Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Aug 02

Μια βαλίτσα η ζωή μας!

«Κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει τη λύπη που βιώνεις στη ψυχή, χάνοντας ένα αγαπημένο πρόσωπο το οποίο ήταν πολύ σημαντικό για σένα. Όπως όλα στη ζωή, θα πρέπει να τα βιώσουμε σε προσωπικό επίπεδο, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε. Δεν αρκεί να φανταστεί κανείς, πως θα ήταν άραγε αν συνέβαινε κάτι τέτοιο και σε εμάς, για να μπορέσει να νιώσει το μέγεθος του πόνου και της θλίψης, αν πρώτα δεν γίνει βίωμα. Η ζωή είναι γεμάτη μικρά και μεγάλα δώρα τα οποία είναι πολύτιμα και εύθραυστα και χρειάζεται να τα χειρίζεται κανείς με μεγάλη προσοχή. Η ζωή σου είναι ένα δώρο, να είσαι καλή με τον εαυτό σου, με αυτούς που αγαπάς. Κάνε βήματα μικρά για να μπορέσει ο χρόνος να επουλώσει καλά τις πληγές σου. Να είσαι όπως νιώθεις και να αφήνεσαι ελεύθερη στη λύπη σου, χωρίς πιέσεις. Κοίταξε μέσα από το παράθυρο που άνοιξε τώρα για σένα η ζωή και κοίταξε τα όλα για πρώτη φορά, αφού ο θάνατος στη φθαρτή τωρινή ζωή μας, αλλάζει τους ανθρώπους. Τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο όπως πρώτα και ο πόνος ενώ θα μαλακώνει, δεν θα φύγει ποτέ. Απλά θα μάθεις να ζεις μαζί του γιατί όσο περνά ο καιρός θα σου λείπει περισσότερο. Θα μάθεις όμως καλύτερα τι αξίζει στη ζωή και τι όχι, αυτό σου μαθαίνει ο θάνατος των άλλων!»

Έλαβα το πιο πάνω μήνυμα από την αγαπημένη μου Κίμυ από την μακρινή Αμερική και σκέφτηκα πόσο καλά μπορεί να καταλάβει κάποιος πως αισθάνεσαι, άμα και έχει βιώσει αυτό που βιώνεις εσύ τώρα. Δεν χρειάζεται να περιγράψεις τίποτα, να πεις πολλά, απλά ξέρει αφού έχει γευτεί την ίδια πίκρα. Μοιάζει σαν ένας όμιλος, ένα κλαμπ και όταν σου συμβεί ξέρεις ότι τώρα ανήκεις και εσύ σε αυτό το κύκλο. Ξαφνικά προσπαθείς να θυμηθείς όλους όσους ξέρεις που έχουν χάσει πολύ στενό αγαπημένο πρόσωπο, για να συνειδητοποιήσεις ότι βίωσαν τα ίδια συναισθήματα, πως βρίσκονται στο ίδιο γκρουπ. Μπορεί να το κάνω να ακούγεται αστείο αλλά είναι αλήθεια. Σου παίζει περίεργα παιγνίδια το μυαλό. Ακριβώς όπως κάνει στον έρωτα, τα ίδια περίπου τεχνάσματα, καμώματα, πειράζουν το μυαλό σου. Θα έλεγα μάλιστα πως στον έρωτα τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα, επειδή η ζώνη εκείνη επιφυλάσσει κινδύνους που μπορούν αν σε εκθέσουν ανεπανόρθωτα. Στον έρωτα απλά δεν σε νοιάζει, τι, πως και γιατί. Θολώνει το μυαλό τόσο πολύ και ένα θέλω κυριαρχεί καρδιά και νου. Γιατί νομίζετε κάποτε ανάμεσα σε αδελφές μπορεί να συμβεί το ανήκουστο και η μια αδελφή κλέβει τον άντρα της άλλης, έτσι απλά. Ή και ανάμεσα σε καλύτερους φίλους, κλέβει ο ένας τη γυναίκα του άλλου, αγνοώντας για το πόνο που προκαλούν και την δυστυχία που σπέρνουν.

Σε αυτή τη ζωή είμαστε στο έλεος των συναισθημάτων μας και αλλοίμονο σε αυτόν που θα πιστέψει πως δεν θα μπορούσε ποτέ να του συμβεί τέτοιο κακό. Είμαστε όλοι καμωμένοι από σάρκα και οστά, φθαρτοί σωματικά αλλά και ψυχικά. Ναι φθειρόμαστε και ψυχικά με τις κακές σκέψεις, τα απαγορευμένα θέλω, τις λάθος μας επιλογές. Πόσες φορές το ήξερες πως δεν θα έπρεπε να διάλεγες εκείνον ή εκείνην ή το ένα ή το άλλο, κι όμως αυτό ήθελες να κάνεις και δεν σε σταμάταγε τίποτα και κανείς κι ας έτρωγες τα μούτρα σου. Μούτρα δικά σου, θα τα φας στο τοίχο άμα θες και έτσι μαθαίνεις και έτσι προχωράς, άμα καείς μαθαίνεις και πάλι όχι πάντα. Ματωμένος άνθρωπος πια, γεμάτος ουλές που τις αποκαλείς εμπειρίες, συνεχίζεις το ταξίδι στο χρόνο. Κρύβεις το σώμα καλά με ωραία υφάσματα, με κεντητές ακριβές εγχειρίσεις χωρίς ουλή, τραβήγματα, τεντώματα, κτυπήματα σε αίθουσες γυμναστηρίων, υψώνεις το ανάστημα σου με λίγους πόντους ακριβής γόβας, προσπαθώντας απεγνωσμένα να κρύψεις τις εσωτερικές πληγές που ίσως ακόμα αιμορραγούν, που ίσως θα αιμορραγούν για πάντα.

Γιατί οι γιαγιάδες της παλιάς, της άλλης εποχής έχουν μια σπάνια ομορφιά, με τα γυρτά ματάκια τους που μοιάζουν μόνιμα θλιμμένες ακόμα κι όταν γελούν! Με τα γυρτά κορμιά τους που ο χρόνος και ο δρόμος τα έγειρε σαν κυπαρισσάκια κτυπημένα από βοριάδες. Με τις αμέτρητες ρυτίδες που άλλοτε ζωγραφίζουν στο πρόσωπο την θλίψη και άλλοτε την αγάπη. Τα βαμβακερά άσπρα τους μαλλιά που θυμίζουν παραμύθια, που μαρτυρούν πως πάντα θα ζει η ελπίδα στη καρδιά. Τα μαζεμένα απ’ το χρόνο χέρια τους, με δάκτυλα που μοιάζουν σπασμένα, κουρασμένα, δύσκολα μπορούν να κρατήσουν ή να κρατηθούν. Χωρίς καμιά ανησυχία για το πώς φαίνονται πια, χαμογελούν κι ας μοιάζουν θυμωμένες έτσι που οι ρυτίδες τσαλακώσανε τα μάτια τους. Κι άμα κοιταχτούνε στο καθρέφτη αναρωτιούνται ποια είναι η απέναντι κυρία? Δεν την ξέρει, δεν αναγνωρίζει αυτή την μεσόκοπη γυναίκα, δεν την έχει δει πουθενά. Ξέρει όμως αυτά τα μάτια, ναι τα μάτια της φαίνονται γνώριμα, είναι η ψυχή της. Για μια στιγμή θυμάται πως έμοιαζε κάποτε η απέναντι όψη και τότε φεύγει απ’ το καθρέπτη, γιατί άμα δεν βλέπεις, νιώθεις αυτό που διαλέγεις. Και άμα νιώθεις ωραία, κανένας καθρέφτης δεν μπορεί να στο κλέψει αυτό.

Οι γιαγιάδες δεν φοβούνται τον θάνατο, αντιθέτως τον καλωσορίζουν γιατί ξέρουν πια τα μυστικά της ζωής και χωρίς αποδείξεις γνωρίζουν πως υπάρχει συνέχεια, αλλιώς, αλλού. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες είναι οι πιο νέοι άνθρωποι που ξέρω γιατί δεν φοβούνται τον θάνατο, επειδή ξέρουν πως δεν υπάρχει θάνατος. Υπάρχει συνέχεια και το μικρό μυαλό μας υποφέρει επειδή απλά δεν υπάρχει το σώμα και η μορφή πια των αγαπημένων μας προσώπων, στο οπτικό μας πεδίο.
Να κάτι που διάβασα που θα μπορούσε να χαράξει το πιο γλυκό χαμόγελο σε όσους τυγχάνει να πονούν για το χαμό αγαπημένων προσώπων.

«Ο θάνατος δεν είναι τίποτα. Είμαι ο ίδιος και εσύ ο ίδιος είσαι. Ότι ήμασταν ο ένας για τον άλλον είμαστε ακόμα. Να με ονομάζεις όπως πάντα. Μίλα με μένα σαν άλλοτε. Γέλα με όσα γελούσαμε μαζί. Λέγε το όνομα μου στο σπίτι χωρίς αχτίδα λύπης. Η κλωστή δεν κόπηκε στο νήμα. Γιατί να είμαι έξω απ’ τη σκέψη σου, επειδή δεν είμαι στο οπτικό σου πεδίο? Όχι, δεν είμαι μακριά σου, είμαι μόνο στην απέναντι μεριά του δρόμου.»

Γραμμένο από τον Ιερό Αυγουστίνο αυτό το μοναδικό στιχάκι για την αμηχανία και τον πόνο του θανάτου, κάτι σαν παρηγοριά. Προσωπικά πιστεύω πως είναι ότι πιο όμορφο έχω διαβάσει για τον αποχωρισμό του θανάτου.

Ο θάνατος δίνει αξία στη ζωή, αυτό σκέπτομαι τελευταία και έχω δει τον θάνατο αλλιώς, αλλά και τη ζωή. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο αλλά ούτε και θα δίνω πια πολλή σημασία σε πολλά και διάφορα. Αν και να ξεφύγει κανείς απ’ την ανθρώπινη του φύση δύσκολο, εντούτοις αξίζει το κόπο να το προσπαθήσουμε. «Μαμά, μου είπε τις προάλλες, θέλω να έχω όσο λιγότερα πράγματα γίνεται, λίγα και καλά, νιώθω πιο ελεύθερη έτσι, πιο ανάλαφρη. Εκείνο που θέλω στη ζωή μαμά είναι εμπειρίες. Εμπειρίες και γνώση και έρωτα!», και είναι μόνο δεκαεννέα χρονών. Σε καλό δρόμο είσαι μικρή μου, σε πολύ καλό δρόμο αφού θα γευτείς τη ζωή σε μια μοναδική συνταγή, που λίγοι επιλέγουν. Το να είσαι ολιγαρκής, κάνει την ψυχή σου ανάλαφρη και τη ζωή πιο διασκεδαστική. Το ανακαλύπτεις αυτό όταν αρχίζεις να χαρίζεις πολλά από τα πράγματα σου, όταν αρχίζεις να μην στοιβάζεις στο χώρο σου ένα σωρό πράγματα και πραγματάκια. Όταν μπορείς να βάλεις τη ζωή σου ολόκληρη σε μια, άντε δυό βαλίτσες και να πας όπου εσύ θέλεις.

*χαμόγελο*

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

8 Comments

  1. Georgia Gorgona says:

    Ότι πιο ομορφο και αληθινο εχω διαβασει …………….

  2. Koula-Domenica Moraida on Facebook says:

    ….Γιατί οι γιαγιάδες της παλιάς, της άλλης εποχής έχουν μια σπάνια ομορφιά, με τα γυρτά ματάκια τους που μοιάζουν μόνιμα θλιμμένες ακόμα κι όταν γελούν! Με τα γυρτά κορμιά τους που ο χρόνος και ο δρόμος τα έγειρε σαν κυπαρισσάκια κτυπημένα από βοριάδες. Με τις αμέτρητες ρυτίδες που άλλοτε ζωγραφίζουν στο πρόσωπο την θλίψη και άλλοτε την αγάπη. Τα βαμβακερά άσπρα τους μαλλιά που θυμίζουν παραμύθια, που μαρτυρούν πως πάντα θα ζει η ελπίδα στη καρδιά. Τα μαζεμένα απ’ το χρόνο χέρια τους, με δάκτυλα που μοιάζουν σπασμένα, κουρασμένα, δύσκολα μπορούν να κρατήσουν ή να κρατηθούν. Χωρίς καμιά ανησυχία για το πώς φαίνονται πια, χαμογελούν κι ας μοιάζουν θυμωμένες έτσι που οι ρυτίδες τσαλακώσανε τα μάτια τους. Κι άμα κοιταχτούνε στο καθρέφτη αναρωτιούνται ποια είναι η απέναντι κυρία? Δεν την ξέρει, δεν αναγνωρίζει αυτή την μεσόκοπη γυναίκα, δεν την έχει δει πουθενά. Ξέρει όμως αυτά τα μάτια, ναι τα μάτια της φαίνονται γνώριμα, είναι η ψυχή της. Για μια στιγμή θυμάται πως έμοιαζε κάποτε η απέναντι όψη και τότε φεύγει απ’ το καθρέπτη, γιατί άμα δεν βλέπεις, νιώθεις αυτό που διαλέγεις. Και άμα νιώθεις ωραία, κανένας καθρέφτης δεν μπορεί να στο κλέψει αυτό……

  3. Stella Zachariou says:

    Eine les ke milas gia tin giagioula mou 🙂

  4. Maria Stasoulli says:

    Από τα πιο ωραία που έχεις γράψει.. ο πόνος φέρνει έμπνευση και για να σου απαντήσω και στο μήνυμα, η έμπνευση δεν μπαίνει σε καλούπια. “Γιατί να είμαι έξω απ’ τη σκέψη σου, επειδή δεν είμαι στο οπτικό σου πεδίο? Όχι, δεν είμαι μακριά σου, είμαι μόνο στην απέναντι μεριά του δρόμου.” Με συγκινείς κάθε φορά.

  5. Elena Panayi says:

    «Ο θάνατος δεν είναι τίποτα. Είμαι ο ίδιος και εσύ ο ίδιος είσαι. Ότι ήμασταν ο ένας για τον άλλον είμαστε ακόμα. Να με ονομάζεις όπως πάντα. Μίλα με μένα σαν άλλοτε. Γέλα με όσα γελούσαμε μαζί. Λέγε το όνομα μου στο σπίτι χωρίς αχτίδα λύπη
    ς. Η κλωστή δεν κόπηκε στο νήμα. Γιατί να είμαι έξω απ’ τη σκέψη σου, επειδή δεν είμαι στο οπτικό σου πεδίο? Όχι, δεν είμαι μακριά σου, είμαι μόνο στην απέναντι μεριά του δρόμου.» pes mou guiati mou to kamneis touto proiniatika…apo ta kalitera souxx

  6. Nicoletta Onisiforou says:

    Ax neraidoula mou poso dikaio exeis !

  7. Sophie Riala says:

    μα τι ωραια που τα λες βρε Domenicoula μου.. να εισαι παντα καλα καλη μου!!!!!!

  8. Annita Georgiou says:

    Εξαιρετικό ……….

Leave a Reply to Maria Stasoulli Cancel reply

Your email address will not be published.