Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Nov 12

Ο μικρός γίγαντας!

Δεν ξέρω πώς να περιγράψω αυτό που αισθάνομαι σήμερα. Είναι λες και αιμορραγώ μέσα μου. Ψυχική αιμορραγία, η πιο δύσκολη. Και είναι δύσκολη επειδή δεν ξέρεις πώς να φροντίσεις μια πληγή που δεν βλέπεις, μα που αισθάνεσαι μονάχα. Έπειτα σκέφτομαι πως υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα, αληθινά τραγικά και ίσως τετελεσμένα. Δεν είναι ότι μου συνέβηκε κάτι κακό, αντιθέτως. Το να βιώνεις όμως τον αποχωρισμό από ένα τόσο πολύ αγαπημένο πρόσωπο, είναι εξίσου οδυνηρό. Νόμιζα πως θα ήμουν καλά, πως θα ήταν παιγνιδάκι στην πείρα των χρόνων μου και μετά από όσα έχω ζήσει. Κι όμως λίγες μέρες απουσίας και αισθάνομαι λες και είμαι μόνη πάνω στη γη. Αυτή η αίσθηση της απουσίας, πονάει πολύ. Μια φίλη, μου έστειλε ένα καταπληκτικό μήνυμα για να με εμψυχώσει και την ευχαριστώ. Μου έγραψε πως – «Χαμός δεν είναι να χάνεις κάποιον από την καθημερινότητα σου, αλλά κάποιον από τη ζωή σου…» Ναι είναι αλήθεια και είμαι τόσο τυχερή που απλά απουσιάζει από την καθημερινότητα μου και όχι απ’ τη ζωή μου. Είμαι βαθιά ευγνώμων! Αυτό όμως δεν μετακινεί τον πόνο και το κενό. Είναι όμως αρχή και είναι αναμενόμενο. Τι θα πουν οι άνθρωποι που χάνουν αγαπημένους ανθρώπους, για πάντα απ’ τη ζωή. Τι θα πουν οι αγκαλιές εκείνες που δεν θα ξανά κρατήσουν σφιχτά την αγάπη τους. Αυτούς τους ανθρώπους προσπαθώ να σκέφτομαι, για να δυναμώσω. Θα δυναμώσω είμαι σίγουρη. Απλά θέλω το χρόνο μου. Έπειτα όσο κι αν λαχταράμε κάποιες αλλαγές, πάντα μας τσούζουν αφού είμαστε πλάσματα της συνήθειας. Συνηθίζουμε κάτι τόσο πολύ που κι ακόμα όταν συνειδητά πάρουμε μια απόφαση για να αλλάξουμε κάτι, μας πονά. Είναι έτσι καμωμένη η ανθρώπινη μας φύση. Όσο κι αν το έχουμε φιλοσοφήσει, όσο κι αν το έχουμε δουλέψει, είναι τέτοια η κατασκευή μας, που δεν μπορούμε να μην περάσουμε από κάποια επώδυνα στάδια. Και μετά όταν δώσουμε χρόνο, όταν αρχίζουμε να κτίζουμε σιγά-σιγά με υπομονή, αρχίζουμε ξανά να συνηθίζουμε την νέα μας πραγματικότητα, τα νέα μας σκηνικά, απολαμβάνοντας ξανά την ομορφιά της ζωής.

«Μέσα στο χρόνο, κερδίζονται τα πάντα!»

Αγαπημένο μου γνωμικό του Θορώ.

Το θέμα είναι να δώσεις χρόνο, να αντέξεις, να μην παραιτηθείς. Ο πόνος θα σου μάθει πολλά. Άλλη μια ανθρώπινη πτυχή μας, είναι πως μέσα από το πόνο εκπαιδευόμαστε. Γινόμαστε καλύτεροι, δυνατότεροι και σοφότεροι. Βγαίνουμε κερδισμένοι! Φτάνει να αντέξουμε ως το τέρμα, εκεί που βρίσκεται η μεγάλη μας ανταμοιβή. Είναι σαν ένας μαραθώνιος, που νομίζουμε πως από στιγμή σε στιγμή θα σωριαστούμε χάμω, πως οι δυνάμεις μας, μας εγκαταλείπουν. Κι όμως μέσα από στιγμές αδυναμίας και όταν γινόμαστε αισθητά ευάλωτα όντα, ανακαλύπτουμε ξαφνικά πως ούτε εμείς δεν γνωρίζουμε τα όρια μας, τις αντοχές μας. Πως μέσα βαθιά μας κρύβεται καλά μια τεράστια δύναμη και αντοχή που μόνο ο πόνος μπορεί να την προκαλέσει να βγει προς τα έξω. Και έτσι μπορούμε τότε να στηρίξουμε τον πληγωμένο, αδύναμο εαυτό μας, μετατρέποντας τον σε αληθινό ήρωα που κερδίζει τις μάχες του. Δεν είναι εύκολο να τολμάς. Δεν είναι εύκολο καθόλου. Το θάρρος, η τόλμη συνοδεύεται πάντοτε με μάχες, με απώλειες. Μπορεί να χάσεις κάτι αλλά στο τέλος θα βραβευτείς όπως και να ‘χει. Υπάρχει μια εσώτερη βαθιά φωνή μέσα στο καθένας μας, μια φωνή που είναι συνδεδεμένη με το θείο κομμάτι. Αυτή η φωνή μας στηρίζει όταν βρισκόμαστε σε πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Το θέμα είναι να την ακούσουμε, να την εμπιστευτούμε και τότε θα σωθούμε. Αλήθεια! Είναι πολλοί δυστυχώς οι άνθρωποι που δεν ακούνε αυτή την εσωτερική φωνή και εύκολα χάνονται, διαλύονται και οδηγούν τους εαυτούς τους πολλές φορές σε αδιέξοδα. Το ξέρω, δεν είμαστε όλοι το ίδιο, άλλοι πιο δυνατοί, άλλοι πιο αδύναμοι. Σε μερικές περιπτώσεις ίσως να μην υπάρχει καν επιλογή. Ποιος ξέρει… Εκείνο όμως που νομίζω είναι πως άμα αφουγκραστούμε τον εαυτό μας στις δύσκολες ώρες μας, θα μας μιλήσει, θα μας καθοδηγήσει. Για αυτό λένε πως, όσοι κι αν μας αγαπάνε, όσοι κι αν θέλουν να μας βοηθήσουν, υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που μόνο ο εαυτός μας μπορεί αληθινά να μας βοηθήσει. Μόνο όταν κοιτάξουμε μέσα μας και πιστέψουμε πως εκείνο το μικρό ανθρωπάκι που είμαστε όταν αισθανόμαστε αδύναμοι, μπορεί με λίγη θέληση και πίστη να μετατραπεί σε γίγαντα και να μας στηρίξει. Όλα ξεκινούν από μέσα μας, από εμάς. Είμαστε το αρχικό στάδιο κάθε κατάληξης μας. Είμαστε από μόνοι μας ο καθένας ξεχωριστά και ένα μικρό σύμπαν. Είμαστε ένα μικρό θαύμα ζωής. Δεν πρέπει να φοβόμαστε, όταν αντιληφθούμε ότι πλέουμε μέσα στο φως της ζωής. Πως είμαστε από την γέννηση μας προικισμένοι να ανταπεξέλθουμε σε ότι θα καλεστούμε να βιώσουμε και να αντιμετωπίσουμε. Εκείνος που αγαπά αληθινά τον εαυτό του, θα αγαπηθεί απ’ τη ζωή και θα σωθεί. Πάντα δεν είναι η αγάπη που μας σώζει από όλα!

«Κανένα φάρμακο δεν υπάρχει για την αγάπη, εκτός από την ίδια την αγάπη.»

Χένρυ Νταίηβιντ Θορώ ( 1817-1862 , Αμερικανός συγγραφέας)

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

5 Comments

  1. Maria Stasoulli says:

    “Είμαστε το αρχικό στάδιο κάθε κατάληξης μας”. Very inspiring! Hang in there Κούλα μου..:) Τι να πουν κι αυτοί που δεν είχαν ποτέ πραγματικά δίπλα τους αυτούς που έτυχε να αγαπήσουν. Λένε πως η αντικατάσταση σώζει την κατάσταση, αλλά καμιά φορά η απόσταση δυναμώνει τον δεσμό, την σκέψη, την αγάπη, τη θέληση. xx

    • Domenica says:

      Herome pou se empneo esto k tyhea *smiles* sigoura i apostasi dynamoni poly tin agapi k o ponos mas dini terastia dynami alla ela pou einai pikros tin ora pou ton gevese…poly pikros….ahhhh i agapi, o erotas mas kani xana pedia…. xxxx

  2. Ceca Varda says:

    Right in time for the Solar eclipse in deep and transformative Scorpio xx

  3. Τσαχπι Νιάρα says:

    Είμαστε το αρχικό στάδιο κάθε κατάληξης μας. Είμαστε από μόνοι μας ο καθένας ξεχωριστά και ένα μικρό σύμπαν. Είμαστε ένα μικρό θαύμα ζωής.

Leave a Reply to Ceca Varda Cancel reply

Your email address will not be published.