Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Oct 04

… χωρίς λόγο!

Υπάρχει μια αίσθηση φοβερή… αυτό που κάνει το στόμα να γεμίζει σάλιο, που όταν το καταπίνεις αισθάνεσαι μια περίεργη πληρότητα και γαλήνη, σχεδόν ευτυχία… χωρίς λόγο. Ευτυχία, αυτό το γλυκό κύμα που σε λούζει, έτσι στα καλά του καθουμένου, χωρίς να ξέρεις από πού προέρχεται. Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος κι όμως το μυαλό ξαφνικά, γεμίζει με εφορία και σκορπά μια ανείπωτη χαρά σε όλο σου το είναι… χωρίς λόγο. Σήμερα πάλι μου συνέβη και είναι αυτή η μοναδική εμπειρία κάτι σαν… φως! Δεν ξέρω πως αλλιώς να την χαρακτηρίσω. Κάτι σαν αποκάλυψη, μόνο που δεν ξέρω τι είναι αυτό που ανακάλυψα και που οφείλεται αυτό το ξαφνικό πανδαιμόνιο χαράς και ενθουσιασμού μέσα μου. Μοιάζει σαν την πρώτη αγάπη που φέρνει τόση χαρά, μαζί με γλυκιά ζαλάδα και ένα μούδιασμα. Σαν το πρώτο φιλί. Σαν στέμμα βασιλικό φορεμένο στα μαλλιά. Λες και ανακάλυψα νέα ήπειρο!

Φαντάσου δηλαδή κάτι σαν ένα μικρό γίγαντα μέσα σου, να υψώνεται μεγαλειωδώς, θέλοντας να σε εντυπωσιάσει. Είσαι εσύ, ένας μικρός και ασήμαντος άνθρωπος, που ξαφνικά αισθάνεσαι σπουδαίος, τρανός, σημαντικός για σένα! Σαν να ανταμώνεις αυτό τον καινούργιο σου εαυτό σε κάποιο σταθμό τραίνου. Εκεί να στέκεται στις απέναντι ράγες να σου χαμογελά. Απίστευτα συγκλονιστικό, στέκεσαι και βλέπεις απέναντι, εσένα να σου χαμογελά. Η μαγεία γίνεται πραγματικότητα. Η φαντασία επιτέλους ζει, δεν είναι μόνο μια υποψία, μια λαχτάρα που ποτέ δεν ανταμώνεις.
Σε πόσους κόσμους άραγε ζούμε! Πόσο μαγική είναι η ζωή μας, πέραν από αυτό που ξέρουμε. Από αυτό που μάθαμε ως τώρα. Κάθε φορά που γεύομαι την ευτυχία αυτή, μουδιάζω γλυκά… χωρίς λόγο. Κάθε φορά αισθάνομαι λες και μου ανακοίνωσαν τα καλύτερα νέα… κι όμως τίποτα δεν συνέβη. Η θεϊκή αυτή εφορία δεν οφείλεται σε κανένα χαρμόσυνο νέο. Μου περνά απ’ το μυαλό πως γιορτάζω απλά, το ότι είμαι ζωντανή. Πως χαίρομαι για χίλιους αόριστους λόγους, μα δεν έχω συγκεκριμένο λόγο να δικαιολογήσω την ευτυχή μου κατάσταση. Τις προάλλες, στη δουλειά, έτυχε μέσα σε αυτό το συναπάντημα με την ευτυχία, να βρεθεί μπροστά μια συνάδελφος. Με κοιτούσε απορημένη και περίεργη.

«Έχεις κάτι;»

Με ρωτά χαμογελαστή και απορημένη. Εγώ την κοιτάω λες και κάθομαι ψηλά στον ουρανό ανάμεσα σε κάτασπρα σύννεφα.

«Τι να ‘χω;…»

Απαντώ σχεδόν ένοχα, αν και ξέρω πως δεν φταίω για κάτι. Αισθάνομαι πως, μάλλον πρέπει να δείχνω και λίγο χαζή. Η ευτυχία συνήθως εκδηλώνεται στο πρόσωπο μας με ένα χαζό, απλανές ύφος.

«Λάμπεις από ευτυχία! Έγινε κάτι καλό να το πεις και σε μας;»

Με ξαναρωτά και τότε καταλαβαίνω πως ναι, φαίνεται… Πως αυτό που με κατέκλισε σαν άνοιξη, δεν ανθίζει μόνο στη ψυχή και στο μυαλό μου, μα μεταφέρεται και εκεί έξω μέσα από την λάμψη των ματιών που αστράφτουν από ευτυχία. Αυτή την ευτυχία που λέγαμε… χωρίς λόγο. Θέλω να την ρωτήσω «Το παθαίνεις και εσύ;» αλλά διστάζω. Γενικώς αισθάνομαι και λίγο τρελή σε όλη μου τη ζωή, οπόταν το αφήνω. Βλέπεις οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου, ήσαν πάντα λίγο ή πολύ, πιο λογικοί, πιο κανονικοί, πιο σωστοί από μένα. Μέχρι σήμερα έχω πάντα αυτή την αίσθηση πως είμαι κατ’ επιλογή πολύ διαφορετική από τους γύρω μου. Άπειρες φορές αισθάνθηκα έως και εξωγήινος, χωρίς όμως αυτό να με έχει ενοχλήσει ποτέ. Όπου πήγαιναν οι πολλοί, εγώ περπατούσα πάντα αντίθετα. Μου άρεσε το διαφορετικό, ο δικός μου δρόμος κι ας ήταν μοναχικός τις περισσότερες φορές. Το θεωρούσα αφάνταστα γοητευτικό και ενδιαφέρον να διαλέγω αυτό που κανένας άλλος δεν διάλεγε ή να διαλέγω αυτά που διάλεγαν μόνο οι λίγοι. Ακόμα ψάχνω να βρω που ανήκω, σε πια χώρα, σε ποια πόλη, που είναι το σπίτι μου; Πιστεύω πως σπίτι μας, δεν είναι απαραίτητα, εκεί που γεννηθήκαμε. Υπάρχει επιλογή και σ’ αυτό! Σε όλο μου το «ταξίδι» κατάφερα να βρω δύο ανθρώπους σαν και μένα, αλλιώτικους. Γοητευτικά αλλιώτικους! Τον ένα τον παντρεύτηκα, αφού πρώτα συνωμότησε ολάκερο το σύμπαν, σε όλο του το μεγαλείο για να τον βρω, στην άλλη άκρη της γης όπου βρισκόταν. Αυτό που ήταν αδύνατον για τους πολλούς, έγινε δυνατό σε μένα. Είχα πάντα μια τάση να πιστεύω πως αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι αποκαλούσαν αδύνατον, ήταν για μένα η πρόκληση και μέσα από κυνήγι, λαχτάρα, υπομονή και επιμονή, το αποχτούσα! Η άλλη περίπτωση είναι η καλύτερη μου φίλη. Κι αυτήν την περίμενα χρόνια να κάνει την εμφάνιση της στη ζωή μου. Είμαστε σαν δίδυμες ψυχές, με παίρνει τηλέφωνο όταν την σκέφτομαι, το αισθάνομαι όταν δεν είναι καλά.
Γράφουμε την ίδια ώρα, τα ίδια πράγματα, είναι μαγικό! Τώρα τελευταία άρχισα να πιστεύω πως ο μικρός μου κατάλογος άρχισε να μεγαλώνει. Νομίζω θα πρέπει να προσθέσω ακόμη δύο ανθρώπους στη λίστα μου. Τα παιδιά μου! Τα παρατηρώ καθώς μεγαλώνουν, πόσο μου μοιάζουν, σε αυτό. Δεν ξέρω αν είναι γονίδιο και το έχουν κληρονομήσει, όπως μπορεί να το έχω κληρονομήσει και εγώ ή αν είναι απλά τυχαίο γεγονός. Ίσως πάλι να είναι αλήθεια αυτό που υποστηρίζει η ψυχολογία, πως στα παιδιά καθρεφτίζονται πολύ συχνά οι γονείς. Είμαι επίσης πεπεισμένη πως εκεί έξω, υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που αισθάνονται ‘διαφορετικοί’. Εύχομαι μόνο να το διασκεδάζουν και να μην είναι αυτό σε καμία περίπτωση ‘πρόβλημα’. Εκείνο που χρειάζεται είναι απλά να επιλέγουμε τους γύρω μας προσεχτικά, έτσι ώστε να χαιρόμαστε μαζί τους τον κόσμο μας κι αυτά που αγαπάμε.

Η ευτυχία είναι αόρατη τελικά. Ίσως και αόριστη. Όπως και ‘χει όμως, είναι απόλαυση να την γεύεσαι. Είναι το νέκταρ των λουλουδιών, το χρώμα του δειλινού, η ζεστή αγκαλιά, ο φόβος για το άγνωστο που σε τραβάει σαν μαγνήτη! Κοιτάω πίσω στο χρόνο και εκεί η ευτυχία ήταν πιο μαζεμένη, πιο συχνή γιατί βρισκόταν τακτικά στα απλά πράγματα… Τότε στο δημοτικό σχολείο, όταν κτυπούσε το κουδούνι και ήτανε Σάββατο. Ναι πηγαίναμε Σάββατο σχολείο. Στον ήχο του τελευταίου κουδουνιού, η καρδιά κτυπούσε σαν τρελή, τα γόνατα λύγιζαν από την υπερένταση της χαράς που ανάγγελλε τον ερχομό της Κυριακής! Ευτυχία ήταν το πρώτο ποδήλατο… σαν μικροί άγγελοι φτερουγίζαμε στα πέταλα του. Ευτυχία σήμαινε και τηλεόραση… θυμάμαι την αγαπημένη μου σειρά, «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι»! Όταν έκλεινε το σχολείο δυόμιση μήνες. Καλοκαίρι διακοπές, μπάνια στη θάλασσα απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. Κινηματογράφος με παιδιά απ’ τη τάξη ή τη γειτονιά… να τρώμε ποπ-κορν στο σινεμά και σοκολάτες. Μια παρέα από παιδιά που μπορεί και να μην ταιριάζαμε, μα δεν είχε σημασία. Γελούσαμε πολύ και αυτό ήταν που μέτραγε, γέλια μέχρι δακρύων. Κυλιόμασταν χάμω απ’ το γέλιο και αυτό, ήταν ευτυχία.

Δεν είχαν πολλά πράγματα σημασία και ούτε σήμερα έχουν. Το μόνο που άλλαξε σήμερα, είναι εμείς. Σοβαρέψαμε ξαφνικά τόσο πολύ, που απαγορεύσαμε στον εαυτό μας να είναι απλά ευτυχισμένος… χωρίς λόγο!

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

14 Comments

  1. G.M. says:

    eimai k egw eutyxismeni teleutaia xwris logo. perigrafeis akrivws oti niwthw oti skeftome! to pio wraio synaisthima. tautizome apisteuta k twra gelw moni mou smile ti wraia!!

    • Domenica says:

      ….ahhhh ti mynima, ti orea pou niothis etsi…..nomizo telika giortazoume to gegonos oti eimaste zontanes….erotevmenes me kapion, me ti zoe, me afta pa agapame…..kai agapame afto pou kanoume….ne koritsi mou einai poly oraia!!! xx

  2. anonymous says:

    exeretiko to thema exeretiki grafi,exeretiko pnevma

  3. E.M. says:

    Aυτό που γράφεις καρδιά μου, είναι ποίημα…! Και εσύ μαγεύεις. Σε ευχαριστώ γλυκιά μου…
    ..

  4. Georgia Tryfonos says:

    symfono mazi sou agapi mou

  5. Aleca Panayiotou says:

    poso dikaio exeis agapi..!

  6. Christiana A. says:

    Pragmatika einai polu omorfo auto pou egrapses! Eisai ali8ini k mas to apedikses polles fores! Kapoia pragmata simbainoun gia kapoio logo leme, as einai panta gia kalo logo! 🙂

    • Domenica says:

      …ta perissotera ginonte gia kapio logo mikri mou esto ki an to anakalypsoume poly meta! Se efharisto gia to mynima sou, se efharisto apo kardias 🙂 xxxx

  7. Christiana Anastasiou says:

    polu omorfo auto pou egrapses, exeis foveri empneusi!!

  8. Marios Ioannou says:

    ΣΤέλνω σου το γέλιο μου…πεθυμώ σε και όλη μου την αγάπη σε σένα και τη μάμμα σου …..φιλιααααααααα

  9. Violetta Kafourides says:

    Σωστα…Δεν πρεπει να χανεται το παιδι απο μεσα μας ποτε. Πρεπει παντα να υπαρχει χρονος και χωρος να το ελευθερωνουμε.

Leave a Reply

Your email address will not be published.