Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Aug 23

Σου γράφω πάλι από ανάγκη…

Σε έχω στην έννοια μου, σε σκεύτομαι συχνά, προσπαθώ με διάφορους τρόπους να απαλύνω τον πόνο σου, έστω λιγάκι. Σου λέω διάφορα παλαβά και αστεία, όπως έκανα πάντα δηλαδή, για να σε δω να χαμογελάς λιγάκι. Αισθάνομαι ότι λίγη δουλειά την έκανα και έχω συμβάλει στο να είσαι λίγο καλύτερα. Απ’ την άλλη όμως ξέρω πως ότι κι αν κάνω, ότι κι αν πω, η λύπη που ρίζωσε μέσα σου δεν θα φύγει με τίποτα, κι αν για λίγο παγώνει, την ξαναζεσταίνει και πάλι η θύμηση του, του μοναδικού σου έρωτα, της μεγάλης πρώτης σου αγάπης, που σε συντρόφευσε για 50 ολόκληρα χρόνια. Δικά σου χρόνια μαζί του, ολόδικα σου. Γεμάτα χαρά, έρωτα, γέλιο, γλέντια, χαρούμενες φωνές. Πόσο τυχερή φάνηκες! Είχες τα καλύτερα, τα πιο σημαντικά, τα σπουδαιότερα! Τι σου λείψε? Τα υλικά αγαθά, τα ταξίδια, τα λεφτά, τα πολλά και περιττά? Και που δεν τα είχες, ένιωσες μήπως την απουσία τους? Αφού χωρίς αυτά όλοι ζούμε, μια χαρά τα καταφέρνουμε, έστω με λίγα ζόρια. Μα ποιος ζει χωρίς αγάπη, δίχως χαρά? Κάπου διάβασα πως είναι δύσκολο να ζει κανείς χωρίς αγάπη, περίπλοκο να ζει χωρίς πίστη, αλλά αδύνατον να ζει χωρίς ελπίδα!

Η γωνιά που εκείνος γέμιζε σε όποια θέση κι αν βρισκόταν, τώρα είναι άδεια και το κενό αβάσταχτο για σένα κυρίως. Παντού γωνιές άδειες, αφού βρισκόταν παντού. Δεν καθόταν ήσυχος το ξέρω, μόνο όταν έκοβε ύπνους. Αλλιώς έβρισκε συνεχώς κάτι να κάνει, να μπαλώνει, να δημιουργεί, να κτίζει, κυρίως να ψήνει. Το ξέρω χαμογελάς τώρα, επειδή αυτό ήταν το δικό του σήμα κατατεθέν. Το ψήσιμο! Αν η δουλειά του ήταν ψήστης ή μάγειρας δεν θα το χαιρόταν τόσο, όσο το χάρηκε που το ‘κανε για πάρτι του και για μας. Απ’ το πρωί, με το που ξύπναγε, πρώτο του μέλημα να μεριμνήσει για το τι θα φάμε. Τι καλό να φάμε σήμερα, θυμάσαι την ατάκα του; Μεγάλη υπόθεση το φαί ειδικά για τη ράτσα μας! Το φαγητό ήταν πάντα κύριο θέμα και μετά τα συνοδευτικά και η παρέα και η μουσική! Με το μπουζουκάκι του να πατά νότες, να του φεύγουν, να τις ξαναπατά με τρελό πείσμα. Αυτοδίδαχτος σε όλα του! Ήταν ο άνθρωπος που έβαζε χρώματα στις ασπρόμαυρες διαθέσεις μας. Τις Κυριακές που συνήθως η γειτονιά ησύχαζε και όλα σιωπούσαν κατά ένα περίεργο τρόπο, εκείνος χάιδευε τη σιωπή με αγάπη και την έστελνε να κοιμηθεί νωρίς, γιατί είχε πάντα καλεσμένες, τις Κυριακές, την φασαρία και το φαγοπότι.

Έχει τόση μεγάλη δύναμη η αγάπη, αλλά και η συνήθεια. Πως μπορείς να συνηθίσεις στην απουσία ενός τόσο αγαπημένου ανθρώπου, που εκτός από αγαπημένος, ήταν και υπέροχος και ενδιαφέρον και τρελός και φανταστικός. Πόσος χρόνος χρειάζεται άραγε να συνηθίσει κανείς, καινούργιες πραγματικότητες και με το ζόρι. Άραγε μπορεί κανείς από μας να γνωρίζει τον πυθμένα της ψυχής του? Και τι κρύβει μέσα βαθιά, στα άδυτα μέρη της, η καρδιά μας? Δεν νομίζω. Άβυσσος οι ψυχές μας, τόσο μυστήρια πλασμένες. Και ενώ το σώμα, την κρατά αιχμάλωτη, δέσμια με τις τόσες ανάγκες και αδυναμίες του, εντούτοις και η ίδια η ψυχή λαχταρά και έχει ανάγκες που ίσως δεν την εγκαταλείπουν ποτέ, αφού συνεχίζει την πορεία της και χωρίς σώμα. Η ανάγκη είναι το αντίθετο θαρρώ της ελευθερίας. Μια ακόρεστη δίψα που αιωρείται αιώνια στο απέραντο του χρόνου, καθώς η ύπαρξη μας προχωρά σιωπηλά σε άγνωστα μέρη.

Σου γράφω πάλι από ανάγκη και είναι αργά το βράδυ. Θέλω να βρω τρόπο να σε παρηγορήσω, να σε βοηθήσω να τον σκέφτεσαι πιο ευτυχισμένο εκεί που τώρα κατοικεί. Την προσπάθεια μου κάνω, αν και ξέρω πως ότι και να πω τις δύσκολες ώρες δεν μπορείς να αποφύγεις. Τις ώρες που σαν τρελή θες να ακούσεις την φωνή του, να κρατήσεις τα χέρια του, να γευτείς το φιλί του. Αισθάνεσαι συνέχεια μισή, αυτό μου είπες και το καταλαβαίνω γιατί ξέρω πως από τη στιγμή που βρεις στη ζωή το άλλο σου μισό, είναι ευλογία και κατάρα μαζί. Γιατί ο ένας φεύγει πρώτος και ο άλλος δεύτερος. Δεν γίνεται αλλιώς. Μακάρι να γινόταν, να φεύγαμε οι αγαπημένοι την ίδια ώρα, όπως σβήνει ένα κερί. Το ξέρω, πως ότι κι αν πω τώρα, είναι νωρίς. Χρειάζεται χρόνος, αρκετός χρόνος για να επουλωθεί κάπως μια τέτοια πληγή. Θαρρώ πως ο μόνος που μπορεί πραγματικά να σε παρηγορήσει, είναι εκείνος. Ναι εκείνος! Περίμενε να καταλαγιάσει λίγο η οργή, το παράπονο μα κυρίως η θλίψη, κι άμα γαληνέψεις θα σε παρηγορήσει με ένα τρόπο μαγικό. Θα καταλάβεις ίσως πιο μετά πως τελικά δεν έφυγε, δεν εξαφανίστηκε. Χάθηκε απλά από το οπτικό σου πεδίο, αυτό μόνο. Άκου κι αυτό, «Η δύναμη μιας σχέσης δεν διακόπτεται από ένα θάνατο. Αντιθέτως μπορεί να δυναμώσει και καμιά φορά μάλιστα ενισχύεται, ξεκαθαρίζει!» Κάπου το διάβασα και σκέφτηκα εσένα και εκείνον. Πάντα σας έβλεπα σαν ένα, από τότε που γεννήθηκα και μπορώ να έχω μνήμες. Σαν δέντρα μες τη γη που δεν είχαν ρίζες μόνο στο χώμα, μα οι ρίζες της αγάπης σας άρπαζαν τον ουρανό, τον ήλιο, το φεγγάρι. Τι ωραία που ήτανε, πόσο καλά περάσαμε όλοι. Όλοι όμως!

Ακούς …θέλει και εκείνος το χρόνο του να συνηθίσει στο νέο τρόπο ύπαρξης του, χωρίς σώμα, χωρίς λαλιά. Να βρει τρόπους να σ’ ανταμώνει, να μιλά στη ψυχή σου, χωρίς λόγια. Όλα άγνωστα είναι και για εκείνον, όλα καινούργια, που σαν νήπιο θα τα μάθει, βήμα-βήμα. Για αυτό κάνε λιγάκι υπομονή και εκείνος θα σε παρηγορήσει, όταν θα είναι έτοιμος. Θα δεις. Σ’ αγαπώ!

Domenica~

http://www.gooutlimassol.com/component/k2/item/7592-με-το-χέρι-στην-καρδιά

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

27 Comments

  1. LisaM says:

    Zilevo aftous pou mporouna na grafoun etsi opos esy kai aftous pou mporoun na zografizoun na dimiourgoune me talento piggeo kai harisma. polla sygginitiko to simerino pou egrapses eklapsa ligo kai thimithika kai to tragoudi apo ta pio orea tragoudia nomizo “…..Σου γράφω πάλι από ανάγκη η ώρα πέντε το πρωί Το μόνο πράγμα που ’χει μείνει όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ Τι να τις κάνω τις τιμές τους τα λόγια τα θεατρικά
    Μες στην οθόνη του μυαλού μου χάρτινα είδωλα, νεκρά…..

    • Domenica says:

      Αγαπητή αναγνώστρια κατά αρχήν σε ευχαριστώ για το μήνυμα σου και τα λόγια σου!!! Να θυμάσαι όμως πως όλοι, ΟΛΟΙ έχουμε χαρίσματα και ταλέντα. Σε αρκετές περιπτώσεις όμως είναι κάπως πιο καλά κρυμμένα και περνά αρκετός καιρός να τα ανακαλύψουν οι άνθρωποι. Είμαι σίγουρη πως το δικό σου απλά περιμένει να αποκαλυφθεί, να ανακαλυφθεί. Ξέρεις πόσα χρόνια μου πήρε να γνωρίσω πως το γράψιμο για μένα είναι ο θησαυρός μου? Πολλά!!!! *χαμόγελο* 🙂

  2. Skevi says:

    i psixi ts einai eleutheri oute ponous exou oute pinou:P oute kila taxidevou pantou woow o pater paisios elege pws einai to megalitero thavma na pethaneis na glitoseis apo arrwsties ponoun agxei
    tha s ta prosferei ola o theos aploxera! episis elege pws o kosmos p sinithos einai anikanopoiitos stin gi einai logiko k thelei synexeia k alla k alla epd einai to prosorino t spiti edw ta ploutoi ta vriskei meta
    auta omorfoula m se agapw poli xxx

    • Domenica says:

      wow Skevi mou….einai to megalitero thavma na pethanis, na glitoseis apo vasana…..ontos etsi einai oso glykia ki an einai i zoe yparchoun anthropoi pou ypoferi toso to soma tous pou thanatos simeni lytrosi. Se efharisto pou to moirastikes mazi mou. K ego sagapo poli poli xxx

  3. Panagiota Christodoulou says:

    απίθανο κ πολύ συγκινητικό!!!! ♥

  4. Aleca Panayiotou says:

    Oso mporeis na m’agapas…..ena apo ta oraiotera agapi…kali epilogi :p

  5. Skevoua Christophidou says:

    koulitsa m teleio to arthro!!! see you soon!!!

  6. Zoey Xanthou says:

    Den exw logia…….

  7. Annita Georgiou says:

    Υπέροχο……..!!!

  8. Miranda Anastasiou says:

    Πολύ όμορφο Κούλλα μου και αληθινό όπως πάντοτε! xxxxx

  9. Ceca Varda says:

    Nice. Thank you ♥

  10. Costas Evripidou says:

    me ehi angiksi. synesthimata glyka

  11. Marilena Ioannidou says:

    read it. loved it.

  12. Demetra says:

    SYGXARITIRIA!! POLY ORAIO BRAVO SOU DOMENIKOULA MOU EXELIXTHKES POLY STO GRAPSIMO… DIAVAZO SYXNA TO ‘COFFEE-TALKS’

  13. Dina Derr USA says:

    eisai apaixti sxto grapsimo!!diavazo suxna k se xairomai!

  14. Eleni - Neyla says:

    Σήμερα, μια Κυριακή, ένιωσα την ανάγκη να το ξαναδιαβάσω και να αφήσω τον εαυτό μου να αφεθεί στις αναμνήσεις. Η ψυχή μου, μέσα από το υγρό στοιχείο των δακρύων μου, να με μεταφέρει στην αντίπερα όχθη και να καθίσω για λίγο κοντά του λέγοντας του τα μικρά αλλά τόσο σημαντικά για εκείνον νέα μου. Να γέρνει το κεφάλι, να αφήνεται για λίγα λεπτά μέσα σε εκέινη την γλυκιά ανεπαίσθητη παύση και να λέει εκείνο το γεμάτο ελπίδα “μακάρι…” …που μου έλεγε πάντα. Μακάρι… μακάρι άσπρες πεταλούδες να μου στέλνουν τις ευχές σου όπως μου τις έδινες με το τσουβάλι και μακάρι άσπρα σύννεφα να δίνουν στις σκέψεις μου φως όπως με φώτιζες με την αγάπη σου. Η κάθε αγκαλιά μου στην κυρά σου είναι διπλή γιατί ζεις μέσα της και είναι λες και σε αγκαλιάζω και σένα και κάθε μου φιλί σ΄αυτήν, δυνατό και έντονο ένα δικό της και ένα δικό σου…τι κι αν ήσουν αξύριστος …θυμάσαι? Άμα κάποιος θέλει να αγγίξει την αγάπη λίγα αγκάθια τι θα του κάνουν ? Ζεις στην καρδιά μου και κρατάς καλά φυλαγμένο το θησαυρό μου… ΧΧΧ

    • Domenica says:

      “… Άμα κάποιος θέλει να αγγίξει την αγάπη λίγα αγκάθια τι θα του κάνουν ?…” afto edo kati mou kane….poly vathy! Se efharisto gia to mynima kardias k pou to moirastikes mazi mas!!!! xxx

Leave a Reply

Your email address will not be published.