Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Dec 22

Αγάπη…

loveΑυτές τις μέρες αισθάνομαι ότι στέρεψε η πηγή της έμπνευσης μου… Κάθομαι και κοιτώ την άσπρη οθόνη με τα χέρια σε ετοιμότητα, μα ακίνητα αιωρούνται επάνω απ’ τα πλήκτρα, περιμένοντας τις οδηγίες μου. Και μένω εκεί ακίνητη, άδεια. Δεν μου έρχεται τίποτα να γράψω και αυτό με λυπεί πολύ, αφού το γράψιμο εκτός από μεγάλη μου αγάπη, είναι και ένας τρόπος έκφρασης, ανακούφισης. Είναι δημιουργία, λύτρωση! Αποφάσισα λοιπόν σήμερα να αρχίσω να γράφω με την ελπίδα πως κάτι θα βγει στη πορεία. Η αλήθεια είναι πως, προσπάθησα πριν λίγες μέρες να γράψω ένα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι, αλλά βγήκε τόσο… άψυχο, που το διέγραψα αμέσως. Επιχείρησα μετά να γράψω ποίημα… αλλά και πάλι ατύχησα. Και να είμαι λοιπόν εδώ να σας μιλάω για αυτό. Για το ότι δεν μπορώ να γράψω αυτές τις μέρες.

Λέτε να φταίνε τα Χριστούγεννα… Μα πως γίνεται αυτό, ήταν πάντα για μένα η πιο αγαπημένη εποχή του χρόνου. Συνήθως πάντα τις γιορτές των Χριστουγέννων είμαι στα πάνω μου, στα πολύ πάνω μου. Σαν παιδί γίνομαι τέτοιες μέρες, μέσα στο Χριστουγεννιάτικο πνεύμα και την ανείπωτη χαρά των ημερών. Και για όσο θυμάμαι πάντα από πολύ μικρή στο σπίτι οι γονείς μας, στόλιζαν το σπίτι πολύ γιορτινά. Στρώναμε θυμάμαι τραπέζια συχνά, παίζαμε χαρτιά, τραγουδούσαμε. Γέμιζε το σπίτι μας με γέλια, χαρές και όλα ήταν σε ένταση. Πολύ ένταση! Τόσο που φέτος αισθάνομαι πως κάποιος έχει ακυρώσει τα Χριστούγεννα. Λες και εμείς φέτος δεν θα λάβουμε μέρος, σε αυτή την χαρούμενη γιορτή. Εντάξει το ξέρω υπάρχει λόγος για αυτό που αισθάνομαι. Έφυγε ο αρχηγός μας, ο φασαρίας της παρέας, της φαμίλιας μας. Αυτός που διοργάνωνε τα πάρτι, που ανακάτευε το σπίτι. Αυτός που γέμιζε το ψυγείο ένα σωρό μεζέδες! Αυτός που έφερνε το κρασί απ’ το χωριό για τις γιορτινές αυτές μέρες των Χριστουγέννων. ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ, που δεν είν’ άλλο ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ, πενθεί αυτή τη χρονιά. Ξέρω… δεν είμαστε οι μόνοι. Υπάρχουν τόσα σπίτια που πενθούν για το χαμό αγαπημένων προσώπων και σίγουρα πολλοί άνθρωποι αυτές τις μέρες δεν μπορούν να βιώσουν τη χαρά που περιφέρεται σχεδόν παντού μέσα στην πόλη. Είμαστε κάπως έξω από αυτό το ‘πανηγύρι’ χαράς εφέτος… και ναι μου κακοφάνηκε λιγάκι… αλλά δεν είμαστε οι μόνοι.

Έφυγε και ο Κίνγκ, άρον-άρον για την παγωμένη γη.  Φυσικά για αυτό πρέπει να ομολογήσω πόσο ευγνώμων αισθάνομαι, αφού υλοποιείται ένα όνειρο ζωής, το όνειρο Αλάσκα! Όμως ο αποχωρισμός δεν παύει να είναι πάντα δύσκολος, οδυνηρός και η απουσία ενός αγαπημένου προσώπου, πάντα είναι τεράστια. Αυτά έχει η αγάπη. Και άμα βρεθείς στα δύσκολα, συνειδητοποιείς πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η αγάπη μέσα σου. Η αγάπη δεν αστειεύεται, όπως συχνά κάνουν οι άνθρωποι. Η αγάπη σε δοκιμάζει με χίλιους δυό τρόπους. Με την απουσία, με την απόσταση, με την σιωπή. Σε προκαλεί με την αρετή της υπομονής… κι όσο αντέξεις. Μεγάλη αρετή η υπομονή. Νομίζεις πως έχεις τεράστια αποθέματα υπομονής, μέχρι που σου στέλνει η ζωή μια δοκιμασία και έπειτα άλλη μία και ίσως κι άλλη… κι άλλη…. ΤΟΤΕ δοκιμάζεται το όριο της υπομονής, αλλά και της αντοχής μας. Δεν λένε πως στα δύσκολα φαίνονται οι άνθρωποι…. οι καλοί φίλοι; Λοιπόν, έτσι είναι! Στα δύσκολα γενικώς, φαίνονται ΟΛΑ! Πόση δύναμη έχει μια αγάπη, πόσο αφοσιωμένοι μπορούμε να είμαστε στο χρόνο, πόσο πιστοί… Όχι μόνο στο αγαπημένο πρόσωπο, αλλά περισσότερο στον ίδιο τον εαυτό μας. Στην ίδια την αγάπη που τρέφουμε μέσα στην καρδιά μας. Κάποτε σκέφτομαι την αγάπη σαν ένα παιδί, που για να ζήσει χρειάζεται κάποιον να το φροντίζει καθημερινά, να το προσέχει από κινδύνους. Να το τρέφει κάθε μέρα κι όχι που και που, γιατί αλλιώς θα πεθάνει. Ζει ένα μωρό χωρίς φαί κάθε μέρα; Δεν ζει… έτσι λοιπόν και η αγάπη!

Αλλιώτικα λοιπόν φίλοι μου τα φετινά Χριστούγεννα. Χωρίς στολισμένο δέντρο, χωρίς τραπεζώματα, χωρίς όλα τα αγαπημένα μας πρόσωπα κοντά μας. Άλλοι εκεί, άλλοι εδώ, άλλοι στο υπερπέραν… Σκορπίσαμε… αλλά ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΝΩΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΠΟΤΕ. Η αγάπη έχει τεράστια δύναμη και την γνωρίζουμε όχι όταν όλα είναι ανθηρά, μα όταν τα πράγματα δυσκολέψουν. Και η ζωή, το σύμπαν έχει ένα μοναδικό τρόπο να μας μιλά, να μας στέλνει μηνύματα αγάπης και σοφίας. Ένα τέτοιο μήνυμα έλαβα τις προάλλες, όταν ένας άγγελος μου έστειλε το μήνυμα του, με έναν άγνωστο άνθρωπο… του δρόμου. Βρέθηκε που λέτε αυτός ο άγνωστος άνθρωπος στο δρόμο μου και μου ζήτησε ένα ευρώ. Δεν είχα καθόλου χρήματα μαζί μου εκείνη την ημέρα. Ντράπηκα τόσο πολύ,  γιατί δεν μου άπλωσε το χέρι ζητώντας μου χρήματα. Μου ζήτησε μονάχα ένα ευρώ. Μέχρι συγνώμη του ζήτησα. Ποιος δεν κρατά επάνω του ένα ευρώ; Με κοίταξε και μου είπε, «Δεν πειράζει, μην στεναχωριέσαι, υπάρχουν πάντα και χειρότερα. Κάποιος τις προάλλες μου έφτυσε στα μούτρα…» Μετά μου διηγήθηκε την ιστορία του και εγώ τον άκουγα άναυδη, με μεγάλη προσοχή. Μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο, δεν γνώρισε ποτέ τους γονείς του. Δεν γνώρισε τι πάει να πει στοργή, αγάπη, αληθινή φροντίδα. Είναι κάτι που δεν συνηθίζεται ποτέ, μου είπε. Μετά τον υιοθέτησε ένα ζευγάρι μέσης ηλικίας. Ατύχησε πολύ και με τους θετούς γονείς του, αφού τον μεταχειρίστηκαν άσχημα. Σαν δούλο, σαν υπηρέτη, σαν σάκο του μποξ που έβγαζαν επάνω του, τα δικά τους απωθημένα που δεν απέκτησαν δικό τους παιδί. Παράξενοι που είναι οι άνθρωποι και πόσο σκληροί μπορεί να γίνουν όταν δεν έχουν αυτό που θέλουν, όπως εκείνοι το θέλουν. Ίσως όχι πάντα, αλλά δυστυχώς συμβαίνει και αυτό. Όταν μεγάλωσε λίγο, το έσκασε, αλλά βρέθηκε έτσι στους δρόμους. Νεαρό παιδί και απροστάτευτο έπεσε σε άλλα λάθος χέρια. Αυτά τα χέρια του πρόσφεραν μια ψεύτικη ευτυχία. Την ευτυχία των ‘παπαρούνων’. Μια ευτυχία που σε πλανεύει για ξενιτεμό, δίχως γυρισμό. Έτσι συνήθως καταλήγουν τα παιδιά της μοναξιάς. Με έπιασε μια βουή μέσα στο κεφάλι με όλα αυτά που άκουγα. Ξαφνικά σαν χαστούκι η ιστορία αυτού του νέου, που έμοιαζε πια γέρος, με έκανε να καταλάβω πως θα υπάρχουν πάντα χειρότερες και πιο σκληρές πραγματικότητες. Και είναι πράγματα που λέμε συχνά πως αν μας συνέβαιναν εμάς, δεν θα τα αντέχαμε. Κι όμως συμβαίνουν σε διπλανούς συνανθρώπους μας, σε μικρά παιδιά…. και όμως αντέχουν.

Αναρωτιέμαι κάποτε ποιοι είναι αληθινά οι δυνατοί άνθρωποι της ζωής. Πόσο μας εξαπατούν τα φαινόμενα και πόσο άδικοι μπορεί να είμαστε, επειδή αμφισβητούμε την αλήθεια. Μια αλήθεια που μοιάζει παραμύθι κακό, σαν τη ζωή του νεαρού που άκουσα εκείνη την ημέρα.

Χριστούγεννα λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες. Άλλοι έτσι και άλλοι αλλιώς. Όπως και να ‘χει όμως βλέπουμε πάντα ψηλά τον ουρανό, τα αστέρια, ότι προτιμάτε. Βλέπουμε πάνω και ευχόμαστε για ένα καλύτερο αύριο όπως εμείς ονειρευόμαστε. Για κάποιους, όνειρο μπορεί να είναι απλά να είναι καλά στην υγεία τους, να είναι μαζί αγαπημένοι. Για κάποιους άλλους ευχή και πόθος να αποχτήσουν το σπίτι των ονείρων τους. Άλλοι έχουν ανάγκη τις ουσίες τους, την δόση τους για να αντέξουν ακόμα μια μέρα. Και άλλοι ονειρεύονται ένα φόρεμα, ένα δακτυλίδι, ένα ταξίδι, ένα σύντροφο, ένα παιδί. Δεν υπάρχει λάθος ευχή, λάθος όνειρο. Η καρδιά του καθενός έχει το δικό της μεράκι, λαχτάρα, μα και αδυναμία. Ότι κι αν είναι αυτό το δικαιούται, μέσα στην δικιά του ύπαρξη ο καθένας από εμάς. Ας κρίνει η ζωή, ας κρίνει το σύμπαν τι είναι καλό να έχουμε. Θαρρώ πάντως,  πως πέραν απ’ τις προσωπικές μας επιθυμίες και όνειρα, εκείνο που όλοι θέλουμε πάντα και έχουμε ανάγκη όποιοι κι αν είμαστε, όπου κι αν είμαστε, ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ! Το μεγαλύτερο δώρο της ζωής. Είτε αυτή είναι ερωτική, μητρική, φιλική, ανθρώπινη. Η αγάπη είναι αυτό που μπορεί να γιατρέψει κάθε πληγή, να ξεπεράσει ακόμη και τον θάνατο. Δεν σταματά ποτέ να υπάρχει, επειδή η αγάπη δεν έχει όριο. Δεν είναι υπέροχο!

Καλά Χριστούγεννα, όπως και να ‘χει.

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

8 Comments

  1. …Κάποτε σκέφτομαι την αγάπη σαν ένα παιδί, που για να ζήσει χρειάζεται κάποιον να το φροντίζει καθημερινά, να το προσέχει από κινδύνους. Να το τρέφει κάθε μέρα κι όχι που και που, γιατί αλλιώς θα πεθάνει. Ζει ένα μωρό χωρίς φαί κάθε μέρα; Δεν ζει… έτσι λοιπόν και η αγάπη!…

  2. Η αγάπη δεν αστειεύεται, όπως συχνά κάνουν οι άνθρωποι. Η αγάπη σε δοκιμάζει με χίλιους δυό τρόπους. Με την απουσία, με την απόσταση, με την σιωπή.

  3. Costas Evripidou says:

    hilious dyo tropous, silince can be very torturing if you love

  4. Elita Michaelidou B says:

    Ναι, αυτά που λένε πάνω από όλα καλή υγεία, δεν με βρίσκει σύμφωνη, πιστεύω πάνω από όλα ανθρωπια και αγάπη. Αυτό, το είδα πέρσι στο ογκολογικό… Υπάρχουν άνθρωποι δίχως υγεία αλλά δεν υπάρχει κανείς δίχως ζεστασιά

  5. Τσαχπι Νιάρα says:

    ..έτσι λοιπόν ζει η αγάπη…σαν την άμμο μέσα στα βότσαλα να συμπληρώνει τα κενά του σύμπαντος

  6. Eleni- Neyla says:

    Αγαπημένη μου κάποτε διάβασα κάτι που με έβαλε σε σκέψη…”Δεν υπάρχουν μεγάλα πράγματα. Μόνο μικρά πράγματα με μεγάλη αγάπη”. Αυτό διάβασα και διαβάζονταν το υέροχο άρθρο σου αυτό το πιο πάνω το επιβεβαίωσα. Η αγάπη βρίσκεται στα μικρά πράγματα ότι και αν ειναι αυτά όπου και αν είναι αυτά σε όποια μορφή και να έρχονται. Αγάπη είναι να έχεις κοντά σου αγαπημένους ανθρώπους που έφυγαν για “μεγάλα ταξίδια”…με διαφορετικούς προορισμούς ο κάθε ένας αλλά που στην καρδιά μας η αγάπη διατηρεί παντοτινά μια ζέση μια φλογίτσα που ζεσταίνει το χαμόγελο στα χείλη μας, αγάπη είναι να περιμένεις σε ένα αεροδρόμιο την πόρτα να ανοίξει για να δεις την καλύτερη σου φίλη η τον αγαπημένο σου να βγαίνει και να να νιώθεις ότι ένα κομμάτι της καρδιάς σου ξαναμπήκε στη θέση του. Αγάπη είναι να ξέρεις πως όταν όλα ακόμα γύρω σου γυρίζουν σημαίνει πως και στα πιο δύσκολα η αγάπη ακόμα είναι εκεί με τους μικρούς φτερωτούς αγγέλους βοηθούς της έτοιμη να σου δώσει τα πιο μεγάλα της δώρα που ίσως να είναι μικρά στο μέγεθος αλλά τεράστια στην ουσία. Ακόμα και στην πιο μεγάλη στιγμή απελπισίας αν πιστεύεις στην αγάπη βρίσκεις το κουράγιο μέσα σου και προχωρας. Αν πιστεύεις στην αγάπη καταπιάνεσαι από μια ανάμνηση, από ένα χάδι από ένα όνειρο από ένα φιλί από μια λέξη και είσαι σίγουρος ότι στη ζωή σου αγαπήθηκες όσο τίποτε άλλο, αγαπιέσαι όσο δεν θα αγαπηθείς και θα αγαπηθείς όσο υπάρχουν ακόμα γύρω σου άνθρωποι που και αυτοί ακόμα αγαπούν. Ακόμα και ένας άγνωστος μας δίνει αγάπη …ίσως πολλές φορές και πολύ περισσότερη από κάποιους ανθρώπους που θεωρούμε “δικούς” μας. ‘Ανθρωποι με ίδια βιώματα άνθρωποι που περασαν περνούν ή θα περάσουν να ίδια , καλύτερα ή χειρότερα από εμάς . Αυτό μας κάνει να νιώθουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μασ κάνει να λέμε έχει και χειρότερα από μας…αλλά και πάλι αυτό είναι σχετικό γιατι στην ουσία…τι ορίζουμε ως κακό, χειρότερο ή καλό καλύτερο για τον καθένα; Ο καθένας από έμας ανάλογα με το απόθεμα αγάπης και ελπίδασ ποθ κουβαλά στο μαγικό σακουλάκιτης ζωής στην πλάτη του μπορεί να το απαντήσει αυτό. Γιατί ναι για μένα μπορεί να είναι η αναζήτηση της αγάπης ενός συντρόφου για σένα η ανάγκη να δεις να αγγιξεις να ακούσεις τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα για εκείνον να κερδίσει ο αγώνας στο ποδόσφαιρο και για εκείνη να της ζητήσει το αγόρι της να πάνε για καφέ…και όλα αυτά μέχρι η ζωή να τα ανατρέψει και να φέρει τα πάνω κάτω και τον επόμενο χρόνο η κλήρωση της ζωής τους να φέρει καινούργιες “πρωτιές” στα θέλω και στην αγάπη. Γιατί έτσι είμαστε οι άνθρωποι, μεγαλώνουμε εξελισσόμαστε προχωράμε και μαζί μας αλλάζουν και εκείνα τα μικρά πράγματα που είναι πάντοτα γεμάτα με μεγάη αγάπη 🙂 χχχχ

    • Domenica says:

      Αγάπη είναι να έχεις κοντά σου αγαπημένους ανθρώπους που έφυγαν για “μεγάλα ταξίδια”…>>> WOW!!! Mou arese toso poly afto pou eipes edo….etsi esthanome tin apousia tou patera mou…..toso konta mou k as efyge gia to megalo taxidi! Einai i agapi pou ta kani ola toso, toso alithina!!!! Se efharisto agapimeni mou fili! 🙂 xxxxx

  7. Andria Antoniou says:

    ooh my God! twra to eida!

Leave a Reply

Your email address will not be published.