Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Oct 25

Ζωή γεμάτη αδειανές βαλίτσες…

Ξεκινάμε το ταξίδι της ζωής, με αποσκευές που συνήθως μας έχουν ετοιμάσει άλλοι… οι γονείς μας, η οικογένεια μας, ο περίγυρος μας, η κοινωνία στην οποία ζήσαμε τα περισσότερα μας χρόνια. Για αυτές τις «αποσκευές» θέλω να μιλήσω σήμερα. «Αποσκευές» που ετοιμάστηκαν για μας χρόνια τώρα, γεμάτες με ένα σωρό χρήσιμα, αλλά και άχρηστα πράγματα ίσως για μας. Ένα σωρό ιδέες, πιστεύω, μα κυρίως συνήθειες που ταίριαζαν πιο πολύ σε αυτούς που τις ετοίμασαν, παρά σε εμάς που τις κουβαλούσαμε. Και όπως προχωράμε στη ζωή και αντιλαμβανόμαστε αλλιώτικα τον κόσμο γύρω μας, μέσα από προσωπικά βιώματα αναθεωρούμε συνεχώς για χίλια δυό, βρισκόμαστε ξαφνικά μια μέρα αντιμέτωποι με το δικό μας τρόπο αντίληψης, που μας οδηγεί στη δικιά μας πραγματικότητα. Αντιλαμβανόμαστε πως όλα όσα θέλουμε εμείς, είναι ίσως έξω από τις «αποσκευές». Όταν αυτό συμβεί καταλαβαίνουμε πως έχει έρθει η ώρα μιας μεγάλης απόφασης που θα καλεστούμε να πάρουμε. Απόφαση ζωής θα ‘λεγα. Είναι η ώρα που θα πρέπει να αδειάσουμε τις έτοιμες, καλοφτιαγμένες «αποσκευές», γιατί απλά δεν είναι πια δικές μας. Το περιεχόμενο τους, σκιαγραφεί περισσότερο αυτό που θα ήθελαν να ήμασταν και όχι τόσο αυτό που έχουμε γίνει.

Και έτσι αρχίζεις να γεμίζεις τις «αποσκευές» σου με ότι δικό σου, από καρδιάς διαλεγμένο. Επιλεγμένο μέσα από δικά σου βιώματα, μέσα από χαρές και πόνο που σημάδεψαν την δικιά σου ψυχή και ταυτότητα. Αυτά είναι που χρειάζεσαι, αυτά που ξέρεις ΕΣΥ καλύτερα. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει καλύτερα για μας, από εμάς τους ίδιους. Ακόμη και οι ίδιοι οι γονείς μας, που σίγουρα μας έχουν λατρέψει. Όπως και οι γονείς των γονιών μας, έκαναν το ίδιο για αυτούς και που ίσως κάνουμε και εμείς το ίδιο, στα δικά μας παιδιά. Μια αλυσίδα γενεών με τα μεγάλα γεφύρια, τα αγεφύρωτα.

Πόσες φορές έχουμε μεταναστεύσει από την καρδιά μας… Πόσες φορές την έχουμε αρνηθεί για να ευχαριστήσουμε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο… μαμά, μπαμπά, φίλους, παιδιά. Να τους δούμε χαρούμενους κι ας πικράνουμε εμάς. Μερικοί ίσως να το αρνιόμαστε εκ των υστέρων, αφού τείνουμε να ξεχνάμε εύκολα κάποια πράγματα, αλλά έχει συμβεί σε όλους. Είτε από αγάπη, είτε από αδυναμία, είτε από δειλία. Το θέμα είναι πως κανείς δεν γεννιέται δυνατός. Γίνεσαι όμως, αν το διαλέξεις. Όλοι γεννιόμαστε αδύναμοι, εντελώς αβοήθητοι, μικροί και μόνοι. Στην πορεία, η καρδιά μας αποχτά ψυχή! Μια ψυχή που διαμορφώνεται σίγουρα και από το περιβάλλον μας, αλλά κυρίως από τα θέλω μας, το πείσμα μας, τις πηγαίες αλλά και υιοθετημένες αρετές μας. Ναι υιοθετημένες, αφού είναι πολλά χαρίσματα και αξίες που εφοδιαζόμαστε καθώς προχωράμε στη ζωή. Υιοθετούμε νέες συμπεριφορές και τακτικές που αντανακλούνται περισσότερο στη πάστα απ’ την οποία είμαστε καμωμένοι.

Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν την αδυναμία και το δράμα. Βολεύονται ίσως έτσι και τρέφονται απ’ την ίδια την αυτολύπηση. Έχω συναντήσει ανθρώπους που η μόνη τους χαρά ήταν να λυπούνται, μα περισσότερο να ΤΟΥΣ λυπούνται. Μάλιστα κατάφερναν σε πολλές περιπτώσεις με αυτό τον τρόπο να κρατούν στις ζωές τους δεμένους τους ανθρώπους που ήθελαν, με τον εξαναγκασμό, με έναν ύπουλο συναισθηματικό εκβιασμό. Μια εξαπάτηση από κάθε άποψη.

Έχω όμως γνωρίσει και ανθρώπους που έκρυβαν με περηφάνια την πίκρα και το καημό τους και όταν τους ρωτούσα «Τι κάνεις;» απαντούσαν «Καλά, είμαι καλά!» Αυτούς τους θαύμαζα και σε τέτοιους ανθρώπους ήθελα να μοιάσω. Στους περήφανους, στους διαφορετικούς. Αυτούς που οι «αποσκευές» τους ήταν σχεδόν άδειες και τις γέμιζαν σιγά-σιγά με τα χρόνια, επιλέγοντας μόνο ότι αγαπούσαν. Πρέπει να διαθέτει κανείς τεράστια υπομονή και επίγνωση του εαυτού του για να αποχτήσει τέτοιου είδους «αποσκευές». Αλλά και ταπεινοφροσύνη. Να γνωρίζει πόσο φτωχός είναι και πόσα ακόμα έχει να μάθει, άσχετα σε ποια ηλικία βρίσκεται. Πως ο θησαυρός δεν είναι ο στόχος, μα το ταξίδι. Ένα μακρινό ταξίδι που χρειάζεται άδειες τις «αποσκευές». Όσο άδειες, τόσο πιο μεγάλη η αλήθεια μας.

Κοίταξα τις προάλλες με θάρρος τις δικές μου «αποσκευές». Τα τελευταία ίσως δέκα χρόνια τις έχω αδειάσει σχεδόν εντελώς. Θυμάμαι είχα θυμώσει πολύ με τους ανθρώπους εκείνη την εποχή και κατάλαβα πως η αρχή του κακού, ήταν αυτά που στη ψυχή κρατούσα. Έτσι την άρπαξα την φουσκωτή «βαλίτσα» μου και αδειάζοντας την, ξαλάφρωσα τη ψυχή μου. Πέταγα, πέταγα… μέχρι που ένιωσα ελαφριά σαν πούπουλο. Τι τα ήθελα τόσα «σκουπίδια» τόσα χρόνια; Επειδή κάποιος κάποτε μου χάρισε κάτι, δεν σημαίνει πως το είχα κι ανάγκη, πως όφειλα να το κρατήσω για πάντα. Αν κάτι μας είναι άχρηστο οφείλουμε να το πετάξουμε, όσο κι αν αυτό κακοκαρδίσει κάποιους ανθρώπους. Δεν οφείλουμε τίποτα και σε κανέναν. Το μόνο που οφείλουμε είναι να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Και ζούμε αξιοπρεπώς όταν ακολουθούμε την καρδιά μας, την αλήθεια μέσα μας. Αυτή την αλήθεια που δίνει στη ζωή μας φως. Που ξεκαθαρίζει τα πράγματα ανάμεσα σε εμάς και τους άλλους. Αλλιώς σαπίζεις τη ψυχή σου, με κάθε «σκουπίδι» που κρατάς. Με κάθε λάθος που επαναλαμβάνεις, ελπίζοντας πως θα είναι διαφορετικό. Τα λάθη επιτρέπονται μια φορά για να μας διδάξουν κάτι, την δεύτερη φορά το ίδιο λάθος, κρύβει μονάχα ένα μήνυμα, πως είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Ο άνθρωπος προχωρά και εξελίσσεται, όταν σταματά να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα. Όταν προκειμένου να βρει την ευτυχία, την επιτυχία, μα κυρίως την ψυχική γαλήνη του, είναι διατεθειμένος να χαρακτηριστεί από μερικούς έως και σκληρός. Γιατί απλούστατα δεν μπορείς να τους ευχαριστήσεις όλους. Κάποιοι θα μείνουν παραπονεμένοι, δεν γίνεται αλλιώς. Αποκαλώντας σε χωρίς δισταγμό, σκληρό, άκαρδο, ίσως και αναίσθητο άτομο. Αυτό όμως θα σημαίνει πως έκανες καλή δουλειά για σένα. Θα σημαίνει πως διάλεξες αυτό που σου ταιριάζει. Αν όλοι είναι ευχαριστημένοι, τότε να είσαι σίγουρος πως εσύ έχεις γίνει κομμάτια για χάρη τους, γιατί απλούστατα δεν γίνεται να είναι όλοι ευχαριστημένοι και εσύ μαζί.

Ψες ο Κίνγκ με ρώτησε:

«Θα είμαστε ευτυχισμένοι;»

Τον κοίταξα με το καλύτερο χαμόγελο μου.

«Φυσικά και θα είμαστε. Είναι θέμα απόφασης και θέλησης. Και εγώ το αποφάσισα καιρό τώρα!»

Ήταν μια στιγμή μαγική! Φορέσαμε και οι δυό, τα καλύτερα χαμόγελα μας. Είδα τα μάτια μας που λαμπίριζαν μες την νύχτα. Αυτό είναι, να ξέρεις μέσα σου πως ότι κι αν γίνει θα είσαι καλά. Είτε έτσι, είτε αλλιώς. Αρκεί να μην φοβάσαι να ζεις με άδεια, ή μισογεμάτη «βαλίτσα». Σκέψου, αν την γεμίσεις είναι σαν να τελειώνει η ζωή, το ταξίδι. Θαρρώ πως όσο ζούμε, πρέπει να φροντίζουμε να υπάρχει χώρος για κάτι ακόμα. Η μαγεία της ζωής κρύβεται στο άγνωστο, στην περιπέτεια! Όσο κι αν λαχταράμε την ασφάλεια, δυστυχώς η ασφάλεια συνοδεύεται πάντοτε και από την πλήξη. Και για να αισθάνεται κανείς ζωντανός, χρειάζεται να βγαίνει που και που, έξω απ’ τη «ζώνη ασφαλείας» του, έτσι ώστε να προκαλεί το απέραντο σύμπαν, που περιμένει υπομονετικά μέσα στην αιωνιότητα να συνωμοτήσει μαζί μας, προς την ανεύρεση της δικιάς μας ευτυχίας.

Ξεκινά λοιπόν το ταξίδι! Το μόνο που χρειάζεται, είναι σχεδόν αδειανές «αποσκευές», για να γεμίσουν μετά με χιλιάδες καινούργια πράγματα. Πράγματα διαλεγμένα μέσα απ’ τη ψυχή μας! Που να δηλώνουν την δικιά μας ταυτότητα, όποια κι αν είναι αυτή. Κι αν κάποια «δώρα» αξίζει να κρατήσει κανείς, δοσμένα από αγαπημένους ανθρώπους, ας κρατηθούν, θυμίζοντας μας μέσα στο χρόνο, πόσο πολύ αγαπηθήκαμε! Κι αν την αγάπη δεν βρήκες ακόμη, θυμήσου πως τα διαμάντια βρίσκονται στα πιο απόμακρα σημεία της γης, θαμμένα τις πιο πολλές φορές σε ξεχασμένα σκοτεινά μέρη. Κι όμως δεν παύουν ποτέ να λάμπουν όσο κι αν τα ‘χει θάψει η γη μέσα της.

Καθώς θα δυναμώνεις, ο φόβος θα σε συντροφεύει πάντοτε, δεν θα υποχωρήσει ποτέ. Θα μάθεις όμως να τον χειρίζεσαι. Θα τον κάνεις από εχθρό, όπλο σου. Θα γίνει ο λόγος που θα βρίσκεις το θάρρος ξανά και ξανά. Θάρρος για μια ζωή γεμάτη, με αδειανές βαλίτσες, έτοιμες να γεμίσουν με δώρα της δικιάς σου ζωής! Άρχισε λοιπόν να αδειάζεις, για να βρεις ποιος τελικά είσαι και τι θησαυρούς τελικά κουβαλάς, καλά θαμμένους μέσα σου!

Εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο όπως εσείς αγαπάτε!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

20 Comments

  1. ……Μια αλυσίδα γενεών με τα μεγάλα γεφύρια, τα αγεφύρωτα.
    Πόσες φορές έχουμε μεταναστεύσει από την καρδιά μας… Πόσες φορές την έχουμε αρνηθεί για να ευχαριστήσουμε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο… μαμά, μπαμπά, φίλους, παιδιά. Να τους δούμε χαρούμενους κι ας πικράνουμε εμάς. Μερικοί ίσως να το αρνιόμαστε εκ των υστέρων, αφού τείνουμε να ξεχνάμε εύκολα κάποια πράγματα, αλλά έχει συμβεί σε όλους. Είτε από αγάπη, είτε από αδυναμία, είτε από δειλία. Το θέμα είναι πως κανείς δεν γεννιέται δυνατός. Γίνεσαι όμως, αν το διαλέξεις. Όλοι γεννιόμαστε αδύναμοι, εντελώς αβοήθητοι, μικροί και μόνοι. Στην πορεία, η καρδιά μας αποχτά ψυχή! …….

  2. stella says:

    Akomi ena apistefto arthro pou pragmatika me evale se megales filosofikes skepseis! Eiha diavasei kapote “prosexe to NAI pou tha peis stous allous na min einai OHI pros ton eafto sou” den xero posa Nai eho pei stin zoi mou kai epomenos posa Ohi ston eafto mou. Eho, elpizo gia ligo akoma, afto to anoito aisthima tis enohis, pou tis perisoteres fores ginetai aftotimoria, na min mporo na stenahoriso kanena, eite einai oikogeneia eite einai kaloi filoi, oloi na einai efharistimenoi kai i moni dysarestimeni ego. Palia den me peiraze, nomiza oti afto itan kalosyni, nomiza oti afto mas didaxe o christianismos kai afto prepei na kanoume oloi. Alla den einai etsi, dystihos yparhoun polloi anthropoi pou thelimena i athela tha sou dimiourgisoun to aisthima tis enohis, to aisthima oti an peis Ohi sta dika tous thelo den tha eisai pia kali kori, kali fili, kali syzigos, kai telika les ena megalo Ohi ston eafto sou kai ypokypteis apo adynamia. An ypokypteis syneheia mprosta ap’aftous tous enohikous anthropous tha eisai mia zoi eglovismenos kai dystihismenos, pote den tha kaneis afto pou esy theleis kai tha haseis ton eafto sou mesa sta thelo ton allon. To thema einai na kaneis afto pou sou aresei, afto pou sou leei i kardia sou kai se ekfrazei giati i zoi einai mikri kai oi anthropoi einai polloi. Aftoi pou theloun na einai dipla sou tha einai, ohi giati den tous halas hatiri kai tous les se ola Nai, alla epeidi eisai alithinos toso oste na tous peis Ohi. Adeiazoume loipon tis aposkeves mas apo oles tis enohes, apo ola osa mas emathan kai den symfonisame pote, apo ola osa mas stenahorisan kai den ta xehasame, apo olous tous anthropous pou perasan ap tin zoi mas kai mas xehasan, apo ola ta skoupidia pou varenoun tin psyhi mas! : ) xxx efhomai ena analafro weekend na ehoume oloi mas!

    • Domenica says:

      *megali aggalitsa* stin panemorfi psyhi Stellitsa! Opos ta les agapimeni mou, akrivos etsi einai alla to oreo, to magiko xeris ti einai? To epitelous, XYPNIMA mesa mas k meta eperhete i ANAGENISIS mas! Ti pio omorfo!!!! Ekei vriskese tora k esy, sto monopati tis anagenisis sou!!!! Se efharisto gia to yperoho mynimaaaaaaaaa sou xxxx

  3. Andria Philippou says:

    amannnnnnnnn……………………………..oti ke na pw en ligo!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    e e e en pezete einai telio!

  4. kapote to OXI mpori na se kani poli eftixismeno!!!!!!!!!!

  5. poso symfono mazi sou Sushi mou glykia! xxx

  6. Annita Georgiou says:

    Εξαιρετικό ……

  7. Ceca Varda says:

    ‘Τα λάθη επιτρέπονται μια φορά για να μας διδάξουν κάτι, την δεύτερη φορά το ίδιο λάθος, κρύβει μονάχα ένα μήνυμα, πως είμαστε άξιοι της μοίρας μας’… A true Zen!

  8. Τσαχπι Νιάρα says:

    Τι πλάσμα είσαι εσύ..

  9. Skevoua Christophidou says:

    swsto koulitsa mmm!!!!

  10. Stella Kyprianou says:

    Akrivos etsi koula mu!!! Gia autous pou to axizoun den peirazei omos

  11. Τσαχπι Νιάρα commented on http://www.coffee-talks.com:

    όπως δυνητικά θα μπορούσαν να εξελιχθούν όλα τ’άλλα.. ^_^

  12. Koula-Domenica Moraida says:

    …skeftomouna Eleni mou tis ‘valitses’ pou eho na etimaso … poso diaforetikes einai apo ekeines pou pira mazi mou prin 10 hronia stin Ameriki….. oi aposkeves tou simera poly elafries…..san poupoulo *smiles*

  13. Eleni Vraketta says:

    Einai elafries giati exei elafrynei kai i psixi sou twra filenada mou 🙂 Kai o anthrwpos kalo einai na “taksidevei” me oso pio liga “fortia” …etsi einai pio eleftheros:)

Leave a Reply

Your email address will not be published.