Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Oct 02

Οι δηλώσεις του ΠΟΤΕ!

Τι; Εγώ; ΠΟΤΕ!

Ναι… ναι! Όλοι έχουμε πει την πιο πάνω φράση, έστω μία φορά στη ζωή μας. Κι αυτό συμβαίνει, γιατί αποτελεί μέρος της ανθρώπινής μας φύσης. Να προτρέχουμε των περιστάσεων, να αποφασίζουμε τελειωτικά και αμετάκλητα, ενώ η ζωή πολλές φορές αποφασίσει για μας, βασιζόμενη πάντοτε στη σοφία της απεραντοσύνης του σύμπαντος. Πολλές φορές γινόμαστε απόλυτοι για πράγματα που δεν γνωρίζουμε καλά και ενώ εμείς φερόμαστε λες και κάνουμε κουμάντο, κάπου εκεί πάνω, κάπου εκεί ψηλά, παντού, το σύμπαν χαμογελάει και μας απαντά…

«Κούνια που σε κούναγε!»

Και έτσι, η ζωή μας αφήνει να πέσουμε κάτω… να κτυπήσουμε. Μας αφήνει να σπάμε κεφάλια, να ματώνουμε καρδιές, δικές μας και ξένες… μέχρι να μάθουμε. Δια του πόνου το καλύτερο μάθημα, όπως όλοι καλά γνωρίζουμε. Και όμως σας πληροφορώ πως υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα και έτσι, δε μαθαίνουν. Χρειάζεται πολλές φορές η ζωή να μας εκπαιδεύσει! Μας βάζει τρικλοποδιές μέχρι να εμπεδώσουμε, να αντιληφθούμε, να κατανοήσουμε κάποιες αλήθειες. Και ναι… η ζωή κάτι ξέρει…

Ζούσαν χωριστά! Και ενώ κατά κάποιο τρόπο είχαν προχωρήσει στις ζωές τους, ανά καιρούς εκείνη τον ζητούσε σαν τρελή. Το πάλευε, αλλά ήτανε και κάποιες φορές που δεν… Έτσι, μια από εκείνες τις φορές, τόλμησε να του γράψει ένα γράμμα. Γράμμα μέσω διαδικτύου όμως, έτσι ώστε να μπορεί να έχει μια απάντηση όσο πιο γρήγορα γινόταν. Του είχε ανοίξει την καρδιά της και του εξήγησε πως παρόλες τις προσπάθειές της, δεν κατάφερε να τον ξεπεράσει και πως θα την βοηθούσε πολύ, αν της έλεγε με ειλικρίνεια την πάσα αλήθεια… πως όλα είχαν τελειώσει οριστικά μεταξύ τους και πως ΠΟΤΕ δεν θα ήταν ξανά μαζί. Αν το άκουγε από εκείνον, θα τη βοηθούσε να προχωρήσει στη ζωή της. Αυτό πίστευε… Πέρασαν λίγα λεπτά σιγής… Καρφωμένη στην οθόνη να περιμένει…

Μέχρι που ήρθε η απάντηση…

«Έχει τελειώσει οριστικά μεταξύ μας και δεν πρόκειται να είμαστε ΠΟΤΕ ξανά μαζί.»

…της κόπηκε η ανάσα για λίγα δευτερόλεπτα… μετά έτρεξε… έτρεξε κάπου να κρυφτεί, να κλάψει…

«ΠΟΤΕ!» έτσι της είπε «Τέλειωσε οριστικά.»

Τέσσερα χρόνια μετά, είναι ξανά μαζί. Ήρθε η επανασύνδεση και ζουν ευτυχισμένοι. Με τα πάνω, με τα κάτω, αλλά ενωμένοι, με μια αγάπη που τους δίνει ζωή και χαρά. Θαρρώ πως η ζωή ήξερε καλύτερα από αυτούς και τα ΠΟΤΕ τους. Η ζωή είχε τα δικά της σχέδια. Τις δικές τους αποφάσεις και δηλώσεις τις άκουγε βερεσέ.
Δεν λέω, έχουμε αρκετό μέρισμα σε πολλές αποφάσεις μας, μα είναι κάτι δρόμοι, που μόνο το σύμπαν μπορεί να τους χαράξει.

Πριν από δύο χρόνια περίπου, συνάντησα θυμάμαι, σε μια καλοκαιρινή εκδήλωση, μία πολύ αγαπημένη φίλη. Μια φίλη, που έτυχε να ζήσω από κοντά την πρώτη της αγάπη και να χαρώ μαζί της τον έρωτά της. Όταν έφτασε ο χωρισμός, ομολογώ πως μου στοίχισε πολύ. Γιατί ήξερα… ήξερα ότι υπήρχε αγάπη μεταξύ τους. Σεβάστηκα φυσικά την απόφαση τους, χωρίς καθόλου να επέμβω. Εκείνη την μέρα που την συνάντησα, δύο χρόνια πριν, την είχα ρωτήσει…

«Τι γίνεται μικρή; Μόνη είσαι ή με κάποιον;»

Αλλά δεν ήταν μόνη…

Κούνησα το κεφάλι και προσπάθησα με αποτυχία όμως, να κρύψω ένα δειλό βλέμμα απογοήτευσης.

« – Άρα… τελείωσε με τον…

– Ναι! Τελείωσε.

– Εντελώς;

– ΕΝΤΕΛΩΣ!»

Σήμερα, είναι ξανά μαζί. Δεν τους ρώτησα ούτε πως, ούτε γιατί. Μονάχα είπα σε ‘κείνον, «Άμα η αγάπη είναι αληθινή, όλα είναι δυνατά. Στο χρόνο όλα κερδίζονται…»

Η ζωή, τα φέρνει από δω, τα παίρνει από εκεί, τα αναποδογυρίζει. Έχει αυτό το μαγικό τρόπο, να μας κάνει να αναθεωρούμε συνεχώς για χίλια δύο που είπαμε και κάναμε. Έχει τον τρόπο να μας ντροπιάζει για λόγια που είπαμε. Και αναρωτιόμαστε κάποτε «Μα εγώ τα είπα αυτά; Πότε; Δεν θυμάμαι ποτέ να είπα κάτι τέτοιο.» Ξεχνάμε, αφότου όμως μετανιώσουμε. Και αυτό δεν είναι κακό. Αντιθέτως! Είναι ευλογία να μετανοούμε, να καταλαβαίνουμε και να αντιλαμβανόμαστε την αλήθεια. Και η λήθη, ένα είδος συγχώρεσης είναι. Συγχώρεσης του εαυτού μας. Είναι όμορφο να ανατρέπονται όλα και να νικά η αγάπη. Τώρα θα μου πείτε, συμβαίνει και το αντίθετο. Μα φυσικά και συμβαίνει. Δεν είναι όλα ωραία και ανθηρά στη ζωή. Μέσα από τα δικά μου προσωπικά βιώματα, έχω αποφασίσει πως ότι γίνεται, ακόμα και κάτι πολύ δυσάρεστο, αποσκοπεί πάντα σε κάτι πολύ ευχάριστο και θετικό. Είναι η δικιά μου φιλοσοφία ζωής. Και πιστεύω πως, από αυτό το σημείο, δηλαδή από το πώς θα επιλέξουμε να φερόμαστε και να σκεπτόμαστε, θα εξαρτηθεί και το πως θα λειτουργήσει το σύμπαν, η ζωή, το μέλλον και η συνέχειά μας.

Για αυτό… ποτέ μην λες ΠΟΤΕ! Και αν το πεις, να περιμένεις παράλληλα και μια ανατροπή που απλά καρτερά υπομονετικά στη γωνία.

Domenica~

Το άρθρο μου «Οι δηλώσεις του ΠΟΤΕ!», αναρτήθηκε πρώτα στο online περιοδικό Go Out Limassol στην ιστοσελίδα www.gooutlimassol.com

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Comments

  1. Anna says:

    “Eγώ ποτέ δε θα ζήσω στην Αθήνα. Μπορώ να ζήσω παντού εκτός απο εκεί. Προτιμώ να πάω στον Έβρο, Αθήνα ποτέ!!! ”

    Δικές μου δηλώσεις αυτές

    Η μαμά απαντούσε

    -Καλά, θα μου βρεις κανένα Αθηναίο και θα θα σε δω μετα…
    -Εγω;;;Χα χα χα

    Βρήκα τον Αθηναίο και μένω Αθήνα 🙂

    Ε καλά όχι μόνιμα όμως αφού και ο Αθηναίος λατρεύει Κρήτη 🙂

    • Domenica says:

      :-)…ta idia eihe pi k emena o king mou. Se nisi ego? POTE! zoume se nisi hronia tora…hehehe…fysika den simeni oti tha minoume edo gia panta….alla afta ta POTE einai telika na prokalis ti zoe e?!!!! Se efharisto gia to mynima sou 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.