Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Sep 11

Το νόημα της ζωής

Από παιδί, όλο έψαχνα, μελετούσα, ανάλυα… έσπαζα το κεφαλάκι μου να καταλάβω, να βρω, να συνειδητοποιήσω, ποιο είναι το νόημα της ζωής. Άραγε αλλάζει ανάλογα με την ηλικία, με τη χώρα και κουλτούρα του καθενός; Μήπως παίζει ρόλο η θρησκεία, τα χρήματα, η κοινωνική μας τάξη; Μήπως αλλάζει, αν έχεις ερωτευτεί τρελά ή όχι, αν έχεις κάποιο σπουδαίο ταλέντο και επιτυχημένη καριέρα; Συχνά μελετούσα και ερευνούσα, διάφορους ανθρώπους, όπως φιλόσοφους, συγγραφείς, ψυχολόγους, σκεπτικιστές, δάσκαλους και κληρικούς που ερευνούσαν με ζήλο και πάθος, το νόημα της ζωής. Τόσο οι ερμηνείες, όσο και οι γνώμες, όλο και ποίκιλαν στηριζόμενες πάντα στα προσωπικά και μη επιχειρήματα και δεδομένα.

Κάποιος είπε, πως ο άνθρωπος πρέπει να καθοδηγείται από τους παγκόσμιους ηθικούς νόμους, για να μην μπορεί να κάνει ο καθένας του κεφαλιού του. Κάποιος άλλος, προφανώς πιο πεσιμιστής, είπε πως ζωή σημαίνει να προχωράμε προς κάτι που δεν μπορούμε να φτάσουμε, συνεπώς κατά τη γνώμη του, δεν υπάρχει σκοπός, ή κι αν υπάρχει, είναι άπιαστο όνειρο, μάταιος κόπος δηλαδή. Και κάποιοι άλλοι υποστήριζαν φανατικά, πως η ζωή βρίσκεται κάτω από το πρίσμα της αιωνιότητας. Ανάλογα δηλαδή με τις πράξεις μας, κατά την διάρκεια της ζωής μας εδώ στη γη, θα κριθεί κατά πόσο θα περάσουμε στην αιωνιότητα. Κάποτε διάβασα πως σε διάφορες εποχές, αρκετοί φιλόσοφοι δίδαξαν, πως για τον άνθρωπο η ζωή αποχτά νόημα και έχει αξία, όταν καλλιεργεί τα χαρίσματά του, δοσμένα απλόχερα από την ζωή, την φύση, το σύμπαν, τον Θεό. Διάβασα και ένα συγγραφέα που υποστήριζε πως ακόμα κι αν δεν υπάρχει Θεός, η ανθρώπινη αξιοπρέπειά μας, ορίζει να συμπεριφερόμαστε σαν να υπάρχει Θεός. Γενικά πολλοί σύγχρονοι φιλόσοφοι βλέπουν τη ζωή σαν υπόσχεση την οποία εκπληρώνει ο ίδιος ο άνθρωπος και όχι ο Θεός. Αυτό που κάνουμε, που εναποθέτουμε όλες μας τις ελπίδες στον καλό Θεούλη, πραγματικά πρέπει να τον εξοργίζει. Από τη μια λέμε, «βρέξε Θεούλη μου να ποτιστεί η γη», από την άλλη, «μη βρέξεις Θεούλη μου και έχω υπαίθριο πάρτι σήμερα», «κάνε να πιάσω αυτή τη δουλειά Θεούλη μου», «κάνε να με απολύσουν να πάρω πλεονάζον που το ‘χω ανάγκη». Και μετά συμβαίνει ένα κακό και τον ρωτάμε καταπονημένοι, «Γιατί Θεέ μου… γιατί σε μένα;». Έλεος δηλαδή! Τι τον περάσαμε τον Θεό; Αν επέμβαινε ο Θεός στις ζωές μας, θαρρώ θα ήταν πολύ άδικος και θα χανόταν εντελώς το νόημα της ζωής, αν δεν υπήρχε η ελεύθερη βούληση, η επιλογή και η συνέπεια. Για κάποιους άλλους βέβαια, η εκπλήρωση βρίσκεται στην εργασία και στην υπευθυνότητα. Ζουν και αναπνέουν σαν ήρωες δοσμένοι την υπερωρία. Όση περισσότερη δουλειά, τόσο πιο πλήρεις αισθάνονται. Συχνά, η συμπεριφορά αυτή, σύμφωνα με την ψυχολογία, ερμηνεύεται ως εργασιομανία, επακόλουθο ίσως κάποιας ψυχικής εσωτερικής έλλειψης. Από την άλλη, όσο βρισκόμαστε εν ζωή πρέπει να εκμεταλλευόμαστε το χρόνο μας, ακόμα κι αν δεν έχουμε ανάγκη τα χρήματα, αφού η καθημερινή ενασχόληση, μας προστατεύει από την αδράνεια και την πλήξη.

Ο Ντοστογιέφσκι, κορυφαία μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας, εκτός από τα πολύτιμα βιβλία που έχει γράψει, είπε κάποτε την παρακάτω φράση: «Η ζωή είναι πιο σημαντική από το νόημα της». Εγώ με τη σειρά μου, θα συμπλήρωνα το εξής: «Η ζωή είναι πιο σημαντική από το νόημά της και θα αποχτήσει νόημά με τον τρόπο που θα επιλέξεις». Εξάλλου, δεν είναι οι επιλογές και «οι δρόμοι» που διαλέγουμε, που θα δώσουν νόημα στις ζωές μας; Κατά την γνώμη μου, υπάρχουν αλήθεια αναρίθμητοι δρόμοι και επιλογές. Αρκετές είναι οι φορές που αφήνουμε τον φόβο, να κυριαρχεί στις ζωές μας, καθιστώντας μας ανήμπορους να τολμήσουμε, ή να διεκδικήσουμε, αυτά που πραγματικά θέλουμε, όντας πεπεισμένοι πως μέχρι εκεί είναι η δύναμη μας, τα όρια μας. Κι όμως, αν πετάξουμε από πάνω μας το πέπλο του φόβου, αν αντιληφθούμε επιτέλους πως μια μέρα θα πεθάνουμε, τότε θα έχουμε ζήσει μια ενδιαφέρουσα ζωή. Τα όρια μας, δεν έχουν όρια, ή αν προτιμάτε, οι δυνατότητες μας, δεν έχουν όρια. Κι όταν το θυμόμαστε αυτό, μπορούμε να ζήσουμε φανταστικά. Δυστυχώς κάποιες παλιές πεποιθήσεις έχουν ήδη φωλιάσει μέσα μας, χωρίς την ιδιαίτερη συγκατάθεσή μας. Σταθερές βεβαιότητες που διδασκόμασταν χρόνια από λατρεμένους, αλλά στερημένους ίσως ελεύθερης σκέψης γονιούς, μιας γενεάς, ίσως πιο συντηρητικής, πιο πουριτανής. Ιδέες, που μας εμφύσησαν δάσκαλοι με ένα τρόπο πιο αυταρχικό και απόλυτο, έχουν σίγουρα επηρεάσει τον τρόπο που επιλέγουμε σήμερα να ζούμε, αλλά και να σκεφτόμαστε. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Θέλει αγώνα να απαλλαχτεί κανείς από παλιές πεποιθήσεις, αλλά ουαί και αλίμονο αν δεν υπήρχε μια δεύτερη ευκαιρία. Η αναγέννηση μας, πραγματοποιείται, καθώς ωριμάζουμε και αντιλαμβανόμαστε τη ζωή με ένα καινούργιο δικό μας τρόπο. Φτάνει κανείς, να θέλει, να πιστεύει, μα κυρίως να ελπίζει και τότε όλα σε αυτή τη ζωή γίνονται εφικτά.

Και έτσι, καθώς μεγάλωνα είδα πιο βαθιά τη ζωή, με τα πάμπολλα πρόσωπα της και εκεί στον πάτο βρήκα θαρρώ την απάντηση μου. Καθώς έπεφτα και χανόμουν πολλές φορές, μέσα στις φουρτούνες της ζωής, ανακάλυψα πως το αληθινό νόημα της για μένα, κρύβεται στην ίδια την ελευθερία, που καταργεί την ψευδαίσθηση της ευτυχίας, που πηγάζει από την ικανοποίηση των υλικών αναγκών. Ο σημερινός άνθρωπος ως επί το πλείστον, υποφέρει από ανία και παθητικότητα. Και αυτό συμβαίνει επειδή ναι μεν η τεχνολογία προσφέρει τεράστια ευκολία και αμεσότητα στις μέρες μας, ταυτόχρονα όμως, μας καθιστά πολλές φορές αδρανείς, μειώνοντας έτσι την φαντασία και δημιουργικότητα μας. Μας οδηγεί δυστυχώς πολλές φορές στην απάθεια, έως και στην κατάθλιψη, στην απομόνωση και στην μοναξιά. Ξέρετε γιατί είναι τόσο μπερδεμένοι και μόνοι αρκετοί νέοι άνθρωποι στις μέρες μας; Επειδή δεν γνώρισαν ίσως τη μαγεία του να γράψεις ένα χειρόγραφο γράμμα. Η ψυχή, η σκέψη, όταν ξετυλίγεται στο άψυχο χαρτί, αναπνέει καλύτερα. Η καρδιά βροντά σε όλο το σώμα άμα προσμένει τον ταχυδρόμο να φανεί με «εκείνο» το γράμμα. Μια απλή συνάντηση, ένα φλερτ, πρόσωπο με πρόσωπο. Έχουμε χάσει σε μεγάλο βαθμό ότι πιο όμορφο είχαμε σε άλλες εποχές, τον ρομαντισμό. Οι άνθρωποι δεν αγγίζονται πια. Κάνουν διαδικτυακό ποκ. Είμαι σίγουρη, ξέρετε όλοι τι είναι αυτό. Σκουντάμε ο ένας τον άλλο, με το πάτημα ενός κουμπιού, από μακριά, χωρίς καμιά επαφή. Τι ωραία όμως που θα ήταν να νιώσεις τον αιφνιδιασμό ενός χεριού στην πλάτη σου, να σου προκαλεί ρίγος λες και σε διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα. Να χορεύουν οι ματιές σε ένα φλογερό φλερτ, να αγγίζουν δήθεν τυχαία οι άκρες των χεριών και δυό τρεμάμενα χείλια, να υπόσχονται κατακόκκινα φιλιά. Κι όλα αυτά τα χαρίζει ΜΟΝΟ η προσωπική επαφή. Ναι! Πρόσωπο με πρόσωπο, σώμα με σώμα, μακριά από οθόνες. Και για να μην ακουστώ οπισθοδρομική, αρχίστε απ’ τις οθόνες ένα ελαφρύ φλερτ, μιας και μας τύλιξε κανονικά ο έρωτας και στο διαδίκτυο. Και γιατί όχι; Το διαδίχτυο είναι ένας ακόμα τρόπος επαφής, που εγώ θα το ονόμαζα «καλωδιακός έρως». Αρκεί όμως να συνεχίσετε το ερωτικό παιγνίδι σύντομα και εκεί έξω, ίσως σε μια πλατεία καθισμένοι σε ένα παγκάκι, να μοιράζεστε τις δονήσεις που εκπέμπουν τα σώματά σας, ή ακόμα σε ένα δείπνο, πλάι στο κύμα λουσμένοι στο φως ενός φεγγαριού. Ή θα ‘λεγα ακόμα και στην γειτονιά σας, καθισμένοι πλάι-πλαί σε ένα πεζοδρόμιο χάμω, κάτω απ’ το λιγοστό φως ενός ηλεκτρικού πασάλου. Και αν δεν σας βγει πουθενά, πείτε πως βολτάρατε για λίγο στο περιβόλι του έρωτα και ας κράτησε αυτό για πολύ λίγο. Εγκληματούμε ενάντια στη καρδιά μας, κάθε φορά που στεκόμαστε μακριά και αγναντεύουμε κήπους ολάνθιστους, ντυμένους στις χαρές του έρωτα, μα δεν πλησιάζουμε. Εγκληματούμε κάθε φορά που η ζωή μας οδηγά στο μεδούλι του έρωτα και εμείς πολλές φορές το αποδιώχνουμε, από φόβο μην πονέσουμε. Τι έχουμε αλήθεια να χάσουμε, αν τρέξουμε προς το μέρος του έρωτα, κι όσο διαρκέσει. Που ξέρεις! Ίσως να έχει μυστικά παραπετάσματα ο κήπος μέσα, μυστικά μονοπάτια που ποτέ δεν θα ανακαλύψεις αν μόνο ατενίζεις το θέαμα από μακριά. Ο έρωτας για να τον ζήσεις θέλει ελευθερία, θέλει να σπάσεις τοίχους, να εκτεθείς, να αφεθείς. Θέλει τόλμη, μυστήριο και φαντασία. Έτσι μόνο ανθίζει. Εγγυήσεις, δεν υπάρχουν για κανένα και αυτό είναι η μαγεία του έρωτα. Από τη στιγμή που θα θεωρήσουμε κάποιον δεδομένο, η μαγεία αποχωρεί και ο έρωτας μαραίνεται. Υπάρχουν μυστικά φίλτρα για να διατηρείται και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να μένουμε στο παιγνίδι. Να μην τα δίνουμε όλα ποτέ, για να μπορεί ο απέναντι να κυνηγά. Να μην είμαστε προβλέψιμοι, αφαιρώντας έτσι από τον σύντροφο μας, το ζηλευτό ενδιαφέρον του για μας, αλλά αντιθέτως να αποτελούμε πηγή έμπνευσης και δημιουργικότητας για αυτόν τον άνθρωπο που θεωρούμε σημαντικό στη ζωή μας. Κι αν νιώσετε πως πέφτουν οι τόνοι, πως χάνεται το ενδιαφέρον, απλά κουνήστε αμέσως τα νερά. Επιβάλλεται! Εξαφανιστείτε λίγο, για να σας αναζητήσει. Χαθείτε ξανά μέσα σε εκείνο τον κήπο του έρωτα που πρωτογνωριστήκατε, και κρυφτείτε πίσω από θάμνους που θα φουντώσουν το πάθος ξανά. Άστε να σας κυνηγήσει και να σας αρπάξει ξανά ο «λύκος».

Αυτό κι αν δίνει νόημα στη ζωή. Τι λες αγαπητέ αναγνώστη; Δεν ήρθε οι ώρα να ελευθερωθούμε επιτέλους από τους τοίχους που κτίσαμε γύρω απ’ τις καρδιές μας; Δεν είναι καιρός να καλωσορίσουμε ένα έρωτα, παρατηρώντας τον να ανθίζει και να γίνεται αγάπη; Και να θυμάστε η αγάπη είναι σαν ένας κήπος. Θέλει καθημερινή φροντίδα για να είναι ανθισμένος, γεμάτος χρώματα και αρώματα.

Domenica~

Μιας και το ανάρτησα εντελώς τυχαία σήμερα, την εντεκάτη Σεπτεμβρίου, θα ήθελα να αφιερώσω την σημερινή μου ανάρτηση, σε όλους όσους έχασαν τη ζωή τους τόσο άδικα, σε εκείνο το φοβερό συμβάν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Comments

  1. Anonymous says:

    Makari k.Domenica – apo to stoma (xeri) sou kai stou 8eou kai to eteron hmisi ta aftia. Opws kai na einai, sou euxome oti agapas kai erwtevese panta mazi sou as einai! Kali synexeia panta!

Leave a Reply

Your email address will not be published.