Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Dec 07

Αγάπη στο διαδίκτυο – ΜΕΡΟΣ IV

Πήρε τη φωτογραφία του στα χέρια της. Ο Γουίλιαμ μετά από 8 ολόκληρους μήνες της έστειλε την φωτογραφία του. Του το ζητούσε καιρό τώρα αλλά εκείνος ήθελε να μείνουν ανεπηρέαστοι από την εξωτερική εικόνα τους. Η Ηλέκτρα όμως δεν άντεχε άλλο και στο τέλος τον έπεισε να ανταλλάξουν φωτογραφίες. Τον κοιτούσε σαν να ήθελε να τον ζωντανέψει. Χιλιάδες μικρά χαμόγελα ζωγραφίστηκαν στο πρόσωπο της. Πάλι αναπήδησε μέσα της εκείνη η λέξη «ΑΓΑΠΗ!». Δεν είχε θείο κάλος και ούτε είχε σημασία αυτό. Της ήταν όμως, πολύ ελκυστικός. Κάτι επάνω του την τραβούσε σαν μαγνήτης. Μια ανεξήγητη, γλυκιά έλξη. Ήταν για την Ηλέκτρα ο πιο ωραίος άνθρωπος πάνω στη γη. Άρχισε να ζωγραφίζει το πρόσωπο του σε ένα κομμάτι χαρτί. Ξαφνικά κοιτούσε επίμονα στην φωτογραφία, την γυναίκα που στεκόταν δίπλα στον Γουίλιαμ. Την κοιτούσε και προσπαθούσε να καταλάβει τι ξεχωριστό είχε αυτή η γυναίκα για τον Γουίλιαμ. Δεν μπορούσε να της βρει τίποτα. Μήπως ζήλευε; Μα αυτό ήταν γελοίο, απαράδεχτο, δεν το χωρούσε το μυαλό της. Δεν είχε κανένα δικαίωμα να ζηλεύει. Την ζήλευε όμως, που είχε την τύχη να τον δει από κοντά, να τον αγγίξει, να τον ακούσει ….να τον φιλήσει. Δεν είχε κανένα δικαίωμα να τον σκέφτεται έτσι, δεν της άνηκε αυτό το κομμάτι του. Της πρόσφερε την υπέροχη φιλία του και αυτό έπρεπε να της αρκούσε. Γιατί όμως υπήρχε αυτή η τόσο τρομαχτική έλξη ανάμεσα τους, σαν φάρμακο που θεραπεύει όλους τους πόνους. Ήταν ανίκανη να αντισταθεί σε αυτή την δύναμη που όλο και μεγάλωνε. Ένιωθε τόσο ευτυχισμένη και ταυτόχρονα μαράζωνε μέσα της πως ίσως η Αγάπη στη ζωή της, ήρθε κάπως αργά. Σκεφτόταν πόσο εγκλωβισμένη ήταν μέσα στη ζωή ήδη που βρισκόταν. Δεν υπήρχε περίπτωση για διαφυγή. Όλοι οι δρόμοι ήταν κλειστοί γιατί για την Ηλέκτρα ήταν τόσο σημαντικό να ήταν σωστή και να μην ζει στο ψέμα, στα κρυφά, στα ‘λερωμένα’. Συχνά σκεφτόταν πως αν μπορούσε να είχε μια ευχή, εκείνο που θα διάλεγε με όλη την δύναμη της ψυχής της θα ήταν μια άλλη ζωή. Πλάι στην αγάπη, πλάι στον ανθισμένο κήπο, χωρίς αγκάθια να την ματώνουν, μα με μια αγκαλιά γεμάτη με τα δώρα της αγάπης, έτσι όπως από μικρή τα ονειρεύτηκε. Ακούει άραγε το απέραντο σύμπαν… ακούει τους καημούς μας, αυτό που στάζει απ’ τη καρδιά μας με τόσο παράπονο πικρό. Υπάρχει κάτι εκεί έξω που μπορεί να φέρει το δίκιο πίσω, την αργοπορημένη αγάπη… ή είναι όλα μάταια τελικά; Πολλές φορές αισθανόταν πως ο μόνος της εχθρός ήταν ο φόβος. Πως αν έβρισκε τον τρόπο να τον νικήσει, τότε όλα τα υπόλοιπα θα ήσαν δυνατά στη ζωή της.

Άφησε κάτω την φωτογραφία και θυμήθηκε την καθόλου ευχάριστη συζήτηση, που είχε τις προάλλες με μια φίλη της. Η Ελπίδα ήταν ντόμπρα και τα έλεγε ως συνήθως έξω από τα δόντια.

«Άκου να δεις φιλενάδα και εμείς έχουμε άντρα και εμάς δουλεύει υπερορίες, αλλά τα βράδια έρχεται σπίτι του, νωρίς. Ο Σέργιος είναι απαράδεχτος, μα κάθε βράδυ να γυρνά σπίτι κοντά στα μεσάνυχτα βρε Ηλέκτρα μου; Καλά δεν έχει πάει πουθενά το μυαλό σου;»

«Τι εννοείς …που να πάει το μυαλό μου; …. Έλα καλέ, τι είναι αυτά που σκέφτεσαι τώρα και εσύ φιλενάδα… Ο Σέργιος;… μπορεί ναι να με παραμελεί πολύ ναι, να είναι πολλές φορές αδιάφορος… αλλά όχι αυτό βρε Ελπίδα μου. Δεν είναι τέτοιος άνθρωπος ο Σέργιος… αρνούμαι κάτι τέτοιο.»

«Ειλικρινά απορώ και εξίσταμαι μαζί σου. Είσαι τόσο αθώα τελικά… ή είσαι απλά ηλίθια; Συγνώμη κιόλας Ηλέκτρα μου, αλλά το πράγμα φωνάζει από μακριά. Τουλάχιστο ψάξε το λίγο.»

Αυτά τα λόγια έκαιγαν μέσα της και την πλήγωναν. Αν όντως ήταν τόσο αφελής και ο Σέργιος είχε διπλή ζωή καιρό τώρα θα απογοητευόταν πολύ. Απ’ την άλλη, αν κάτι τέτοιο ήταν αλήθεια, θα ερμήνευε την συνεχή απουσία και αδιαφορία του. «ΟΧΙ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΤΟΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ο ΣΕΡΓΙΟΣ», άκουγε τον εαυτό της να φωνάζει μέσα της. Ένιωθε κορόιδο αλλά και λύτρωση μαζί. Αν κάτι τέτοιο ήταν αλήθεια τότε θα ήταν ….θα ήταν ΕΛΕΥΘΕΡΗ. Μα γιατί σκεφτόταν έτσι; Αυτό ήθελε τελικά, να ελευθερωθεί από τον Σέργιο; Μα αν αυτό ήταν αλήθεια τι σημασία είχε αν την απατούσε ή όχι. Πότε επιτέλους θα διεκδικούσε το δικό της μερίδιο στην ευτυχία, στην αληθινή αγάπη; Τι περίμενε επιτέλους για να ζήσει;
Εκείνο το απόγευμα ο Σέργιος για ένα περίεργο λόγο γύρισε στο σπίτι πολύ νωρίς. Η Ηλέκτρα έκπληκτη τον ρώτησε.

«Τι έγινε και γύρισες τόσο νωρίς; Ούτε που θυμάμαι πότε έχει ξανά γίνει κάτι τέτοιο.»

«Παράτα με τώρα και εσύ. Σώπα γιατί αρκετά νεύρα έχω. Φτιάξε μου κάτι να φάω.»

Ο τρόπος του ήταν απαίσιος και αγενής, κάνοντας την να νιώσει εξευτελισμό. «Πως μπορεί να μου μιλά έτσι;» αναρωτήθηκε μέσα της αλλά σώπασε. Σώπασε από συνήθεια και η συνήθεια είναι μεγάλο πράγμα. Η γιαγιά της πάντα έλεγε «ο άνθρωπος και μες τα σκατά συνηθίζει». Την πονούσε αυτή η αλήθεια.

Έφτιαξε κάτι πρόχειρο χωρίς να βγάλει άχνα. Τον φοβόταν, αλλά και λυπόταν τόσο πολύ, κάθε φορά που συνέβαινε αυτό. Της μιλούσε πολύ απότομα, όταν κάτι δεν του πήγαινε καλά και του ήταν εξαιρετικά εύκολο να το κάνει αυτό. Του πρόσφερε το φαγητό και εκείνος μόλις το δοκίμασε το πέταξε κάτω στο πάτωμα αγριεμένος. Η Ηλέκτρα σάστισε από τρόμο με τον ασυγκράτητο θυμό του, που γέμισε με μιας, το δωμάτιο με αρνητική ενέργεια. Άρχισε να ωρύεται και να ξεσπά άγρια, με αφορμή το φαγητό. Συνέχισε να τον κοιτά σαστισμένη, αλλά κάτι παράξενο άρχισε να συμβαίνει μέσα της, κάτι απροσδόκητο. Ξαφνικά ένιωσε έτοιμη, ναι με αυτό το περιστατικό, το ανόητο θα έλεγε κανείς, ξεχείλισε και η τελευταία σταγόνα υπομονής που κατοικούσε μέσα της. Αυτό ήταν, μια δύναμη την κυρίευσε λες και κάποιος την όπλισε με αποφασιστικότητα. Δεν ήξερε πως και γιατί ένιωθε έτσι, αλλά ήταν σίγουρη πως αυτό που την κυρίευσε, ήταν ότι καλύτερο της συνέβη εδώ και πολύ καιρό. Οι απαντήσεις μέσα της, έπεφταν τώρα σαν βροχή και η απόφαση όσο δύσκολη κι αν ήταν, πάρθηκε από τα κατάβαθα της ψυχής της. Κι όλα αυτά μέσα σε μερικά μόνο δευτερόλεπτα. Καλά λένε πως όσα δεν φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει μια στιγμή. Ένιωσε λες και κάποιος φύλακας άγγελος της έβαλε στη χούφτα της καρδιάς το κλειδί εκείνο όπου θα άνοιγε την πόρτα της φυλακής της, βγαίνοντας έξω από αυτήν. Αρκετά έζησε χωρίς ουρανό, χωρίς φως και αέρα, παρά μόνο με αυταπάτες.

«Σέργιε …πρέπει να σου πω κάτι».

Την κοίταξε λες και την μισούσε.

«Σπουδαία ώρα βρήκες και εσύ. Σκοτίστηκα κι αν έχεις κι αν δεν έχεις να μου πεις το οτιδήποτε. Είσαι τόσο ηλίθια κάποτε, δεν σ’ αντέχω.»

«Σέργιε ….»

«ΤΙ, ΤΙ;»

«……τελειώσαμε.»

Του είπε όσο πιο ήρεμα μπορούσε. Ξαφνικά ένιωσε ανάλαφρη, ελεύθερη, ευτυχισμένη. Εκείνος συνέχισε στον ίδιο τόνο να απαντά, προφανώς μη συνειδητοποιώντας πως εκείνη σοβαρολογούσε.

«Κανένα πρόβλημα κυρία Ηλέκτρα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό που είπες. Αμοιβαία τα αισθήματα έτσι για να ξέρεις. Αϊ στο διάολο πια.»

Ήταν σαφέστατος και οργισμένος λες και μιλούσε στο χειρότερο εχθρό του. Άνοιξε τη πόρτα και έφυγε γεμάτος νεύρα, χωρίς ποτέ να της εξηγήσει τι έγινε και ήταν τόσο πολύ θυμωμένος. Για πρώτη φορά όμως δεν την ένοιαζε καθόλου. Πάντα υπήρχε ένας διαφορετικός λόγος να την κακομεταχειρίζεται και αυτό πια θα το σταματούσε. Δεν θα έπρεπε ποτέ ένας άντρας που αγαπά αληθινά τη γυναίκα του, να της φέρεται έτσι. Η λεχτική βία είναι εξίσου τραυματική για μια γυναίκα. Μπορεί να μην αφήνει σημάδια στο σώμα, μα μελανιάζει τη ψυχή παντοτινά.

Η Ηλέκτρα κοίταξε γύρω της και με χέρια που έτρεμαν από αγανάχτηση, ανάμειχτη με έντονο το συναίσθημα της χαράς, άρχισε να αδειάζει όσες κορνίζες είχε στο σπίτι μαζί με τον Σέργιο.

«Αυτές …και αυτές και αυτές πρέπει να φύγουν, δεν έχουν καμιά θέση πια εδώ. Τελείωσε, επιτέλους τελείωσε, ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΤΕΛΕΙΩΣΕ!»

Μιλούσε στον εαυτό της φωναχτά γεμάτη χαρά και ανακούφιση λες και κάποιο δικαστήριο την δικαίωσε. Ίδρωσε από ευτυχία, η καρδιά της λες και ήταν ένα τεράστιο τύμπανο που διαλαλούσε την λευτεριά σε όλο της το είναι. Ολόκληρη η ύπαρξη της γιόρταζε, το μαρτύριο της μόλις έλαβε τέλος, επειδή εκείνη επιτέλους το αποφάσισε. Ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι για την Ηλέκτρα, να πάρει μια τέτοια απόφαση. Τώρα θα ερχόταν επιτέλους εκείνη η αργοπορημένη άνοιξη.

Συνεχίζεται….

Domenica~

Like my article? Please add a LIKE

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

One Comment

  1. Aleca Panayiotou says:

    ma ti psixi ta grafei afta re paidi mu??? ise i kaliteri..pragmatika kathe mera me ekpliiseeiss perisotero

Leave a Reply

Your email address will not be published.