Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Aug 14

Λέξεις σιωπής…

Το ‘σ’ αγαπώ’ και το ‘δεν σ’ αγαπώ’ να μην λες εύκολα. Τις λέξεις για να έχουν νόημα, πρέπει να τις σέβεσαι. Να τους δίνεις την πραγματική διάσταση και αξία τους. Να μην είναι στα χείλη σου ευκολοειπωμένες. Στο φίλτρο του μυαλού σου να σμιλεύονται προτού την γλώσσα σου αγγίξουν. Μια γλώσσα, που κόκκαλα δεν έχει, μα κόκκαλα τσακίζει. Λόγια μεγάλα μην τα ξεστομίζεις με μεγάλη ευκολία και υποσχέσεις σωρό μη δίνεις, γιατί μετά κόσμους γκρεμίζεις. Τις ψυχές των ανθρώπων να προσέχεις. Να υπολογίζεις τη δύναμη αλλά και την αδυναμία τους. Στην αγάπη, στον έρωτα, στην φιλία και στην εργασία σου ακόμα, οι κουβέντες ας είναι μετρημένες, όσο κι αν η καρδιά πολλές φορές προτρέχει να κερδίσει εντυπώσεις. Η αλήθεια είναι πάντα μία, σταθερή και ακλόνητη αξία, σε όποια εποχή κι αν έχεις έρθει για να ζήσεις. Την αλήθεια δεν μπορείς να την αγγίξεις, ούτε να την αντιληφθείς εντελώς. Η αλήθεια αγγίζει εμάς, σε όλο της το μεγαλείο. Το θέμα είναι κατά πόσο την αντέχουμε κάθε φορά. Συνήθως δεν την αντέχουμε και έτσι συχνά επιλέγουμε να εθελοτυφλούμε, καθυστερώντας με αυτό τον τρόπο την αγάπη.

Νιάτα!!! Μία περίοδος που όλοι βιώνουμε με μεγάλη χαρά και έξαρση. Μία περίοδος που όλα φαντάζουν πιθανά, που όλα τα μπορείς ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Έχεις την ψευδαίσθηση πως δεν θα γεράσεις ποτέ, πως δεν θα πεθάνεις ποτέ. Όπως το σώμα σου, άγουρο και ανώριμο, έτσι και τα λόγια σου. Με ακράτητη ορμή οι λέξεις σαν χείμαρρος εκτοξεύονται από μέσα σου. Λόγια μεγάλα… υποσχέσεις ζωής… λέξεις με τεράστια δύναμη. Πόσο εύκολα λες Πάντα, Ποτέ, Αποκλείεται, Δεν υπάρχει, Τέλος. Μεγάλες λέξεις, βαριές σαν ταφόπετρες. Λέξεις, που θα σηκώσεις το βάρος τους όπως και να ‘χει. Σε μαθαίνει η ζωή θες δεν θες, να μην λες πολλά, για πολύ. Έρχεται ο καιρός που μετανιώνουμε για τα τόσα που είπαμε και δεν κάναμε, για τα τόσα που τάξαμε και ξετάξαμε. Έρχεται η στιγμή που τα βάζουμε με τον ίδιο τον εαυτό μας, εξοργισμένοι για την απροσεξία και την αθυροστομία μας. Θέλουμε να πάρουμε τα λόγια μας πίσω, μα δεν γίνεται. Και χάνουμε έτσι ανθρώπους, φίλους καλούς, που υπήρξαν κάποτε αδέλφια μας. Χωρίζουν δρόμοι και σχέσεις έβγαλαν ρίζες, με λόγια απρόσεχτα, βαριά, αλλά και με σιωπές ασήκωτες. Την ώρα της αλήθειας, δεν σωπαίνουμε. Χρυσός η σιωπή, εκεί που πρέπει, μα υπάρχουν και ώρες που η σιωπή σκοτώνει, διαστρεβλώνει την πραγματικότητα.

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που μιλούν μέσα απ’ τη σιωπή, που ζουν μέσα στην σιωπή και μετά φεύγουν μέσα σ’ αυτήν, χωρίς να λένε αυτά που πρέπει, την ώρα που πρέπει, ίσια και σταράτα. Έχει κι η σιωπή το τίμημα της, εκεί που κανονικά θα έπρεπε να ειπωθούν κάποια πράγματα. Μπορεί να μην μπορεί να το αποσαφηνίσει κανείς, μα όταν επιλέγει ένας εραστής τη σιωπή, επιλέγει την δειλία, το βόλεμα. Η επιλογή της σιωπής σε απαλλάσσει εύκολα από τη δέσμευση. Προσφέρεσαι ναι μεν σαν ερωτιάρης Θεός που γενναιόδωρα καταθέτει τα δώρα του, αλλά ουσιαστικά αυτό που δίνεις στον άλλο είναι τα ψίχουλα που σου περισσεύουν από προηγούμενες γενναιοδωρίες σου. Και έτσι φτάσαμε ως εδώ να έχουμε σχέσεις συναλλαγής και προσφοράς ανάμεσα σε δύο ενήλικες. Δίνει ο ένας το σώμα, βάζει ο άλλος τη ψυχή. Δίνει ο ένας στιγμές, διαθέτει ο άλλος υπομονή. Βλέπεις όταν δεν εμπλέκεσαι συναισθηματικά γλιτώνεις το μαρτύριο της ερωτικής ανασφάλειας. Αγγίζεις, γεύεσαι, χορταίνεις και μετά σηκώνεσαι και φεύγεις με μισάνοιχτη πάντα τη πόρτα, για να μπαινοβγαίνεις έτσι στις ζωές των ανθρώπων όποτε σου κάνει κέφι. Κι ο άλλος άνθρωπος, ο απέναντι, σε αφήνει να αλωνίζεις αφού δεν μιλάς, δεν εξηγείσαι στα ίσια, δεν ξεκαθαρίζεις το τοπίο. Ο απέναντι, που ανασαίνεις επάνω στο κορμί του/της, το έχει ανάγκη. Αντικαθιστάς τα λόγια με συμπεριφορές ψυχραιμίας και μέσα στη σιωπή που επιλέγεις, φαντάζεις άπιαστο όνειρο, έτσι ώστε να μην αισθανθείς ποτέ θνητός. Μέχρι που μια μέρα η ίδια η σιωπή σου, θα σου μιλήσει, αποκαλύπτοντας σου με απλά λόγια, πως είναι πιο έντιμο να μην λες πάντα όσα γνωρίζεις ναι μεν, αλλά τουλάχιστο να γνωρίζεις πάντα τα όσα λες και κυρίως τα όσα κάνεις. Και οι πράξεις λέξεις είναι. Λέξεις που δεν ξεστομίζεις από φόβο παραδοχής, μήπως αποκαλυφθείς μπροστά σου γυμνός και άσχημος. Μην θεοποιείς τον εαυτό σου. Μια πλάνη ζεις, που πηγάζει απ’ το θαυμασμό του απέναντι ανθρώπου. Τυχερός φάνηκες που έπεσες επάνω σε άγγελο και λούστηκες για λίγο το φως του/της. Το θλιβερό είναι πως αυτό, πολύ πιθανόν δεν θα το μάθεις ποτέ.

Αν καιγόμασταν κάθε φορά που αγγίζαμε μια σημαντική ή μια δύσκολη λέξη, θα προσέχαμε πολύ τα λόγια μας και θα τα μετρούσαμε, όπως κάνουμε με τα χρήματα μας τα οποία θεωρούμε πολύ σημαντικά. Κι αν ματώναμε πρώτοι εμείς κάθε φορά που σιωπούσαμε από φόβο και έλλειψη ευθύνης, δεν θα αφήναμε πόρτες μισάνοιχτες που να κρύβουν πίσω τους διψασμένες ψυχές. Ψυχές που έτυχε να πέσουν στα χέρια και στην ανάγκη μας, γιατί απλά είδαν στο πρόσωπο μας ανύπαρκτους Θεούς, ενώ έψαχναν την αγάπη.

Domenica~

http://www.gooutlimassol.com
– under articles COFFEE-TALK

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

12 Comments

  1. Domenica Moraida says:

    Το ‘σ’ αγαπώ’ και το ‘δεν σ’ αγαπώ’ να μην λες εύκολα. Τις λέξεις για να έχουν νόημα, πρέπει να τις σέβεσαι. Να τους δίνεις την πραγματική διάσταση και αξία τους. Να μην είναι στα χείλη σου ευκολοειπωμένες. Στο φίλτρο του μυαλού σου να σμιλεύονται προτού την γλώσσα σου αγγίξουν. Μια γλώσσα, που κόκκαλα δεν έχει, μα κόκκαλα τσακίζει. Λόγια μεγάλα μην τα ξεστομίζεις με μεγάλη ευκολία και υποσχέσεις σωρό μη δίνεις, γιατί μετά κόσμους γκρεμίζεις. Τις ψυχές των ανθρώπων να προσέχεις. Να υπολογίζεις τη δύναμη αλλά και την αδυναμία τους. Στην αγάπη, στον έρωτα, στην φιλία και στην εργασία σου ακόμα, οι κουβέντες ας είναι μετρημένες, όσο κι αν η καρδιά πολλές φορές προτρέχει να κερδίσει εντυπώσεις. Η αλήθεια είναι πάντα μία, σταθερή και ακλόνητη αξία, σε όποια εποχή κι αν έχεις έρθει για να ζήσεις. Την αλήθεια δεν μπορείς να την αγγίξεις, ούτε να την αντιληφθείς εντελώς. Η αλήθεια αγγίζει εμάς, σε όλο της το μεγαλείο. Το θέμα είναι κατά πόσο την αντέχουμε κάθε φορά. Συνήθως δεν την αντέχουμε και έτσι συχνά επιλέγουμε να εθελοτυφλούμε, καθυστερώντας με αυτό τον τρόπο την αγάπη.

    Νιάτα!!! Μία περίοδος που όλοι βιώνουμε με μεγάλη χαρά και έξαρση. Μία περίοδος που όλα φαντάζουν πιθανά, που όλα τα μπορείς ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Έχεις την ψευδαίσθηση πως δεν θα γεράσεις ποτέ, πως δεν θα πεθάνεις ποτέ. Όπως το σώμα σου, άγουρο και ανώριμο, έτσι και τα λόγια σου. Με ακράτητη ορμή οι λέξεις σαν χείμαρρος εκτοξεύονται από μέσα σου. Λόγια μεγάλα… υποσχέσεις ζωής… λέξεις με τεράστια δύναμη. Πόσο εύκολα λες Πάντα, Ποτέ, Αποκλείεται, Δεν υπάρχει, Τέλος. Μεγάλες λέξεις, βαριές σαν ταφόπετρες. Λέξεις, που θα σηκώσεις το βάρος τους όπως και να ‘χει. Σε μαθαίνει η ζωή θες δεν θες, να μην λες πολλά, για πολύ. Έρχεται ο καιρός που μετανιώνουμε για τα τόσα που είπαμε και δεν κάναμε, για τα τόσα που τάξαμε και ξετάξαμε. Έρχεται η στιγμή που τα βάζουμε με τον ίδιο τον εαυτό μας, εξοργισμένοι για την απροσεξία και την αθυροστομία μας. Θέλουμε να πάρουμε τα λόγια μας πίσω, μα δεν γίνεται. Και χάνουμε έτσι ανθρώπους, φίλους καλούς, που υπήρξαν κάποτε αδέλφια μας. Χωρίζουν δρόμοι και σχέσεις έβγαλαν ρίζες, με λόγια απρόσεχτα, βαριά, αλλά και με σιωπές ασήκωτες. Την ώρα της αλήθειας, δεν σωπαίνουμε. Χρυσός η σιωπή, εκεί που πρέπει, μα υπάρχουν και ώρες που η σιωπή σκοτώνει, διαστρεβλώνει την πραγματικότητα.

    Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που μιλούν μέσα απ’ τη σιωπή, που ζουν μέσα στην σιωπή και μετά φεύγουν μέσα σ’ αυτήν, χωρίς να λένε αυτά που πρέπει, την ώρα που πρέπει, ίσια και σταράτα. Έχει κι η σιωπή το τίμημα της, εκεί που κανονικά θα έπρεπε να ειπωθούν κάποια πράγματα. Μπορεί να μην μπορεί να το αποσαφηνίσει κανείς, μα όταν επιλέγει ένας εραστής τη σιωπή, επιλέγει την δειλία, το βόλεμα. Η επιλογή της σιωπής σε απαλλάσσει εύκολα από τη δέσμευση. Προσφέρεσαι ναι μεν σαν ερωτιάρης Θεός που γενναιόδωρα καταθέτει τα δώρα του, αλλά ουσιαστικά αυτό που δίνεις στον άλλο είναι τα ψίχουλα που σου περισσεύουν από προηγούμενες γενναιοδωρίες σου. Και έτσι φτάσαμε ως εδώ να έχουμε σχέσεις συναλλαγής και προσφοράς ανάμεσα σε δύο ενήλικες. Δίνει ο ένας το σώμα, βάζει ο άλλος τη ψυχή. Δίνει ο ένας στιγμές, διαθέτει ο άλλος υπομονή. Βλέπεις όταν δεν εμπλέκεσαι συναισθηματικά γλιτώνεις το μαρτύριο της ερωτικής ανασφάλειας. Αγγίζεις, γεύεσαι, χορταίνεις και μετά σηκώνεσαι και φεύγεις με μισάνοιχτη πάντα τη πόρτα, για να μπαινοβγαίνεις έτσι στις ζωές των ανθρώπων όποτε σου κάνει κέφι. Κι ο άλλος άνθρωπος, ο απέναντι, σε αφήνει να αλωνίζεις αφού δεν μιλάς, δεν εξηγείσαι στα ίσια, δεν ξεκαθαρίζεις το τοπίο. Ο απέναντι, που ανασαίνεις επάνω στο κορμί του/της, το έχει ανάγκη. Αντικαθιστάς τα λόγια με συμπεριφορές ψυχραιμίας και μέσα στη σιωπή που επιλέγεις, φαντάζεις άπιαστο όνειρο, έτσι ώστε να μην αισθανθείς ποτέ θνητός. Μέχρι που μια μέρα η ίδια η σιωπή σου, θα σου μιλήσει, αποκαλύπτοντας σου με απλά λόγια, πως είναι πιο έντιμο να μην λες πάντα όσα γνωρίζεις ναι μεν, αλλά τουλάχιστο να γνωρίζεις πάντα τα όσα λες και κυρίως τα όσα κάνεις. Και οι πράξεις λέξεις είναι. Λέξεις που δεν ξεστομίζεις από φόβο παραδοχής, μήπως αποκαλυφθείς μπροστά σου γυμνός και άσχημος. Μην θεοποιείς τον εαυτό σου. Μια πλάνη ζεις, που πηγάζει απ’ το θαυμασμό του απέναντι ανθρώπου. Τυχερός φάνηκες που έπεσες επάνω σε άγγελο και λούστηκες για λίγο το φως του/της. Το θλιβερό είναι πως αυτό, πολύ πιθανόν δεν θα το μάθεις ποτέ.

    Αν καιγόμασταν κάθε φορά που αγγίζαμε μια σημαντική ή μια δύσκολη λέξη, θα προσέχαμε πολύ τα λόγια μας και θα τα μετρούσαμε, όπως κάνουμε με τα χρήματα μας τα οποία θεωρούμε πολύ σημαντικά. Κι αν ματώναμε πρώτοι εμείς κάθε φορά που σιωπούσαμε από φόβο και έλλειψη ευθύνης, δεν θα αφήναμε πόρτες μισάνοιχτες που να κρύβουν πίσω τους διψασμένες ψυχές. Ψυχές που έτυχε να πέσουν στα χέρια και στην ανάγκη μας, γιατί απλά είδαν στο πρόσωπο μας ανύπαρκτους Θεούς, ενώ έψαχναν την αγάπη.

    Domenica~
    http://www.gooutlimassol.com
    – under articles COFFEE-TALK

  2. Souzana Psara says:

    isos to pio agapimeno m ap ola!!! by far xxx

  3. Annita Georgiou says:

    Εξαιρετικό…………

  4. Nicoletta Onisiforou says:

    Ma eimai toooooooooooooso perifani gia sena !!! Tooooooooooooooooooooosoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo omws ! Oute ena O ligotero !!!

  5. Aleca Panayiotou says:

    Poso wraio afto pou mu ipes tora..a re domenikoula mu..xxx

  6. Elena Panayi says:

    Domenikoulla mou m aresei pou se vlepo kai sto goout kali arhixx

  7. Katia Tsangari says:

    Kai emena m arese polu…oti grafeis m aresei!!!sagapame domenica mou k d to leme eukola:)

  8. Τσαχπι Νιάρα says:

    …………..δεν έχω λόγια.

  9. Stella Constantinou via GoOut Limassol says:

    ‎”To s’agapo kai to den s’agapo na min to les efkola. Oi lexeis gia na ehoun noima prepei na tis sevesai…”

  10. Georgia Tryfonos says:

    eisai mia dinami domenica mou alla polo ligoi tis katalavainoun

  11. ELPIDA says:

    Einai poli oraia ta logia pou egrapses sou agizoun tin psixi sou!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.