Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Dec 10

Αγάπη στο διαδίκτυο – ΜΕΡΟΣ V

Σε λίγες ώρες θα βρισκόταν στη πόλη το φωτός, στο πανέμορφο Παρίσι, απίστευτο της φαινόταν. Επιτέλους θα έκανε εκείνο το ταξίδι που πάντα ονειρευόταν, μόνη της. Ένιωθε λες και οδηγούσε η ίδια το αεροπλάνο. Η αυτοπεποίθηση της στα ύψη και κυρίως μακριά πια, από την απειλή του συνεχές εξευτελισμού. Τώρα πια δεν θα άφηνε κανέναν να την ποδοπατήσει άλλο, άνοιξε φτερά και όσο τρομαγμένη κι αν ένιωθε στην απάτητη χώρα της ελευθερίας, θα το πάλευε όσο καλύτερα μπορούσε. Ήταν γλυκιά αυτή η ελευθερία και ένας έρωτας έτοιμος μπροστά της φλογισμένος, να της υπόσχεται ένα μέλλον γεμάτο δώρα ζωής. Δώρα που στερήθηκε όπως τα χάδια, ο σεβασμός, η προσοχή, η περιποίηση από έναν αληθινό άντρα που ξέρει να φροντίζει την γυναίκα που αγαπά. Σκεφτόταν πως έγιναν όλα αυτά, πως γνώρισε τον Γουίλιαμ και της φαινόταν απίστευτο. Ο ίδιος ο Σέργιο, την έφερε κοντά του, αφού φαγώθηκε να την ξεφορτωθεί σπρώχνοντας την στο διαδίχτυο για την απόχτηση συντροφιάς.

Ο Γουίλιαμ μετά τον χωρισμό της με τον Σέργιο, της έκφρασε πλέον τα αληθινά του συναισθήματα, τα οποία ήταν αμοιβαία. Της ζήτησε λοιπόν να την επισκεφτεί στο νησί. Η Ηλέκτρα όμως προτίμησε η συνάντηση τους να γίνει σε μια ουδέτερη χώρα, όπου κανείς δεν θα μπορούσε να χαλάσει έστω και μια μικρή στιγμή από το παραμύθι της. Ένα παραμύθι που η ίδια διατηρούσε ζωντανό χρόνια τώρα και να που τελικά οι καλές νεράιδες την λυπήθηκαν, χαρίζοντας της, την αληθινή αγάπη. Να λοιπόν που μέσα στη τόση ασχήμια, υπάρχει άλλη τόση ομορφιά και κρύβεται στα κάστρα μέσα της ελπίδας. Κάστρα που έχασαν τα κλειδιά τους άνθρωποι μόνοι και ξεχασμένοι. Μα έχει κάτι δρόμους η καρδιά να σπάζει φυλακές, να ελευθερώνει την αγάπη. Έχει και μια μαγεία το σύμπαν να μας αγκαλιάζει στοργικά, περιμένοντας πάντα υπομονετικά την σωστή ώρα, για να μας παραχωρήσει το δικό μας μερίδιο στην ευτυχία. Την αγάπη κυνηγούσε πάντα και αγάπη δεν έβρισκε, μέχρι που ο ίδιος ο Σέργιος της έφερε στο δρόμο της αυτό τον αληθινό πρίγκιπα. «Τώρα θα έχεις αυτό, της είχε πει, για να περνάς την ώρα σου και να κάνεις καινούργιες γνωριμίες, να μην βαριέσαι και να μην γκρινιάζεις.» Ναι, έτσι της είχε πει και εκείνη τον κοιτούσε λυπημένη, με την απορία στο βλέμμα, που δεν λογάριαζε καθόλου τις πραγματικές ανάγκες της. Και έτσι περπάτησε τον δρόμο που της έδειξε, εντελώς ανυποψίαστη για το αποτέλεσμα. Την είχε στείλει την γυναίκα του να βρει τον παράδεισο που εκείνος της αρνιόταν. Εκείνος μόνος του έκτισε μια κόλαση και για τους δυό, μόνο που η Ηλέκτρα μπόρεσε και βγήκε. Την βοήθησε η δίψα για αγάπη.

Μην ξέροντας τι να τα κάνει τόσα συναισθήματα έβγαλε απ’ τη τσάντα της ένα τετράδιο και άρχισε να γράφει.

«Αγαπημένο ημερολόγιο, αρχίζουν όλα σε λίγο, η ζωή που δεν έζησα, η αγάπη που δεν γεύτηκα, τα χάδια, οι αγκαλιές, τα φιλιά που στερήθηκα. Είμαι σαν εκείνους τους πίνακες ζωγραφικής και βρήκα τον αφέντη μου, βρήκα τον θαυμαστή μου. Κι αν στη καρδιά μου έχω φτερά μ’ αυτή του την αγάπη, έχω κι άλλα τόσα αγκάθια για την πίκρα που πρέπει να πιω μέσα από αυτό τον χωρισμό. Δεν είναι ποτέ εύκολο να διαλύεται μια οικογένεια, όταν υπάρχουν παιδιά στη μέση. Μακάρι να μπορούσα να τα κάνω όλα αλλιώς, μακάρι να ήταν όλα αλλιώς, αλλά δεν είναι…», έγραφε ασταμάτητα, καθώς το βλέμμα της συναντούσε τώρα τη γη που θα αντάμωνε τον έρωτα, την αληθινή αγάπη. Το Παρίσι από ψηλά έμοιαζε σαν μια παιδική ζωγραφιά, στη γη που το πράσινο έπαιζε με το καφέ και το γαλάζιο. Η καρδιά της σκίρτησε σαν ένα σπίρτο που πήρε φωτιά και σκόρπισε ζεστά κύματα χαράς σε όλο της το σώμα. «Σε λίγο, ψιθύρισε σχεδόν τραυλίζοντας, σε λίγο θα τον δω στα αλήθεια.»

Έψαχνε λαίμαργα με το βλέμμα της να τον βρει. Τα γόνατα της λύγιζαν και η καρδιά της κτυπούσε τρελά. Νόμιζε πως όσοι άνθρωποι βρισκόντουσαν γύρω της, άκουγαν την τρελή καρδιά της. Ξαφνικά το βλέμμα της σταμάτησε σε ένα πρόσωπο στο βάθος, όπου την κάρφωνε γεμάτο χαμόγελα. Ο Γουίλιαμ ανάμεσα σε πολλούς και άγνωστους ανθρώπους, την κοιτούσε με ένα πρόσωπο γεμάτο φως. Έλαμπε ανάμεσα στο πλήθος. Η Ηλέκτρα ξαφνικά ένιωσε τα πάντα να κινούνται με ένα τρομερά αργό ρυθμό, που δεν μπορούσε να καταλάβει, μα δεν την ένοιαζε καθόλου. Αντιθέτως ευχόταν να διαρκούσε όσο γινόταν περισσότερο αυτή η ανείπωτη ευτυχία. «Έτσι είναι λοιπόν η αγάπη;» σκέφτηκε μέσα της και ολόκληρο το πρόσωπο της χαμογέλασε. Μουδιασμένη, σχεδόν ζαλισμένη τον πλησίασε. Στάθηκαν για λίγο ο ένας απέναντι στον άλλο και απλά κοιταζόντουσαν χωρίς να λένε τίποτα. Μιλούσαν τα μάτια και έδιναν υποσχέσεις, μιλούσαν οι καρδιές και έδιναν όρκους όπως γίνεται συνήθως με τους ερωτευμένους. Της πήρε το χέρι απαλά και την πλησίασε.

«At last, you are here! Are you ready my love;»

«I am!!! …long time ago! »

Εκεί σε εκείνο το αεροδρόμιο στο Παρίσι ξεκίνησαν όλα. Μια δυνατή σχέση αγάπης που κράτησε χρόνια, που έγινε γάμος, που έφερε πίκρα, πόνο αλλά και απίστευτη ευτυχία, άπειρη αγάπη. Μια αγάπη που τελικά τα κατάφερε παρόλες τις φουρτούνες, τις δοκιμασίες, τους εχθρούς, τα προβλήματα. Τους πολέμησαν αρκετοί ιδικά στην αρχή. Ο Σέργιος όσο μπορούσε κακό να της κάνει, το έκανε, αλλά την ψυχή της δεν μπόρεσε να μολύνει. Μονάχα την δικά του δηλητηρίαζε με τα έργα του. Σαν να μην έφτανε που την αδίκησε τόσα χρόνια. Ο καλύτερος σύμμαχος της αγάπης είναι ο χρόνος. Και αυτή η αγάπη του Γουίλιαμ και της Ηλέκτρας, τα κατάφερε, άντεξε στο χρόνο, άντεξε τρείς χωρισμούς και δυνάμωσε ακόμα περισσότερο με το πέρασμα του χρόνου. Έβγαλε βαθιές ρίζες, υψώθηκε ψηλά στον ουρανό και αγκάλιασε τη γη, γεμίζοντας την λουλούδια. Έτσι γίνεται συνήθως με την αγάπη. Σου δίνει τη δύναμη να αντέξεις τα πάντα, σου δίνει φτερά και πετάς, σου γεμίζει τη ψυχή με κήπους. Μόνο η αληθινή αγάπη το μπορεί αυτό. Όλα στη ζωή, έρχονται και παρέρχονται. Μόνο η αγάπη μένει. Τώρα περπατούν μαζί, πλάι-πλαί και φυλάνε τη καρδιά ο ένας του άλλου. Και σε αυτό το γλυκό το μονοπάτι της αγάπης, έκτισαν το κάστρο τους. «Σπίτι μου, είναι όπου είσαι εσύ!» της είπε ο Γουίλιαμ και εκείνη του χάρισε το κλειδί της καρδιάς της. Το πάντα είναι πολύ μεγάλη λέξη. Ούτε εμείς δεν είμαστε για πάντα. Το μόνο που είναι για πάντα σε αυτή τη ζωή, είναι η αληθινή αγάπη!

Αρχή του τέλους!

Like my article? Please add a LIKE

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Comments

  1. Angela Lavithi says:

    Σπίτι μου είναι όπου είσαι εσύ.. Αυτή η φράση τα λέει όλα! Hopelessly romantic!!!

  2. Aleca Panayiotou says:

    agapi mu..otan vlepw kathe proi tin lampsi afti sta matia su, pragmatika niwthw tin tosi eftixia agapis gia ton kalo su k ekei katalavw ti simenei na agapas! afto ine agapi..pu mu milas gia afton meta apo tosa xronia simviosis sas me toso pathos! ti na pw..ligoi kserun tin pragmatkii simasia tis agapis.distixws

    • Domenica says:

      …i agapi diafentevi tis kardies mas Aleca mou…alla mono stis dokimasies katalavenis k esy o idios poso vathia agapas….opos tora me afto ton apohorismo paly….poso pona….alla axizi tis thysies i agapi…se efharisto gia to yperoho mynima sou xxx

Leave a Reply

Your email address will not be published.