνω και άρχισε να πυροβολεί και να σκοτώνει αθώους ανθρώπους. Ανθρώπους που έτρωγαν ανέμελα πόπ-κορν, ζευγαράκια που ίσως ζούσαν το πρώτο τους ραντεβουδάκι, έφηβοι που πήγαν να θαυμάσουν τον αγαπημένο τους ήρωα. Και σκέφτηκα ξανά, πως ζωή με φόβο δεν είναι ζωή, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο μπορεί να παραμονεύει στο τέλος μιας απλής μέρας. Η ταινία, “The Dark Knight Rises”, υπέροχη με δυνατά μηνύματα ζωής. Ξεχώρισα δύο φράσεις από το όλο έργο, «Ο πόνος δημιουργεί χαραχτήρα» και η άλλη φράση ήταν «Ο φόβος εξαφανίζεται μόλις τον αντικρίσεις, μόλις τον αντιμετωπίσεις». Ο φόβος, παραλύει και ακινητοποιεί εμάς και τα όνειρα μας, ίσως για χρόνια, επειδή ακριβώς δεν αποφασίζουμε να τον αντικρίσουμε. Η ζωή αμείβει τους τολμηρούς, έτσι δεν λένε, αυτούς που πολεμούν τους φόβους τους, που παλεύουν με τους δαίμονες τους, λυτρώνοντας έτσι τις ψυχές τους από βαριές άυλες αλυσίδες.

Σήμερα στο μεσημεριανό μας διάλειμμα κυνηγούσαμε 20 λεπτά μια κατσαρίδα που δεν ήθελε να βγει από το κλιματιστικό. Τι είναι αυτό που προκαλούν οι κατσαρίδες? Αυτή η φρίκη, αυτό το κακό που μπορεί να σε κάνει να αναπηδήσεις ένα μέτρο πάνω. Είναι φόβος, είναι αηδία, είναι ανατριχίλα, είναι αίσχος. Τις σιχαίνομαι, δεν υπάρχει περίπτωση να κοιμηθώ αν δω κατσαρίδα στο δωμάτιο. Θυμάμαι μια παλιά συνάδελφος μου, που ενώ οδηγούσε εμφανίστηκε μια κατσαρίδα στο τιμόνι. Το άφησε και άρχισε να φωνάζει λες και είδε τέρας. Πανικός, παραλίγο να σκοτώσει ανθρώπους εκείνη την ημέρα, η καρδιά της κτυπούσε λες της επιτέθηκε δεινόσαυρος. Τι είναι αυτό που μας προκαλεί τόσο φόβο? Ίσως είναι ο ίδιος ο φόβος? Ε δεν μπορεί να πιστεύουμε πως θα μας φάει μια τόσο δα κατσαριδούλα. Γιατί ας πούμε δεν φοβόμαστε τις γαρίδες με τα μακριά τους μουστάκια και άμα τις δούμε μες το πιάτο, μας φεύγουν τα σάλια.

Φοβόμαστε από φόβο τις περισσότερες φορές, κάνουμε πίσω από φόβο, δεν ζούμε πολλοί από εμάς από φόβο και χάνουμε τα καλύτερα της ζωής από φόβο και τρόμο. Όμως είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στη ζωή, ο φόβος. Είναι ίσως το μέσον για την απόχτηση βραβείων, ονείρων, άνοιγμα δρόμων, ξεμπλοκάρισμα. Φοβάσαι ναι και είναι ανθρώπινο αλλά μετά το παλεύεις και θριαμβεύεις και καταχτάς κορυφές. Δεν είναι υπέροχο! Μεγάλα ή μικρά όνειρα, δεν έχει σημασία, μεγάλοι ή μικροί φόβοι δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να ζούμε τις μικρές απλές μας μέρες, με δύναμη ψυχής και πολλή φαντασία.

Domenica~

Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει – Νατάσσα Μποφίλιου – Λατρεμένο μουσικό κομμάτι για μένα αυτό τον καιρό, μελωδικά, στιχουργικά και μια ερμηνεία απίστευτη. Άμα βρείτε κάπου τους στοίχους στείλτε τους και σε μένα *χαμόγελο*

*Πέτρα του Ρωμιού, μία από τις ωραιότερες ακτές της Κύπρου με έξοχη φυσική ομορφιά όπου κατά τον θρύλο, αναδύθηκε από τα κύματα η Αφροδίτη, η θεά της Ομορφιάς και του Έρωτα. Απ’ αυτό το γεγονός η τοποθεσία πήρε το όνομα Βράχος ή Ακτή της Αφροδίτης. Το όνομα Πέτρα του Ρωμιού συνδέεται με τον Διγενή Ακρίτα, το θρυλικό βυζαντινό ήρωα. Κάποτε στα χρόνια των αραβικών επιδρομών (7 – 10 αιώνα μ.Χ.) ο Διγενής άρπαξε ένα τεράστιο βράχο και με υπεράνθρωπη δύναμη τον έριξε πάνω στους Σαρακηνούς που προσπαθούσαν να αποβιβαστούν στην ακτή. Ο βράχος μένει από τότε εκεί και έδωσε σ’ όλη την περιοχή το όνομα Πέτρα του Ρωμιού (του Διγενή).

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. Anonymous says:

    Από μικροί μαθαίνουμε να χάνουμε
    η απώλεια θα μπορούσε να ‘ναι κούνια μας
    δεν μπορείς να τα ΄χεις όλα πρώτη φράση που μαθαίνουμε

    Από μικροί πρέπει να μοιραζόμαστετα γλυκά
    και τα παιχνίδια με τ’ αδέρφια μας
    μάθε πλέον να μοιράζεσαι

    έτσι δίνουμε ό,τι παίρνουμε
    και τα χρόνια περνάνε και ό,τι τρώμε κερνάμε
    δίνουμε ό,τι αποκτάμε ώσπου κάτι τελειώνει

    και οι άνθρωποι φεύγουν
    και εμείς δεν αντιδράμε
    μάθαμε να ξεχνάμε
    και να μένουμε μόνοι

    μα η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει
    να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά
    η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει

    πάνταη καρδιά πονάει όταν ψηλώνει
    να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά
    η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει

    πάνταη καρδιά πονάει όταν ψηλώνει
    να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά
    η καρδιά πονάει πάντα 

    πάνταη καρδιά πονάει όταν ψηλώνει
    να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά
    η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει

    πάντα

  2. Eleni - Neyla says:

    Ax filenada mou aftes oi aples meres me tis pio mikres alla toso gemates stigmes einai i pragmatiki alitheia sti zwi mas Oi mikres stigmes eytyxias pou stigmatizoun ti zwi mas kai dinoun xrwma sto axrwmo dialeimma tis kathimerinotitas mas Apo ti pio mikri sygginisi se ena apoxwrismo sto aerodromio, se ena paixnidisma mesa stous afrous tis katagalanis thalassas pou to aggigma tis ksipna to koimismeno thirio tou efisixasmou kai zwntanevei tis aisthiseis me to anapantexo ksafniasma pou prokalooun oi mikres fysallides pou gargaloun ti psixi kai to swma. Mia iremia aplwnetai sto skoteino dwmatio tou kinimatografou mexri na se synaparei i mageia tis evdomis texnis kai na se taksidepsei se kosmous tis fantasias. Akoma kai to kynigi mias katsaridas pou to monno pragma pou prokalei einai anatrixilla kai aidia isws tha elega ksipna tin aisthisi tou na eisai zwntanos…tin aistisi pou sou dinei tin entypwsi oti mia katsaridoula mporei na paralysei enan anthrwpo opws ena pontiki paralyei ena elefanta …mas dinei na katalavoume oti oso dynatoi kai na eimaste panta yparxei kati mikro pou mas tromazei…einai sto xeri mas na to antimetwpisoume…Eyxaristw pou mou thymizeis oti ta mikra einai ta wraia Se agapw poly xxxx

    • Domenica says:

      Φιλεναδούλα μου με τον άπειρο βυθό της ψυχής σου είσαι πάντα ανοιχτή στην υπεροχή της γραφής και σχολιάζεις πάντα με τα λεπτά πέπλα της ψυχής σου τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Είσαι καρδούλα, είσαι ψυχούλα! χχχχχ

Leave a Reply to Anonymous Cancel reply

Your email address will not be published.