Coffee-Talks.com

My little corner on the internet

   Feb 07

Τα ‘τραίνα’ που ‘φύγαν…

train 3Παρασκευή βράδυ… κάθομαι και ακούσω στο ράδιο τραγουδάκια της καρδιάς! Έτσι τα λέω εγώ, τα τραγούδια που μας ανοίγουν την καρδιά και κάνουν την ψυχή να τραγουδά… και ύστερα έρχονται οι αναμνήσεις…συνήθως η μουσική ζωντανεύει τις πιο πονεμένες αναμνήσεις μας. Όλοι έχουμε από ένα δέμα στη ψυχή από αυτές.. το κουφό είναι πως όταν τις βιώναμε, ήταν από τις πιο χαρούμενες ίσως στιγμές της ζωής μας. Και έρχονται έτσι αναπάντεχα κυρίως κατά τις βραδινές ώρες και αναπηδούν μία-μία μέσα απ’ το ντουλαπάκι του μυαλού… αυτές που έζησα με τον Αρχηγό. Τι να σας λέω τώρα για τον Αρχηγό… Αρχηγός με ΚΕΦΑΛΑΙΟ! Αμέ! Ένας ήταν και ανεπανάληπτος. Αφού να φανταστείτε μικρό παιδί του έλεγα “Θέλω να σε παντρευτώωωω!” και αυτός γέλαγε τόσο, μα τόσο πολύ, χαχάνιζε και εγώ δεν καταλάβαινα γιατί το έβρισκε τόσο γελοίο και άρχιζα το κλάμα. Μικρό παιδί ήμουνα… πως να μην θέλεις να παντρευτείς τον ωραιότερο άνθρωπο του κόσμου. Που λέτε Παρασκευή βράδυ… και παίζουν κόρτε οι αναμνήσεις και εδώ δίπλα μου το σιντί με τις αναμνήσεις… αλλά το αποφεύγω μήνες τώρα αυτό… αυτό το σιντί. Προτιμώ το πόνο με το γάντι, αυτόν τον ελέγχω….Το πιοτό που το κουμαντάρεις ένα πράμα…τάχα μου. Το καθυστερώ όσο γίνεται και όλο αισθάνομαι πως πλησιάζω….πλησιάζω αυτή τη στιγμή που τόσο φοβάμαι… τη στιγμή που θα γονατίσω εδώ μπροστά μου και θα παραδεχτώ πως σε έχω χάσει… και εσύ θα μου πεις τα τυπικά… «Δεν με έχεις χάσει κορίτσι μου, ποτέ δεν θα με χάσεις. Μονάχα απ’ το οπτικό στου πεδίο με έχεις χάσει.. πάντα θα είμαι δίπλα σου!» … εσύ μου τα λες αυτά ή τη δικιά μου ψυχή ακούω? Δεν ξέρω και δεν είναι που δεν έχω πίστη… α μπα όχι. Πίστη έχω να φαν και οι κότες Αρχηγέ μου.

Κάτσε να το κάνω σέιφ μην χαθεί αυτό το κομμάτι της ψυχής μου το αποψινό….δεν έχουν εμπιστοσύνη αυτά τα κομπιούτερς….ούτε οι άνθρωποι έχουν εμπιστοσύνη Αρχηγέ μου…. δίνουμε τη ψυχή μας και την αδειάζουν… λες και είναι βενζινάδικα…. και μετά μένουμε να κοιταζόμαστε στο καθρέφτη σαν ηλίθια… και αναρωτιόμαστε γιατί δώσαμε πάλι σε αυτούς που δεν άξιζε… Γιατί δεν μοιράσαμε το ‘μέλι’ εκεί που το χρειάζονται πραγματικά, εκεί που το εκτιμάνε! Αλλά άμα το ‘χεις, το ‘χεις και την παθαίνεις ξανά και ξανά. Που θα πάει όμως, κάποια μέρα τέρμα αυτά και οι καλοσύνες και οι αγάπες… Αφού τα ‘παμε τόσες φορές, δεν βάζουμε τα μαργαριτάρια μας, έμπροσθεν των χοίρων. Πάντα μου το ‘λέγες Αρχηγέ μου, πως ότι λάμπει δεν είναι χρυσός και να θυμάμαι στη ζωή να βαδίζω με οδηγό τη λογική κι όχι το συναίσθημα. Μα και εσύ αισθηματίας ήσουνα, αλλά εσένα τη καρδούλα σου όταν στην κάνανε ρημαδιό, έκτιζες παλάτι αγάπης και την σφράγισες μέσα μακριά από ‘βρικόλακες’. Είχες ένα μοναδικό τρόπο να προχωράς πολύ εύκολα στη ζωή και κυρίως δεν κοίταγες πίσω σου. Τους διέγραφες εύκολα τους ανθρώπους άμα φέρονταν σκάρτα και έπινες μόνο στην υγειά μας. Αυτό θα κάνω και εγώ Αρχηγέ μου, θα βάλω μυαλό και δεν την ξανά πάθω. Κι αυτό το άλλο που μου έλεγες άμα τα πράγματα γίνονταν δύσκολα…. Πως, η κατηφόρα είναι εύκολη και όλοι την προτιμάνε, αλλά είν΄ οι ανηφοριές που οδηγούν στην αληθινή χαρά και στην καλή ζωή. Ακόμα κι αν στη κορυφή το μόνο που θα έχεις, θα είναι η θέα!

Μου ‘λεγες ακόμα…

«Ας τους άλλους να νομίζουν ότι θέλουν. Εσύ να κοιτάς μέσα σου, να έχεις καθαρή τη ψυχή σου και άμα μπορείς και κοιμάσαι ήσυχα τα βράδια, να ξέρεις πως είσαι σε καλό δρόμο.»

Και μετά άλλαζες κουβέντα και τόνο στη φωνή… σαν μικρό παιδί που ξαφνικά είχες μια απίθανη ιδέα μου ‘λεγες…

«Κάτσε να πάω δίπλα να φέρω κάνα κοψίδι να το ρίξω στα κάρβουνα επάνω να το κτυπήσουμε?…. να φέρω και κρασί να τα δούμε όλα αλλιώς? Ε? …Να μυρίσει η γειτονιά, να τους φλομώσουμε όλους στο κάρβουνο.. χα χα χαξ…»

Και άρχιζες να γελάς και να φωνάζεις καθοδόν προς το μπακάλη… «έρρε μάνα μου, έρρε παλιόκοσμε και παλιό κοινωνία…» Αλλά αυτό το ‘λεγες χαριτολογώντας, γιατί κατά βάθος δεν το λογάριαζες και πολύ, τον παλιό κόσμο και την παλιό κοινωνία. Λόγια ήταν ξώπετσα.

Σάββατο πρωί… ξυπνώ φτιάχνω καφέ και κάθομαι στο Skype να συναντήσω την αγάπη, εκεί στην γη με τους πάγους. Φτιάχνω εγώ πρόγευμα και εκείνος βραδινό. Εδώ Σάββατο πρωί, εκεί Παρασκευή βράδυ ακόμα. Εγώ στο μέλλον και εκείνος στο παρελθόν λόγω διαφοράς ώρας. Πίνουμε στην υγειά μας, λέμε τα νέα μας, κάθε μέρα τόση πάρλα που την βρίσκουμε ούτε εγώ δεν ξέρω. Πάντα μιλάμε πολύ και πάντα μου άρεσε αυτό. Ο Αρχηγός μου το ‘λεγε θυμάμαι… «Αν θες να έχεις καλή ζωή μέχρι τα γηρατειά, διάλεξε σύντροφο που να μιλάτε, να έχετε πάντα κουβέντες να λέτε…» Και μιλάμε ασταμάτητα για χίλια δυό, κυρίως για τα όνειρα μας. Η ζωή είναι γλυκιά και γίνεται ακόμη πιο γλυκιά όταν έχεις κάτι να περιμένεις, ότι κι αν είναι αυτό. Το συναίσθημα της ανυπομονησίας είναι μοναδικό! Αυτά που περιμένουμε, σαν δώρα τυλιγμένα στο κεφάλι μας που περιμένουνε υπομονετικά κάποιος να σκίσει το χαρτί και να τα φανερώσει και τότε σαν παραμύθι παιδικό, σαν νάνοι που ψηλώσαμε, να νιώσουμε τη χαρά που μας δίνει ένα όνειρο όταν γίνεται αληθινό. Ο Κίνγκ μου λέει σοφά λόγια τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά και εγώ τον ακούω προσεχτικά και μαθαίνω. Η δύναμη της ψυχής του που την καταθέτει σε κάθε μεγάλη απόφαση που παίρνει, που ενώ φοβάται δεν κάνει πίσω, με κάνει να θέλω να δυναμώσω περισσότερο.

«Πρέπει να προσπαθήσουμε να συνηθίσουμε την όποια πραγματικότητα ζούμε στην παρούσα στιγμή»

Και συνεχίζει…

«Να συμβιβαστούμε στο σημείο που μπορούμε με τον κόσμο που αλλάζει, επειδή είτε μας αρέσει είτε όχι, ο κόσμος αυτός θα συνεχίζει την πορεία του, με εμάς ή και χωρίς εμάς. Αλήθεια μου φαίνεται πως οτιδήποτε είναι αυτό που οδηγεί αυτό τον κόσμο, αυτό τον πλανήτη μπροστά, είναι κάτι σαν… τραίνο, σαν μια μεγάλη δύναμη που δεν έχει οδηγό. Φαίνεται όμως πως όλοι εμείς είμαστε επάνω σε αυτό το τραίνο, χωρίς οδηγό που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς άγνωστη κατεύθυνση. Το ‘τραίνο’ και εμείς είμαστε ένα και όπως το ‘τραίνο’ επηρεάζει τις ζωές μας, επηρεάζουμε και εμείς το ‘τραίνο’!»

Αυτά μου λέει ο Κίνγκ και εγώ τα σκεύτομαι με μεγάλη προσοχή. Αισθάνομαι πιο ελεύθερη όταν συνειδητοποιώ πως τα περισσότερα που μας απασχολούν στη ζωή, δεν είναι σημαντικά. Και πως πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος είναι αυτός που έχει λίγα και χρειάζεται λιγότερα. Αυτός που μπορεί να αγαπά και να διαλέγει την λιτότητα. Αυτός που μπορεί να νιώθει γεμάτος όταν δίνει, παρά όταν παίρνει. Αυτός που ξέρει πως μια μέρα θα κατέβει απ’ το ‘τραίνο’ και θα πάει να ζήσει σε μια άλλη διάσταση. Εκεί που τα ‘τραίνα’ σταθμεύουν και οι επιβάτες επιτέλους ξεκουράζονται. Εκεί που είσαι τώρα εσύ Αρχηγέ μου και που το πιο σίγουρο σε αυτή τη ζωή είναι πως απ’ τη μέρα που γεννιόμαστε, ο μεγαλύτερος προορισμός και ο πιο σίγουρος είναι ο θάνατος μας. Το πότε και το πώς δεν γνωρίζουμε. Δεν τον φοβάμαι πια τον θάνατο, από τότε που έφυγε ο Αρχηγός. Τον είδα αλλιώς, σαν μια φιλική νέα αρχή. Για κάποιο λόγο δεν έχουμε αρκετά στοιχεία για το μετέπειτα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σε αυτό το σημείο δεν χρειάζεται να ξέρουμε. Τώρα που το σκεύτομαι, καλύτερα έτσι. Έχει και μια γοητεία να μην ξέρεις. Σάμπως είναι στο χέρι μας, η ζωή κι ο θάνατος? Κι αυτή η επίγνωση θα έπρεπε να μας ωθούσε στο να ζήσουμε όσο πιο αληθινά μπορούμε, αφού δεν ξέρουμε το πότε και το πώς… Κι όμως είμαστε τόσο ανόητα πλασμένοι, που πιστεύουμε το περισσότερο καιρό, πως είμαστε εδώ για πάντα. Ειδικά στα νιάτα μας, νομίζουμε πως δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Είναι μια πραγματικότητα πάντως κι αυτή, πως η νιότη διαθέτει πολύ βλακεία. Από εδώ γεννιέται και το περίφημο γνωμικό «Στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα». Συνήθως όταν βρισκόμαστε έξω από καταστάσεις μπορεί να δίνουμε και τις καλύτερες συμβουλές, μιας και φαντάζει ως φως φανάρι στα μάτια μας, η κατάσταση του άλλου. Αλλά το ‘φως’ πρέπει να το δει αυτός που είναι μπλεγμένος στην κατάσταση κι όχι οι απ’ έξω. Πολλές φορές αυτό παίρνει χρόνο πολύ από τη ζωή μας, ίσως και χρόνια. Και όταν γεράσουμε πια και αποχωριστούμε τη νιότη εντελώς, τότε ξέρουμε τι σημαίνει γνώση, επίγνωση και θάνατος.

Όπως και να ‘χει η ουσία είναι μία! Και θα χρησιμοποιήσω ακόμη μια πολύ εύστοχη αξιόλογη ρήση εδώ, η οποία λέει… «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι!» Πολλές φορές προβληματίστηκα για την ερμηνεία αυτής της φράσης. Τι σημαίνει ακριβώς “οι πτωχοί τω πνεύματι”… Άκουσα κάποτε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και ακριβή, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ερμηνεία της φράσης αυτής. Πως, ότι πτωχοί τω πνεύματι είναι οι ευλογημένοι άνθρωποι, που γνωρίζουν πως το πιο σημαντικό πράγμα σε αυτή εδώ τη ζωή είναι η αγάπη. Η μία και αληθινή αγάπη, που ζει πέραν από βλέψεις φήμης και χρημάτων. Τυχερός αυτός που δεν ζητά αντάλλαγμα ή αμοιβές για την αγάπη που δίνει.

Domenica~

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

5 Comments

  1. Eleni- Neyla says:

    Αχ φίλη μου καλή που πραγματικά μερικές φορές διαβάζοντας τα άρθρα σου μένω τόσο μαγεμένη από τον τρόπο που χειρίζεσαι τωρα πια την συγγραφική σου πέννα που πραγματικά προσπαθώ να βρω λόγια κατάλληλα για να σου αφήσω σχόλιο! Αγαπημένη μου να σου πω μπράβο για τις πολύ σοφές σου κουβέντες; Να σου δώσω συγχαρητήρια για το πόσο περίτεχνα χειρίζεσαι τις λέξεις με αποτέλεσμα να βγει ένα σύνολο γραφής που πραγματικά δεν έχει τίποτα λίγοτερο από τόσες και τόσους που εκδίδουν βιβλία και γίνεται το όνειρο τους πραγματικό. Μη σου πω ότι αρκετά από αυτά που εκδίδονται είναι τόσο ρηχά τόσο της “πλάκας” να το πω η γραφή τους που είτε τα επιστρέφω πριν τα προχωρήσω ή απλά καταλαμβάνουν άχρηστο χώρο πάνω στη βιβλιοθήκη μου. Όχι επειδι είσαι η καλύτερη μου φίλη αλλά όταν έρθει εκείνη η ώρα του βιβλίου σου πραγματικά θα σου κάμω τόσο promotion που δεν φαντάζεσαι 🙂

    • Domenica says:

      Den tha mporousa na fantasto kalitero promotion apo to diko sou ehhehehe 🙂 Ahhh Lenio mou HARITTOOOO apo ta vathy tis psyhis mou…pantos i gnomi sou me kalypti panta afou xero poso kali eisai k sti doulia sou alla k poso afstiri eisai me tous mathites sou (k me mena) alla k poso panemorfi k spania psyhi eisai!!!! xxxx

  2. Eleni- Neyla says:

    Εκείνο το κομμάτι που συνομιλάς με τον Αρχηγό και αυτός σου απαντά για μένα είναι κατόρθωμα να μπορεί να το πετύχει κάποιος στο γράψιμο και να μπορέσει να το ενώσει με την υπολοιπη γραφή του. Είναι τόσο ζωντανό κομμάτι πουβ σε μεταφέρει μπροστά στις εικόνες που δίνεις. Τα σοφά λόγια και τα ρητά και οι δικές σου σοφές σκέψεις μπλέκονται η μια με την άλλη δημιουργώντας πραγματικά ένα πολύ φιλοσοφημένο κείμενο που θα μπορούσε η κάθε του προταση να αποτελέση και ένα θέμα φιλοσοφικής συζήτησης. Μπράβο σου φιλενάδα μου… 🙂

  3. GEORGIA says:

    EYXARISTO KALI KAI S AGAPO GIA TA OMORFA PRAGMATA POU MAS GRAFIS FANTAZOMAI POSO PETHIMISES TON KING S

Leave a Reply

Your email address will not be published.