Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Sep 05

Ακόμα ένα ποτηράκι …

Αχ! Γιορτή του κρασιού! Το ξεφάντωμα της πόλης μας…

Διόνυσος… ο Θεός του κρασιού, του κεφιού και της χαράς. Κατά την μυθολογία, ο Δίας θαμπώθηκε από την ομορφιά της παρθένας κόρης του Κάδμου Σεμέλης και ενώθηκε μαζί της. Καρπός του έρωτά τους ήταν ο Διόνυσος. Ο Διόνυσος αγαπήθηκε και λατρεύτηκε από τους ανθρώπους, επειδή τους γνώρισε την υπέροχη γεύση του κρασιού. Λένε πως το πρωτοφανέρωσε στον βασιλιά της Αιτωλίας Οινέα. Ο τσοπάνης του, ο Στάφυλος, είχε βρει ένα περίεργο φυτό γεμάτο καρπούς και ενθουσιασμένος τους έφερε στον βασιλιά του. Ο Οινέας έστυψε τους καρπούς και απόλαυσε τον πλούσιο χυμό τους. Από τότε ο Διόνυσος ονόμασε αυτόν το χυμό οίνο και τους καρπούς σταφύλια. Πάντα με το θύρσο στο ένα του χέρι και ένα δοχείο κρασιού στο άλλο γύριζε στις πόλεις. Όπου έβρισκε φιλόξενους και πρόσχαρους ανθρώπους, τους μάθαινε πώς να φτιάχνουν κρασί.

Σε ποια ηλικία να θυμηθώ αυτή τη γιορτή και να μην χαμογελάσω, αφού μεσ’ απ’ το μυαλό μου, ξεπηδούν τόσες χαρούμενες αναμνήσεις. Τότε που ήμουνα παιδί, κατά την εφηβεία, ή σήμερα;

Κατά τα παιδικά μου χρόνια όσο θυμάμαι, λαχταρούσα να πάω δύο και τρείς φορές σε αυτό το πανηγύρι της χαράς. Τα παρακάλια προς τους γονείς μου άρχιζαν βδομάδες πριν. Λαχταρούσα να μυρίσω εκείνους τους μεζέδες, που ξυπνούσαν όλες τις αισθήσεις … Χωριάτικα λουκάνικα, παστουρμάδες για τους γλεντζέδες, άφθονο κρασί και δωσ’ του οι καντάδες και τα τραγούδια. Ακόμα ένα ποτηράκι, εβίβα πρώτη και η δεύτερη κατόπιν και όλοι στο χορό αγκαλιά. Ντόπιοι και ξένοι, μετά τα τσουγκρίσματα, αγκαλιασμένοι με ένα χαμόγελο ίσα με τα αυτιά τους, χόρευαν μέχρι να τους διώξουν από τη γιορτή, αφού κανείς δεν ήθελε να φύγει. Πλάκα που είχε! Λαχταρούσα να αγοράσω παιγνίδια, που για ένα περίεργο λόγο φάνταζαν ως τα πιο μαγεμένα παιγνίδια του χρόνου, αφού ήταν από την γιορτή του κρασιού. Μπαλόνια! Τόσα πολλά μαζί δεν ξανάδα! Με τα μάτια μου διάπλατα, κοιτούσα τα πάντα γύρω μου λες και ήμουν σε παραμυθένιο κόσμο. Πόσο θαύμαζα εκείνον τον γιγαντιαίο βρακά, πάντα στην ίδια θέση, που έτσι περήφανος και αψηλός έμοιαζε με ήρωα της χαράς και του γλεντιού. Θυμάμαι, όσο τον πλησίαζα, τόσο πιο δυνατά κτυπούσε η καρδιά μου απ’ τον ενθουσιασμό και πάντα μου προκαλούσε μια μικρή ζάλη το δέος που ένιωθα κοιτώντας τον. Μέσα απ’ τα παιδικά μας μάτια, όλα φάνταζαν σαν μύθοι που ζωντάνευαν και τα χρώματα φαίνονταν πιο έντονα, πιο αληθινά. Η παιδική ηλικία είναι τέλεια, γιατί με τόση φαντασία και αγνότητα, όλα μοιάζουν μαγικά. Σαν ένα τρένο, που τρέχει σαν τρελό και γαργαλάει με την ταχύτητα τους μικρούς επιβάτες του, ξεκαρδίζοντας τους στα γέλια.

Έπειτα, στην εφηβεία εξίσου έντονος ο ενθουσιασμός για την γιορτή του κρασιού, αφού πια πηγαίναμε μόνοι, χωρίς τους γονείς. Ένα τσούρμο παιδιά, παρέα από τη τάξη του σχολείου, ξεκινούσαμε από τη γειτονιά και σε πέντε λεπτά με γοργά βήματα, τραγουδώντας, ήμασταν στην γιορτή του κρασιού. Αχ! Εκείνη η πρώτη επαφή με το γλυκό κρασί… η πρώτη ελαφριά και ύπουλη ζάλη… Πόσο εύκολα πήγαινε κάτω το άτιμο… και μετά εκείνο το μούδιασμα στα γόνατα και τα γέλια με το παραμικρό. Το τέλος της βραδιάς φυσικά όχι και τόσο ευχάριστο, αμάθητοι του κρασιού καθώς ήμασταν.

Αλλά τώρα, μετά από πολλές δεκαετίες, μου φαίνεται πως είναι η καλύτερη εποχή. Η γιορτή του κρασιού, εξακολουθεί να με ενθουσιάζει αφάνταστα. Τώρα, το χαίρομαι όσο ποτέ άλλοτε, αφού το πίνω το κρασί και δε με πίνει. Έμαθα ντε! Τώρα πια, ξέρω και τα τραγούδια όλα απ’ έξω και άμα ξεχνάω κάποιους στίχους, με βοηθάει το κρασί και επινοώ δικούς μου. Γλεντάμε με τη ψυχή μας και μαζεύουμε κι άλλες αναμνήσεις για το βιβλίο της χαράς. Εξάλλου, αγαπητέ αναγνώστη, τι μένει σε αυτή τη ζωή πέρα από το γλέντι, τη χαρά και την αγάπη;

Θα ήθελα να κλείσω τη σημερινή μου ανάρτηση, με ένα αγαπημένο τραγουδάκι, αφιερωμένο σε όλους τους γλεντζέδες.
Στίχοι και μουσική Σωτηρία Ιατρίδου και πρώτη εκτέλεση Κάκια Μένδρη.

Μια κομψή μοντέρνα σαν και μένα
δεν μπορεί να τα ‘χει χαμένα
δεν μπορεί να τρέχει στις ταβέρνες
και να πίνει κρασί.

Όμως μ’ ένα-δύο ποτηράκια
σβήνουν της καρδιάς τα φαρμάκια
και φωνάζω μέσ’ απ’ τη ψυχή μου
αγάπη μου χρυσή.

Ακόμα ένα ποτηράκι, ακόμα ένα τραγουδάκι
στον κόσμο που βρέθηκα τα πάντα βαρέθηκα
αγάπες και πίκρες και φαρμάκι.

Ακόμα ένα κοκκινέλι, ακόμα λιγάκι τι σας μέλει,
μου φέρνει μια ζάλη μέσα στο μυαλό
και τότε ξέρω να χαμογελώ

Καλά γλέντια!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Comments

  1. Δέσπω Άλφα says:

    Αχχχ θεικό και υπέροχο κείμενο και λόγια που αγγίζουν την ψυχή νασαι παντα καλα και παντά να κερδίζεις στη ζωή, σου αξίζουν πολλά και ειδικά που προσφέρεις. άνθρωπος που δινει παντα βγαινεί κερδισμενός.

    • Domenica says:

      Σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Είναι οι αρχές και τα πιστεύω μου αυτά. Το να δίνεις! Το να δίνεις αληθινά και όχι μόνο όταν έχει λιακάδα στη ζωή! Σε ευχαριστώ!

Leave a Reply

Your email address will not be published.